ตอนที่ 97 พี่สะใภ้หน้าเงิน

ใบหน้าที่สิ้นหวังบนใบหน้าของหยางจื่อหยิม ทำให้หัวใจของอันรันรู้สึกเล็กน้อย

เธอเป็นคนใจอ่อน แม้ว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายเธอหลายครั้ง แต่ในใจ สำหรับผู้ชายคนนี้ เธอยังคงมีความคิดที่สวยงามแบบเดิมอยู่เสมอ

หากมีทางเลือก อันรันคงยอมที่จะเลือกไม่เจอหยางจื่อหยิมในชีวิตของเธออีก

อย่างน้อยในเวลานี้ เธอก็จำได้ ว่าสามารถกำหนดให้หยางจื่อหยิมสูญหายไปได้

แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะไม่มีแล้ว แต่เขาก็ยังมีความทรงจำที่ดีให้กับเธอ

แต่ตอนนี้ล่ะ?

สิ่งหลอกลวงคนนี้ อันรันแค่อยากจะทิ้งมันไปไกลไป

"รันรัน ฉันรู้ ฮัวเทียนหลันก็ไม่ได้ดีกับคุณ ในใจคุณยังคงมีฉันแน่นอน ไปกับฉันเถอะ ทั้งหมดในเมือง Z ฉันไม่เอาแล้ว พวกเราไปให้ไกลเถอะ! "

หยางจื่อหยิมกล่าวด้วยความรัก พลางเอื้อมมือไปจับมืออันรัน

ตอนนี้อันรันกำลังจะถูกเขาบังคับจนเข้าไปในกองเสื้อผ้า ใบหน้าของเธอจมลง เธอผลักหยางจื่อหยิมออกไป และตะโกนด้วยเสียงต่ำ "ถอยไป คุณถอยไป อยู่ห่างให้ไกลจากฉันหน่อย! "

แต่ท่าทางของเธอเช่นนี้ ถูกเข้าใจโดยหยางจื่อหยิมว่าอันรันเธอจงใจมีลักษณะที่มีหนาม เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเข้าใกล้

หันหน้าไป แต่ตัวเองอยู่ที่มุม บาดเจ็บไปทั้งตัว

"รันรัน เพื่อคุณ ฉันทำได้หมดทุกอย่าง ฉันสามารถวางทุกอย่างลงและไปกับคุณ ฉันยังสามารถเอาทุกอย่างมาแข่งขันกับฮัวเทียนหลัน รันรัน ทุกวันนี้ฉันเฝ้าถามตัวเอง ฉันรู้ว่าฉันรักคุณ ฉันลืมคุณไม่ได้โปรดกลับมาหาฉันเถอะ! "

พูดแบบเดียวกัน กับครั้งแรก อันรันก็รู้สึกหวั่นไหว

แต่พูดมากเกินไปแล้ว อันรันคิดเพียงว่าหยางจื่อหยิมถูกครอบงำโดยจิตวิญญาณของตัวละคร

อันรันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดหมายเลขแจ้งตำรวจ 110 และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม : "หยางจื่อหยิม ได้โปรดหยุดเถอะ อย่าทำอะไรให้มันมากเกินไป ถ้าคุณยังผัวพันอยู่แบบนี้ ต่อไปอย่าโทษฉันที่โทรแจ้งตำรวจ"

หยางจื่อหยิมมองไปที่อันรันอย่างจริงจัง ที่อันรันขู่ตัวเอง เธอ น่าจะแกล้งทำหรือเปล่า?

หยางจื่อหยิมบอกตัวเองในใจ แต่ลึกลับ เมื่อมองไปที่ดวงตาที่มุ่งมั่นของอันรัน ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

เขาลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ถอยไปสองสามก้าว

"รันรัน ไปกับฉันเถอะ ฉันสามารถให้ความสุขคุณได้" หยางจื่อหยิมพูดอีกครั้ง

อันรันวางโทรศัพท์ลง ลุกจากกองเสื้อผ้าแล้วหัวเราะเยาะ : "ความสุขเหรอ? หยางจื่อหยิมอย่ามารำไม่ดีโทษปี่โทษกลองที่นี่ แม้ว่าผู้ชายในโลกนี้จะตายไปหมด แต่ฉันก็จะไม่มองคุณไปมากกว่านี้ "

ประโยคนี้ ถือเป็นค้อนหนักในใจของหยางจื่อหยิม อย่างไม่ต้องสงสัย

เขาเดินโซซัดโซเซ และเกือบล้มลงกับพื้น

แต่ฉากที่เขาคาดว่าอันรันจะมาช่วยประคองเขา มันไม่ปรากฏขึ้นเลย

ในทางตรงกันข้าม มันเป็นท่าทางที่เยาะเย้ยของอันรัน ดวงตาของเธอดูเหมือนจะบอกว่า แสร้ง คุณก็แสร้งทำต่อไป ฉันจะดูว่าคุณจะสามารถแสร้งไปได้ถึงเมื่อไหร่

หน้าประตูร้านเสื้อผ้า หั่วหนิงไป๋รู้สึกราวกับว่าเขาตกลงไปในห้องใต้ดินน้ำแข็ง

ความหนาวเย็นที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้เขารู้สึกว่าใบหน้าของเขากำลังจะเป็นฝ้า

ฮั่วเทียนหลันมองไปที่เรื่องตลกตรงหน้าเขาอย่างเย็นชา ทั้งสองคนลดเสียงลงอย่างตั้งใจ เขาไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไรกัน

แต่ท่าทางของคนทั้งสองที่ดึงกันอยู่ เขารู้สึกว่าเขาคิดได้แล้ว ว่าเขาไม่อยู่บ้าน อันรันก็มักจะออกไปข้างนอก บางทีอาจจะอยู่ข้างผู้ชายคนนี้ก็ได้

ทั้งหมดนี้ พูดถึงเหมือนนานมาก แต่อันที่จริงใช้เวลาเพียงครู่เดียว

อันรันสูดหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวว่า : "หยางจื่อหยิม ฉันหวังว่าคุณจะเคารพในตัวเองบ้าง พวกเราเป็นคนแปลกหน้ากันแล้ว จากนี้ถ้าคุณยังกล้าทำแบบนี้กับฉัน ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะให้ฮัวเทียนหลันคุยกับคุณ"

ขู่ ขู่อย่างโจ่งแจ้ง! หยางจื่อหยิมตะโกนอยู่ในใจ

อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถเพิกเฉยต่อคำขู่ของอันรันได้

ตอนนี้เขากลับไปที่เมือง Z อีกครั้ง และยังไม่ได้ตั้งหลักอยู่ในเมือง Z

แม้จะได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหลี่ แต่ตระกูลฮัวก็จัดการเขาได้อย่างง่ายดาย

"รันรัน ถ้าคุณทำเพื่อเงิน เพื่อตำแหน่ง ฉันก็ไม่สามารถเอาชนะฮัวเทียนหลันได้ตรงไหน! " หยางจื่อหยิมพูดอย่างไม่เต็มใจ