บทที่ 119

ในห้องส่วนตัวอันหรูหรา ภาพด้านหน้าของเซย์นและไนเจลนั้นตรงกันข้ามกับที่พวกเขาคิดไว้โดยสิ้นเชิง

ตรงหน้าพวกเขา เคนตันนอนขดตัวอยู่บนพื้น เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทุกข์ทรมาน มีกองเลือดเล็ก ๆ อยู่รอบตัวเขา ในมือของซาบริน่ามีขวดไวน์แตก และเธอกำลังตีไปตามร่างกายของเคนตันด้วยขวดไวน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า การโจมตีแต่ละครั้งนั้นไร้ซึ่งความปราณีเป็นอย่างมาก

ท่าทางของซาบริน่านั้นสงบมาก ไนเจลและเซย์นตกตะลึง

เมื่อเห็นคนสองคนเข้ามาและรู้ว่าทั้งสองคนเป็นลูกของบรรดาเศรษฐีของเมือง เคนตันจึงคลานไปหาไนเจลทันทีราวกับว่าฟ้ามาโปรดเขาแล้ส “นายน้อยไนเจล ช่วยฉันด้วย เรียกคนของฉันมาจัดการผู้หญิงบ้าคนนี้และฆ่าเธอที่นี่ที! ถือว่าขอร้องแหละ!”

ไนเจลพูดไม่ออก ซาบริน่ามองไนเจลอย่างใจเย็น ขณะที่เธอถือขวดที่แตกไว้ “นายน้อยไนเจล เมื่อเช้านี้ฉันอยากบอกอะไรบางอย่างกับคุณ แต่คุณยุ่งกับเครื่องมือวัดค่าที่ไซต์งาน ดังนั้นฉันจึงไม่รบกวนคุณ ฉันแค่อยากจะบอกคุณว่าอีกสองวัน เงินเดือนฉันก็จะออกแล้ว ฉันจะคืนเงินสามพันเให้คุณทันทีที่ได้รับเงินเดือนนะ”

ไนเจลยังคงพูดไม่ออก

ซาบริน่ายิ้มอย่างเศร้าสร้อย “ไปแจ้งตำรวจเถอะ ไนเจล หรือบางทีคุณอาจต้องการให้คนของชายแก่คนนี้ฆ่าฉันใช่ไหม? อะไรก็ได้ทำในสิ่งที่คุณต้องการ ฉันจะไม่ตอบโต้เลย”

จากนั้นซาบริน่าก็โยนขวดไวน์ที่แตกไปทางด้านข้างและรอการตัดสินใจของพวกเขา อย่างเงียบ ๆ เธอไม่ได้ขอความเมตตา เธอไม่ได้ดูกลัวแม้แต่น้อย เธอเพียงยอมรับสถานการณ์ด้วยท่าทางที่อดทน

ไนเจลรู้สึกเหมือนกับว่าโลกกำลังโหดร้ายและเย็นชากับเธอ อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่ดิ้นรน ไม่อ้อนวอน และไม่หวังสิ่งใดจากใคร เธอไม่แม้แต่อยากจะมีชีวิตอยู่