บทที่ 118

"ขับไป!" เคนตันออกคำสั่ง คนขับสตาร์ทเครื่องยนต์ทันที

“ตาแก่คนนั้น ฮอร์สท์ เขาพาแม่สาวบ้านนอกไป!” ไนเจลที่ติดไฟแดงอยู่เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทันทีที่ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว ไนเจลก็รีบตามเคนตันไปทันที

เซย์นเตือนไนเจล “ตาแก่คนนั้นเป็นพวกไอ้เฒ่าหัวงู นายต้องตามพวกเขาไป อย่าให้คลาดสายตา

ใบหน้าของไนเจลมีท่าทางรังเกียจ “ตอนนี้ฉันกำลังมองแม่สาวบ้านนอกในมุมที่ต่างไปจากเดิม เธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาจริง ๆ ! เธอสามารถลงนามในข้อตกลงแต่งงานกับเซบาสเตียน บุคคลสำคัญอันดับหนึ่งในเมืองเซ้าท์ ซิตี้ แถมเธอยังหว่านเสน่ห์ใส่นายน้อยของตระกูลชอว์ซึ่งเป็นบุคคลที่มีการศึกษามากที่สุดในเมืองเซ้าท์ ซิตี้ได้อีก วันนี้เธอแสดงให้เห็นแล้วว่าเธอเคยมีอดีตกับเคนตัน ฮอร์สท์ นายรู้ไหมว่าเคนตัน ฮอร์สท์ คือใคร? ศัตรูตัวฉกาจของเซบาสเตียนไงล่ะ!”

“ก่อนที่เซบาสเตียนจะพลิกสถานการณ์ได้ เคนตันเคยพยายามจะฆ่าพี่ชายของฉัน พี่ชายของฉันทำลายทรัพย์สินของเคนตันไปเกือบสองในสาม ดังนั้นตอนนี้เขาเกือบจะเป็นคนไร้บ้าน แต่เขาก็ยังกล้ามาที่โรงพยาบาลและพาซาบริน่าออกไป! เธอไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เธอเห็นจริง ๆ !”

เซย์นมองไปที่ไนเจลอย่างไม่ชอบใจ “แล้วนายจะยังพยายามยั่วโมโหเธอต่อไหม?”

ไนเจลตบพวงมาลัย “ฉันอยากจะฆ่าเธอน่ะสิ!”

เซย์นไม่รู้จะพูดอะไร

ทั้งสองคุยกันเรื่องซาบริน่า ขณะที่ไล่ตามรถของเคนตัน พวกเขาเห็นว่าเคนตันมาถึงทางเข้าไนต์คลับ ไนเจลเลิกคิ้วและพูดว่า “คลาวด์ ไนน์ เคนตันอยู่ที่บ้านหลังเก่าของเขา ไปหวนนึกถึงวันเก่า ๆ กันหน่อย”

เคนตันลากซาบริน่าลงจากรถแล้ว ทันทีที่เขาเข้าไปในคลับ ชายคนหนึ่งก็โค้งคำนับเคนตันด้วยความเคารพ “ผู้อำนวยการฮอร์สต์ สวัสดีครับ”