โหด 13

“โหดรู้”

“รู้สิ รู้ด้วยว่าคนงานของคุณน่ะเป็นผัวคุณแทบจะทุกคน ป้องกันบ้างเดี๋ยวติดโรค อ้อ...อีกอย่างห้องนี้ผมไม่เช่าแล้วนะ เพราะผมกลัวติดโรคจากคุณ ข้อตกลงทุกอย่างของเราสิ้นสุดวันนี้”

“ไม่นะ แอนไม่ยอม แอนผิดไปแล้ว ก็โหดไม่ค่อยมาหาแอน แอนเลย...”

“หิวจนเอาไม่เลือกสินะ ผมรู้จักคุณดีพอๆ กับที่คุณรู้จักผม” หฤทย์หันมายกยิ้มให้หล่อนก่อนจะดึงกระชากเปิดประตูห้องออกไป ส่วนอันดาพอประตูห้องปิดสนิทก็ร้องกรี๊ดออกมาด้วยความโกรธคนที่จากไปทันที

กรี๊ด!

“อย่าคิดว่าจะเฉดหัวคนอย่างอีแอนได้ กรี๊ด...เพล้ง!” อันดาปัดโคมไฟตั้งโต๊ะข้างหัวเตียงทิ้งพร้อมกับอัดบุหรี่ที่รับมาจากเขาเข้าปอด

ณปภัชทำงานที่ไร่ส้มเสร็จก็กลับห้องพักไปเปลี่ยนชุดมาทำงานบ้านที่บ้านหลังใหญ่ ตั้งแต่เมื่อเช้านี้ที่มีปากเสียงกัน คนตัวโตก็หายไปทั้งวัน จนตอนนี้หกโมงเย็นทำอาหารตั้งโต๊ะไว้ให้เขาแล้วขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าบนห้องนอนของหฤทย์ไปซัก พยายามทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่เขาจะมา และระหว่างที่ก้มลงเก็บสร้อยคอที่อยู่ๆ ก็ขาด เป็นสร้อยคอจี้ล็อกเกตรูปหัวใจมีรูปสมัยเด็กของเธอและแม่กับพ่ออยู่ข้างในที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนจะจากไป เป็นสิ่งเดียวที่บอกย้ำเตือนว่าท่านยังอยู่กับตัวเอง ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าท่านได้จากโลกไปนานแล้ว

“ขาดได้ไงนะ” เมื่อหยิบเก็บสร้อยคอที่ใส่ติดตัวตลอดที่ขาดขึ้นมาก็พึมพำกับสร้อยทองหนักหนึ่งบาทเส้นสวยของตัวเอง ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกงขาสั้นของตัวเองไว้แล้วก้มหยิบเสื้อผ้าในตะกร้าประจำห้องมาใส่ตะกร้าผ้าที่ถือขึ้นมาด้วยทีละตัวโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เจ้าของห้องได้กลับมาแล้ว

หฤทย์เห็นประตูห้องตัวเองเปิดทิ้งไว้ก็รู้ทันทีว่าตอนนี้ณปภัชอยู่ในห้องของตัวเอง คนที่แวะดื่มกับคนงานก่อนจะกลับมาบ้านก็เริ่มเมากรึ่มๆ แต่ก็ยังคงมีสติรู้ดีว่าผู้หญิงที่กำลังคัดแยกเสื้อผ้าตัวเองไปซักนั้นเป็น ‘แม่เลี้ยง’ ของตัวเอง เขายืนกอดอกจ้องมองคนข้างในห้องพร้อมก้าวเดินไปหาอย่างเงียบๆ ยิ่งมอง ยิ่งเห็นการเคลื่อนไหวยิ่งทำให้หวนคิดถึงจูบที่ได้ลิ้มรส ความหวานหอมของกลิ่นกายสาวมันตามติดหลอกหลอนเขามาตลอดจนพาลโกรธหงุดหงิดไปทุกอย่างขนาดตอนอยู่กับอันดาวันนี้ เขายังจินตนาการว่าเป็นยัยแม่เลี้ยงเด็กคนนี้เลย

“ให้ตายเถอะ กูจะไม่อดทนแล้ว”