ตอนที่ 95 ทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก

อันรันรู้สึกว่าเธอถูกทำให้อับอาย เมื่อกี้น้องเขยและแม่ยายเฝ้าดูจากด้านล่าง ว่าตัวเองไปสมคบกับคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?

แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าถ้าเธอดื้อรั้น ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอกำลังถอนฟันในปากเสือ

แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของเธอเอง อันรันกล่าวอย่างหนักแน่นว่า : "คุณฮัว ตอนฉันอยู่ข้างล่างเมื่อกี้ แต่ฉันทำทุกอย่างตามคำสั่งของคุณ จะถือเป็นการสมคบกัน แต่ทั้งหมดก็เป็นเพราะคำสั่งของคุณฮัวเอง"

เดิมทีฮั่วเทียนหลันกำลังรอให้อันรันพูดขอความเมตตาสักสองสามคำ อธิบายว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ

เรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อย หลังจากนั้นฮั่วเทียนหลันรู้สึกว่าวันนี้เขาเสียหน้าให้อันรัน

ในตอนบ่าย ฮั่วเทียนหลันเป็นคนไม่ให้อันรันเข้าไปในห้องนอนของเขาอีก มิฉะนั้นเขาจะจัดการเธอ

แต่ในตอนเย็น เขาทำลายคำพูดของตัวเอง และกลายเป็นดีจริงๆ

เขายังกลัวว่าถ้าเมื่อเขาจริงจังจริงๆ อันรันจะตบหน้าเขาอย่างรุนแรง

แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าผู้หญิงคนนี้ จะยังยืดคอดื้อรั้น

ฮั่วเทียนหลันหัวเราะเยาะ จริงๆไม่ได้กลัวเธอหัวแข็ง

ด้วยท่าทางมือของเขา อันรันก็รู้สึกว่าบนร่างกายเธอกำลังคลายตัวแล้ว

การกระทำเบาๆเช่นนี้ของฮั่วเทียนหลัน แม้ว่าอันรันและเขาจะแต่งงานกันแค่ในนาม แต่ตอนนี้ภายใต้ร่างนี้มันน่าอับอายยิ่งกว่า

ดังนั้นเธอจึงดิ้นรนสองสามครั้งและตะโกน : "คุณฮัว คุณปล่อยฉันไป คุณเข้มแข็ง....."

ก่อนที่อันรันจะพูดคำที่อยู่หลัง เธอก็ถูกฮัวเทียนหลันปิดปากทันที

อันรันฮือฮือ มองชายคนนี้อย่างสิ้นหวัง ทำร้ายร่างกายเธออย่างรุนแรง

และร่างกายของเธอ ก็ตอบสนองอย่างซื่อสัตย์อีกครั้ง

ฮั่วเทียนหลันนึกถึงความมีเสน่ห์ของอันรันในห้องนอนในวันนั้น จากนั้นก็ได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิบนตัวของอันรัน

นับตั้งแต่นั้น เขาก็ตัดสินใจที่จะลงโทษอันรัน

อันรันตอบอย่างเฉยเมย แต่จู่ๆก็รู้สึกว่างเปล่า จากนั้นความพึงพอใจที่ไม่อาจบรรยายได้ ได้ส่งเธอขึ้นสวรรค์

"ฮัว คุณฮัว......คุณ......เบาหน่อย......" อันรันไม่รังเกียจที่จะมีความสนิทสนมกับฮั่วเทียนหลัน แม้ว่าจุดเริ่มต้นของความสนิทสนมจะไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

แต่ฮั่วเทียนหลันครอบงำมาโดยตลอด และไม่เคยอ่อนโยนตั้งแต่แต่งงานกับเธอ

ฮั่วเทียนหลันเป็นเหมือนวัวแก่ที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย บีบเค้นดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ของอันรันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เริ่มแรกอันรันยังคงมีแรงที่จะรับมือกับความโกรธของเขา แต่หลังจากนั้นก็มีเพียงเสียงหอบ

เขา จะไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างหรอ?

อันรันคิดในใจ และในที่สุดก็หมดสติไป

แสงแดดยามเช้าพร้อมกับร่องรอยของความอบอุ่นสาดลงบนใบหน้าของอันรัน

อันรันรู้สึกว่าเปลือกตาของเธอหนักอึ้ง และในที่สุดก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการลืมตา

เธอต้องการที่จะขยับร่างกาย แต่เธอรู้สึกว่าร่างกายเธอไม่เชื่อฟังคำสั่งของเธอเลย

ในที่สุดก็พยายาม หลังจากเอนหลังพิงเตียง เธอก็เปิดผ้าห่มขึ้น แต่เห็นว่าเธอถูกห่มด้วยรอยของฮั่วเทียนหลันแล้ว

ชายคนนี้ ราวกับจะสาบานตนต่อตัวเธอ ครอบครองไปทั้งร่างของเธอ

อันรันมองไปรอบๆ ห้อง และยังคงมองเห็นฉากบ้าๆของเมื่อคืน

เสื้อผ้าของเธอกระจัดกระจายไปทุกหนทุกแห่ง แม้กระทั่งบนพื้น

อันรันยิ้มอย่างขมขื่น ตกลงเธอมีบทบาทอะไรกับผู้ชายคนนี้

ภรรยา? ของเล่น?

ก่อนที่เธอจะคิดได้อีกสองสามคำ ก็มีเสียงเคาะประตู

"คุณนายน้อย ตื่นหรือยังคะ? ได้เวลาทานอาหารเช้าแล้ว"

ป้า Ding เตรียมอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ทุกคนรออยู่ที่ชั้นล่าง จากนั้นคุณนายฮัวก็ให้เธอขึ้นมาเรียกอันรัน

อันรันตะโกนบอกและรีบแสร้งทำเป็นว่าเต็มไปด้วยพลัง และบอกว่า : "ป้า Ding ฉันตื่นแล้ว พวกคุณทานอาหารเช้าก่อนเถอะ ฉันยังไม่ได้อาบน้ำค่ะ! "