บทที่ 101

ชายคนนั้นหัวเราะอย่างเย็นชา “รู้ไหมว่าฉันรอยู่?”

ซาบริน่าพูดไม่ออก

เธอไม่มีความคิดนั้นอยู่เลย

เธอแค่ประหม่าไม่รู้ว่าเขาจะจัดการกับเธออย่างไร ไม่มีประโยชน์ที่จะวิ่งหนี เธอได้เห็นด้วยตัวเองแล้วเมื่อสองสามวันก่อนว่าชายคนนี้จัดการกับศัตรูของเขาอย่างไร ไม่ว่าเธอจะหนีไปไหน เธอรู้ดีว่าอีกไม่นาน เซบาสเตียนจะต้องตามหาเธอเจอ

เว้นเสียแต่ว่าเธอจะมีแผนการอย่างรอบคอบ

ถ้าเธอไม่สามารถวิ่งหนีไปได้ เธอก็อาจจะต้องเผชิญหน้ากับเขาเช่นกัน

อย่างน้อยที่สุด ป้าเกรซก็ยังต้องการเธอ

เธอเพียงต้องการตั้งสติก่อนจะพูด

นั่นคือสิ่งที่ซาบริน่าคิด

เมื่อเห็นเธอพูดไม่ออก เซบาสเตียนก็มองมาที่เธอ ดวงตาของเขามีประกายของความมุ่งร้าย “เธอแกล้งทำเป็นว่าจริงใจ แล้วก็ทำตัวให้น่าสงสาร ทั้งหมดนั้นก็เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากฉัน

ก่อนที่เธอจะจัดการกับเซลีนใช่ไหม? ทักษะการแสดงของเธอนั้นสุดยอดจริง ๆ แม้แต่เซลีนก็เทียบเธอไม่ติดฝุ่น ความอิจฉาริษยาที่เซลีนมีต่อเธอนั้นอยู่ในระดับแค่ผิวเผิน เป็นแค่ความเพ้อฝันของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในทางกลับกัน เธอมีแผนการและกลอุบายที่ซับซ้อนกว่ามากนั้นอีก!”

ซาบริน่าหัวเราะออกมาอย่างว่างเปล่าและไร้ซึ่งอารมณ์ “ใช่แล้ว ตั้งแต่งานเลี้ยงของคุณฟอร์ด ฉันจริงใจกับคุณมาตลอด ฉันสนิทสนมกับป้าเกรซเพื่อจะได้ยั่วยวนคุณ เด็กในท้องของฉัน ฉันก็อยากจะพึ่งพาคุณเหมือนกัน ยังกับว่าฉันไม่เคยยอมรับทุกอย่างมาก่อนอย่างงั้นล่ะ? คุณฟอร์ด คุณต้องการอะไรกันแน่ ฉันไม่ได้บอกไปอย่างชัดเจนแล้วเหรอว่าฉันต้องการอะไรน่ะ?”

เซบาสเตียนพูดไม่ออก

เขาไม่รู้จะโต้กลับทางไหน

อันที่จริงเธอสารภาพทุกอย่างกับเขา หลังจากที่เธอสารภาพกับเขาแล้ว เขาก็เริ่มปฏิบัติต่อเธอดีขึ้น

หลังจากหยุดไปชั่วครู่ เซบาสเตียนพูดต่อ น้ำเสียงของเขาเย็นชาและขมขื่น “แล้วเธอควรจะจำสิ่งที่ฉันบอกเธอไปไม่ใช่เหรอ?”