บทที่ 102

"แค่นั้น”

“ถ้าคุณคิดว่าความอวดดีของฉันที่คุณเห็นนั้นมาจากการที่คุณปฏิบัติดีกับฉันในช่วงสองวันที่ผ่านมาเป็นสาเหตุทำมห้ฉันผลักเซลีนจนล้ม ฉันจะไม่ทำผิดพลาดอีก”

หลังจากที่เธอพูดจบ ซาบริน่าก็ผลักเซบาสเตียนออกไปก่อนจะเข้าไปในห้องของเธอ เธอเริ่มเก็บข้าวของโดยไม่ชักช้า

เธอมีกระเป๋าเดินทางน้อยมาก สิ่งของของเธอโดยพื้นฐานแล้วประกอบด้วยรองเท้าที่เธอมีอยู่แล้วเท่านั้น เธอเก็บเสื้อผ้าสองสามชิ้นรวมทั้งผลิตภัณฑ์อาบน้ำง่าย ๆ พวกมันทั้งหมดถูกยัดใส่ถุงที่มีรอยฉีกขาด

เมื่อสะพายกระเป๋าแล้ว ซาบริน่าไม่ได้ละสายตาไปจากเซบาสเตียนและไม่ได้กล่าวคำอำลาก่อนจะหายไปในยามค่ำคืน

เซบาสเตียนถูกทิ้งให้ยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองลงไปยังเงาด้านล่างที่ค่อย ๆ หายไป

เธอเดินจากไปอย่างไม่ลังเลใจเลย

ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าทั้งสองคนค่อนข้างคล้ายกัน

พวกเขาทั้งคู่สามารถอ่อนโยนได้มาก แต่เมื่อถึงเวลาต้องตัดความสัมพันธ์ทั้งหมด พวกเขาจะตัดได้อย่างรวดเร็วและเย็นชา

ซาบริน่าไปพักที่โมเต็ลราคาถูกในคืนนี้ คนที่เธอต้องขอบคุณสำหรับความสามารถในการนอนในโรงแรมนี้ได้ก็คือไนเจล คนที่แม้จะทำร้ายเธอด้วยคำพูดของเขาอยู่เสมอ แต่ก็เต็มใจที่จะช่วยเหลือเธอเสมอเช่นกัน

เขาให้เงินเธอสามพันดอลลาร์ ซึ่งเธอได้ซื้ออาหารให้กับเกรซและที่อุ่นมือให้กับคิงส์ตัน

เธอยังซื้อผลิตภัณฑ์บางอย่างทางออนไลน์จากคอมพิวเตอร์ที่เซบาสเตียนมอบให้เธอเมื่อสองคืนก่อน

ปัญหาคือสินค้าถูกจัดส่งไปแล้ว และที่อยู่ทางไปรษณีย์คือที่อยู่ของเซบาสเตียน

นั่นไม่สำคัญ

ท้ายที่สุดสิ่งพวกนั้นไม่ใช่เพื่อตัวเธอเอง