ตอนที่ 78 ข้อการเลือกที่ยากที่สุด

ฮั่วเทียนหลันลดศีรษะลง และขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นว่าอันรันหมดสติ

กระดูกสันหลังได้รับบาดเจ็บ แต่มีเส้นประสาทในกระดูกสันหลัง เราสามารถจินตนาการได้ว่าอาการปวดแบบนี้ เจ็บปวดแค่ไหน

แต่ฮัวเทียนหลันมองไปที่ข้อตกลงการผ่าตัด แต่ก็กลัวที่จะเซ็นสัญญา

สิ่งที่เกี่ยวข้องที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เงินสามารถแก้ปัญหาได้ แต่เป็นชีวิตของคน

หากการดำเนินงานของอันรันประสบความสำเร็จ ทุกคนก็จะมีความสุข

แต่ถ้าล้มเหลวล่ะ? เธอจะนอนอยู่บนเตียงตลอดชีวิต

นอนอยู่บนเตียงตลอดชีวิตหรือทรมานไปตลอดชีวิต สองอย่างนี้ อันไหนโหดร้ายกว่ากัน?

เขาไม่รู้ว่ามันรู้สึกยังไงที่ขยับไม่ได้ แต่เขารู้ว่าเมื่อเขาตั้งใจกับงาน นั่งอยู่บนเก้าอี้เป็นเวลาสองชั่วโมง เขาจะรู้สึกเมื่อยเล็กน้อย

ฮัวเทียนหลันตกอยู่ในความเงียบ เวลาหนึ่งวินาทีหนึ่งนาทีผ่านไป

หลี่รูยากำลังต่อสู้ระหว่างสวรรค์และมนุษย์ในหัวใจของเธอ แต่เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถลังเลได้ เพราะลูกชายของเธอต้องการกระดูกสันหลัง

เธอจับมือของฮั่วเทียนหลัน ใส่ปากกาและเซ็นข้อตกลงการดำเนินการโดยไม่คิด

"คิดอะไร? ใครว่าการผ่าตัดจะล้มเหลวอย่างแน่นอน ลงชื่อโดยเร็ว ผ่าตัดเสร็จเร็วอันรันจะตื่นได้เร็วขึ้น " คำพูดของหลี่รูยาเรียบง่ายและตรงไปตรงมา เธอหนีคำถามของความสำเร็จและความล้มเหลวโดยตรง ฮัวเทียนหลันตระหนักได้ในทันใด จากนั้นก็เซ็นชื่อและส่งมอบให้กับแพทย์

สำหรับฮัวเทียนหลันบางทีนี่อาจเป็นการเซ็นชื่อที่เครียดที่สุด ที่เขาเซ็นสัญญาในชีวิต

และแพทย์ลังเล และในที่สุดก็ไม่ได้บอกครอบครัวของคนไข้ ว่าการบาดเจ็บนั้นรุนแรงมากจนความน่าจะเป็นของการผ่าตัดที่ประสบความสำเร็จนั้นสูงขึ้นเพียง 30%

ชั่งเถอะ เขาจะพยายามอย่างเต็มที่!

อันรันถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ฮัวเทียนหลันดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงถอยไปสองสามก้าว ถอนหายใจและพิงกำแพงทรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย

หลี่รูยาเดินไปที่ฮัวเทียนหลัน เธอจำได้ว่าเธอเพราะเรื่องอันรัน ไม่ได้เห็นลูกชายคนที่สองแบบนี้มานานแล้ว

นี่เป็นความภาคภูมิใจของเธอ แต่ความภาคภูมิใจของเธอทำให้เธอโกรธเสมอ

"กำลังคิดอะไรอยู่? " หลี่รูยาถาม

ฮั่วเทียนหลันหายใจเข้าลึกๆ เงยหน้าขึ้น และพูดว่า : "แม่ ผมไม่รู้ว่าถูกหรือผิดที่ให้อันรันทำการผ่าตัด"

"เราไม่ใช่ไม่ชอบเธอเหรอ? " หลี่รูยาพูดคำเหล่านี้ขึ้นมาทันทีและฮัวเทียนหลันก็ตะลึง

เขามั่นใจว่าไม่ชอบอันรัน แต่แม่ของเขาไม่ได้บังคับตัวเองให้ชอบอันรันเสมอไปหรอ?

"อื้ม......" ฮั่วเทียนหลันได้ฟื้นฟูคุณสมบัติที่แท้จริงของเขาในฐานะเด็กที่ซื่อสัตย์ ส่วนว่าเขาชอบอันรันในใจของเขาหรือไม่เขาก็ลังเลจริงๆ

สิ่งที่เรียกว่าความรักระยะยาวนั้นไม่ได้ไม่มีเหตุผลเลย อย่างน้อยเขาก็เห็นอันรันหลายครั้งแล้ว และเขาก็ไม่ได้มีความเกลียดชังเหมือนที่เขาเคยมีมาก่อน

และหลังจากทำร้ายเธอ ดูท่าทางเจ็บปวดและเศร้าของเธอ แม้จะคิดว่าเธอสกปรก แต่ก็รู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย

"แล้วทำไมถึงสนใจชีวิตและความตายของเธอ? ถ้าเธอเป็นอัมพาตก็เป็นอัมพาต ก็สามารถแต่งงานกับดาราคนนั้นได้! " หลี่รูยาเริ่มโกรธ เมื่อนึกถึงดาราคนนั้น ลูกชายของเธอหมกมุ่นมากก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งตื่น ตอนนี้เขาไม่คิดว่ามันจะสายเกินไปหรอ?

หากฮั่วเทียนหลันไม่ใช่เข้าใจการดูแลอันรันของหลี่รูยา เขาคงคิดว่าแม่ของเขาจริงจัง

"ก็ไม่ใช่......ก็คือ......" ประธานใหญ่ฮัวซึ่งไม่เคยตื่นตระหนก

ครั้งนี้กลับพูดไม่ออก

หลี่รูยารู้ว่าคำพูดนั้นเข้าที่แล้ว เธอก้าวไปข้างหน้าเช่นเดียวกับตอนที่ฮัวเทียนหลันไม่มีความสุข ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก เธอตบไหล่ลูกชายเบาๆ และส่งเสียงเชียร์ : "ดังนั้น เราชอบเธอจริงๆ แต่ในใจของเรา เข้าใจดี แต่ปากไม่อยากยอมรับ ใช่มั้ย? "

ฮั่วเทียนหลันรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อหลี่รูยาพูดเช่นนั้น ก็เงยหน้าขึ้นทันที และต้องการจะหักล้าง