บทที่ 131

'เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องของเธอ’

‘และเซบาสเตียน เขาก็จะหมั้นหมายเร็ว ๆ นี้แล้ว และอีกไม่นานเขาก็จะแต่งงานกับเซลีน”

'ซาบริน่า เธอรอเขาไม่ไหวหรอก!'

บ่ายวันนั้น ซาบริน่านั่งที่ร้านกาแฟเพียงลำพัง เธอจมดิ่งสู่ความว่างเปล่าด้วยความทุกข์ใจ

ภาพจำของเซบาสเตียนยังตราตรึงอยู่ในความคิดของเธอ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ซาบริน่าไม่รู้ก็คือ เซบาสเตียนนั่งอยู่ที่ห้องข้าง ๆ เธอ มีเพียงเสาขนาดใหญ่ขวางกั้นทั้งสองอยู่

เขาเห็นรอยยิ้มที่เธอส่งให้กับไนเจลอย่างชัดเจน ราวกับว่าสิ่งนั้นมีผลกระทบต่อจิตใจของเขา เซบาสเตียนกำหมัดแน่นและคลายออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว

พวกเขาวางแผนที่จะแยกทางกันอย่างเป็นทางการในวันรุ่งขึ้น ถึงแม้ว่าการหย่าร้างจะเกิดขึ้น เซบาสเตียนก็ยังหมกมุ่นอยู่กับการสังเกตไนเจลและซาบริน่าขณะที่พวกเขาคุยกัน

ในช่วงบ่ายที่เหลือ ทั้งสองต่างนั่งเฉย ๆ ไม่ขยับเขยื้อนใด ๆ

เมื่อถึงเวลาตอนเย็น ซาบริน่าจึงตัดสินใจออกจากร้านกาแฟ โดยที่เซบาสเตียนก็ทำแบบเดียวกันหลังจากนั้นไม่นาน เมื่อเขาขึ้นรถ คิงส์ตันก็พูดขึ้นมาอย่างไม่ทันคิด “นายน้อยครับ คนที่เดินออกจากร้านกาแฟเมื่อกี้นี้ คือคุณสก๊อตต์ใช่ไหมครับ?”

จากสิ่งที่เขาเห็น คิงส์ตันมั่นใจว่าเป็นซาบริน่า

นับตั้งแต่เกรซจากไป ซาบริน่าก็นิ่งเฉยต่อคิงส์ตันทุกครั้งที่เขาเข้าหาเธอหรือพยายามพูดคุยด้วย ในที่สุดเขาก็เข้าใจ

เมื่อหันศีรษะไปทางเบาะหลัง คิงส์ตันเห็นว่าใบหน้าที่ดำคล้ำของนายน้อยของเขามีสีเขียวขึ้นเล็กน้อย

คิงส์ตันก็โพล่งออกมา “นายน้อย? มีคนทำอะไรคุณหรือเปล่าครับ? คงไม่มีใช่ไหมครับ? ตอนนี้คุณก็จับตาดูคุณเซลีนอย่างเข้มงวด จนทุกวันนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะออกจากบ้าน คุณเข้าไปในร้านกาแฟ เจอคุณสก๊อตต์อีกครั้ง และรู้ว่าเธอมีชู้กับคนอื่นรึเปล่าครับ?”

เพราะกลัวว่าเจ้านายจะโกรธ คิงส์ตันจึงตัดสินใจเก็บความคิดเหล่านี้ไว้กับตน

เซบาสเตียนก็พูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิมโดยไม่ได้ตอบคำถามของคิงส์ตัน “ขับไป!”