ตอนที่ 96 พรหมลิขิต

หลังจากรับประทานอาหารตอนเที่ยง หลังจากพักสักแปป ไม่นานฮั่วเทียนหลันก็ขับรถไปห้างสรรพสินค้า โดยอันรันและฮั่วหมู่นั่งแถวหลัง

หลี่รูยาจำได้ว่าลูกสาวบุญธรรมของเธอชอบกินอะไร เธอจึงเริ่มซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อเต็มรถเข็นสองคันใหญ่ๆ

จนกระทั่งฮั่วเทียนหลันพูดซ้ำๆ ว่าเยอะเกิน นานาจะมาที่บ้านแค่ครึ่งเดือน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ถ้ารอไม่พอ ถึงตอนนั้นค่อยซื้ออีกครั้งก็ได้ หลี่รูยาจึงหยุด

ชั้นสามของห้างสรรพสินค้าเป็นพื้นที่ขายเสื้อผ้า อันรันเดินเป็นเพื่อนหลี่รูยา ฮัวเทียนหลันไปรับโทรศัพท์ ราวกับว่ามีเรื่องราว เขาจึงรีบลงไปชั้นล่าง

หลี่รูยาเลือกเสื้อผ้าไปหลายชุด ก็เอาไปลอง

อันรันนั่งอยู่ที่เก้าอี้นั่งเล่น รอเธอ

"รันรัน! " ชื่อที่คุ้นเคย แต่เสียงแปลกๆ และคุ้นเคย ทำให้อันรันเงยหน้าขึ้น

หยางจื่อหยิมในชุดสูทสง่างาม ยืนอยู่ตรงหน้าอันรัน

หยางจื่อหยิมประหลาดใจมาก เขาไม่ได้คิดว่าไปซื้อชุดกับหลี่รอซี และเขาจะได้พบกับอันรัน

เขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว เช่นเดียวกับที่เขาเข้าเรียน เขาต้องการจับมืออันรัน นี่เป็นเพียงการกระทำที่สนิทสนมระหว่างคนสองคน

อันรันถอยหลังไปสองก้าว แล้วขมวดคิ้ว : " คุณหยาง นี่คือที่สาธารณะ"

หยางจื่อหยิมไม่พอใจกับชื่อเรียกนี้มาก

แต่ตัวเขาเองก็รู้ดี ว่าเขาได้ทำสิ่งที่มากเกินไปกับอันรัน และเขาไม่ได้รับการอภัย แต่ก็มีข้ออ้างได้เสมอ

เขาเข้าใจหลักการไม้อ่อน เขาจึงแสร้งทำเป็นมีความสุข และพูดว่า : "รันรัน ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้พบคุณที่นี่ พรหมลิขิตจริงๆ"

อันรันมองชายที่ไม่ธรรมดาตรงหน้าอย่างไม่แยแส เนื่องจากเขากลับมาและเลือกหลี่รอซี เธอเองก็เป็นลูกสะใภ้ของตระกูลฮัวแล้ว ระหว่างทั้งสอง เป็นเพียงคนแปลกหน้าแล้ว

"ฉันพาแม่มาซื้อเสื้อผ้าที่นี่" อันรันตอบอย่างเย็นชา

"แม่ของคุณ? " หยางจื่อหยิมประหลาดใจเล็กน้อย แม่ของอันรันได้จากไปแล้ว!

แต่วินาทีต่อมา เขามีปฏิกิริยาตอบสนอง ว่าแม่ของอันรันนี้ น่าจะเป็นคุณนายฮัว

เขามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง และพบว่าไม่มีร่องรอยของคุณนายฮัว เขาก็พูดว่า : "เอ่อ....."

เมื่อรู้ว่าหยาบจื่อหยิมต้องการถามอะไร ยิ่งอันรันเข้ากับผู้ชายคนนี้ได้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าชายคนนี้ขี้ขลาดเหมือนหนูจริงๆ ในอดีตเธอเคยตาบอด คาดไม่คิดก็มีพรหมลิขิตกับเขาแล้ว

"แม่ของฉันลองชุดอยู่ ฉันต้องไปแล้ว" พูดจบ อันรันก็หันหลังเดินไป

แต่ในวินาทีต่อมา หยางจื่อหยิมจับมือเธอแน่น แล้วลากกลับมา

ในกลุ่มผู้คนจำนวนมากนี้ หยางจื่อหยิมกล้าขนาดนี้ อันรันคิดไม่ถึงเลยสักนิด

เธอตบมือของหยางจื่อหยิม และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม : "หยางจื่อหยิม คุณบ้าไปแล้วหรอ?

ที่ประตูร้านเสื้อผ้า ฮั่วเทียนหลันมองไปที่อันรันที่อยู่ไม่ไกลอย่างไม่แยแส กำลังดึงหยางจื่อหยิม

เมื่ออันรันเจอกับหยางจื่อหยิมเป็นครั้งแรก ก็บอกเธออย่างสังหรณ์ใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองไม่ได้เรียบง่ายอย่างนั้น

แต่เป็นเวลานาน ที่ไม่พบความวุ่นวายระหว่างทั้งสองคน จึงได้ตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดที่สามารถตรวจสอบได้

ตามข้อมูล ทั้งสองเป็นเพียงเพื่อนร่วมชั้นธรรมดากันเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เพื่อนร่วมชั้นธรรมดาคนนี้ กำลังดึงพัวพันกัน อยู่ตรงหน้าเขา

ใบหน้าของเขา ค่อยๆมืดมนลง

เมื่อแม่ไม่ได้อยู่ข้างๆเธอ ตัวเองแค่ไปรับเอกสาร อันรันคนนี้ก็ใช้พื้นที่และเวลาที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์กับหยางจื่อหยิม

ผู้หญิงคนนี้เปลืองมากจริงๆ!