ตอนที่ 94 ลางสังหรณ์

อันรันมองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง บอกเธอโดยสัญชาตญาณว่าถ้าเธอขึ้นไปเธอจะถูกฮัวเทียนหลันทรมานในคืนนี้

แต่ถ้าไม่ขึ้นไปล่ะ......

อันรันเห็นว่าแม้แต่แม่ฮัวก็มองมาที่เธอ ราวกับว่าเธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอจะต้องเข้ามาแทรกแซงในเวลาต่อไป

อันรันทำได้เพียงกัดฟัน ตอบกลับว่าโอเค และค่อยๆเดินขึ้นไปชั้นบน

ที่ชั้นล่าง ตงหยงซี่เรียกฮั่วเส้าซู่ และพูดด้วยความกังวล : "เส้าซู่ เทียนหลันเป็นอะไร? "

รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏบนใบหน้าของฮัวเส้าซู่ในครั้งนี้ และกล่าวว่า : "ในความคิดของฉัน ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเดาความคิดของพี่ชายคนที่สองได้แล้ว"

ตงหยงซี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ตบบนไหล่เส้าซู่และพูดอย่างโกรธๆ : "ถึงเวลานี้แล้ว ยังจะอ้อมค้อมอีกหรอ? "

เมื่อฮัวเส้าซู่เห็นสายตาของแม่กวาดมองอย่างรุนแรง และพูดอย่างเย็นชาและใจเย็น : "เส้าซู่ ถึงเวลาที่ควรไปพักผ่อนแล้ว อย่ารบกวน หยงซี่ รู้ไหม? "

ฮัวเส้าซู่ตัวสั่น และรีบบอกว่ารู้แล้ว

หลังจากแม่ของเขาเข้าไปในห้องนอน ฮัวเส้าซู่ก็พูดอย่างระมัดระวังว่า : "พี่ซี่ ไม่เห็นเหรอพี่ชายคนที่สองของฉันคนนี้ หึงอย่างเห็นได้ชัด! "

"หึง? " ดวงตาของตงหยงเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ในขณะนี้เขาสงสัยว่าเขาได้ยินหูฟาดหรือเปล่า"

"เส้าซู่ อย่าพูดเรื่องไร้สาระ! " ตงหยงซี่พูดอย่างโกรธ ๆ

นี่ไม่มีสาเหตุ ฮั่วเทียนหลันหึงเพราะอะไร?

ฮัวเส้าซู่เริ่มให้ตงหยงซี่วิเคราะห์อย่างรวดเร็ว เขากล่าวว่า : "พี่ซี่ นี่พี่ยังมองไม่เห็นหรอ? พี่เพิ่งคุยกับพี่สะใภ้คนที่สองของฉันเมื่อครู่ไม่ใช่หรอ พี่ชายคนที่สองเห็นและคิดว่าความสัมพันธ์ของพี่สนิทกันเกินไปแล้ว ดังนั้นเลยหึง มิฉะนั้น จู่ๆเขาก็ขึ้นเสียงเรียกภรรยาคนที่สองให้ขึ้นไปพักผ่อนโดยไม่สนใจเรา นี่มันอะไร? "

ตงหยงซี่รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องลึกลับเล็กน้อย

แต่ในความคิดของเขา เมื่อคิดถึงความเชื่อมโยงในตอนนี้อย่างลึกลับ ดูเหมือนว่าท่าทีของฮั่วเทียนหลันจะเย็นชา มันเริ่มต้นขึ้นจริงๆ หลังจากที่เขาพูดกับพี่สะใภ้ของเขา

หรือว่าจะพูดว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง?

ทันใดนั้นตงหยงซี่รู้สึกว่าเขามีอาการขนลุกที่ตัวของเขา และดูเหมือนจะรู้ข่าวว่าเขาจะถูกกำจัดในอีกไม่กี่อึดใจต่อไป

เขาผลักฮัวเส้าซู่ออกไป จากนั้นล็อกประตูแล้วพูดว่า : "เส้าซู่ มันดึกแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ! "

ฮั่วเส้าซู่มองอย่างตกตะลึง เขาเพิ่งวิเคราะห์เรื่องของพี่ชายคนที่สองกับตงหยงซี่ นี่ไม่เลวเลย พอจบเรื่องนั้นก็จากไปอย่างไร้เมตตา ดังนั้นเขาจึงปิดประตูใส่ตัวเอง"

"เลวทราม! " ฮัวเส้าซู่พูดด้วยความโกรธ จากนั้นก็กลับไปที่ห้องนอนเพื่อพักผ่อน

อันรันมองไปที่ประตูห้องนอนที่เปิดอยู่ตรงหน้า และลังเลว่าจะเข้าไปดีไหม

ฮั่วเทียนหลันไม่รู้ว่าทำไมเมื่อเขาเข้ามา แม้แต่ไฟก็ยังไม่เปิด