บทที่ 120

ด้านหลังของพวกเขา เซย์นถึงกับตะลึงเมื่อเขาเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

เซย์นเป็นพี่น้องที่ดีของไนเจลและเขารับฟังการวิเคราะห์ของไนเจลเกี่ยวกับซาบริน่ามาโดยตลอด บางครั้งเซย์นก็มีส่วนร่วมเพราะเขารู้สึกว่าซาบริน่าเป็นผู้หญิงที่พิเศษตามที่ไนเจลอธิบายไว้

ทว่าในขณะนั้น เซย์นรู้สึกสงสารซาบริน่า

ซาบริน่าดูสงบ แต่เธอมีความมุ่งมั่นที่ไม่ลดละ เธออ่อนแอ อ่อนแอจนใคร ๆ ก็สามารถบดขยี้เธอให้จมดินได้ ไนเจลปฏิบัติต่อซาบริน่าแบบนั้น มินดี้ก็ปฏิบัติต่อเธอแบบเดียวกัน แม้แต่เซลีนคนรักของเซบาสเตียนก็ยังพยายามทำร้ายซาบริน่ามาโดยตลอด แต่ซาบริน่าก็ไม่เคยยอมแพ้ แม้ว่าเธอไม่มีทางตอบโต้ก็ตาม

ในตอนนั้น ซาบริน่าเต็มใจที่จะเข้าไปนอนในคุก ยอมสละทุกอย่างและยอมตาย แต่เธอไม่ยอมให้เคนตันดูถูกหรือดูหมิ่นเธอแม้แต่น้อย

เซย์นเดินผ่านไนเจลและคุกเข่าตรงหน้าเคนตันซึ่งอยู่บนกองเลือด เซย์นพูดว่า “เคนตัน ไนเจลเป็นหลานชายของตระกูลฟอร์ด นายท่านอาวุโสเฮนรี่ขอร้องนายน้อยเซบาสเตียนมาโดยตลอดว่าให้เซบาสเตียนปกป้องไนเจลไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากคุณเป็นศัตรูกับนายน้อยไนเจลในตอนนี้ คุณจะเป็นหัวข้อหลักที่จะเข้าไปตรงเป้าเล็งของนายน้อยเซบาสเตียน ท่านผู้เฒ่า คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ?”

“ฉันโดนแม่สาวที่อยู่ต้องนั้นตีจนพิการแล้วเนี้ย!” เคนตันร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

“แกอายุเกือบเจ็ดสิบแล้ว แถมยังพิการอีก!” ไนเจลยิ้มอย่างเย็นชา

“แต่อาการบาดเจ็บของฉัน…”

“ฉันจะจ่ายให้เอง!” ไนเจลกล่าวว่า

“ผู้หญิงคนนั้น…” เคนตันยังคงมุ่งมั่น เขาต้องการจะฆ่าผู้หญิงที่ใช้ขวดไวน์ทำร้ายเขาด้วยตนเอง

“เธอเป็นผู้หญิงของฉัน! ถ้าแกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ผมเส้นเดียว ฉันจะฆ่าแก ไอ้แก่เอ๊ย!” ไนเจลถ่มน้ำลายใส่เขาอย่างไร้ความปราณี