บทที่ 132

เซลีนมองที่ซาบริน่าอย่างเย่อหยิ่ง “พรุ่งนี้! ฉัน! จะหมั้นกับเซบาสเตียนแล้ว! ดูสารรูปตัวเองสิ! แกมันก็แค่คนหลอกลวงที่ขโมยสามีของฉันไปอย่างไร้ยางอายเป็นเวลาสองเดือนเท่านั้น! เคนตันทำให้ให้แกอับอายขายขี้หน้าไม่ใช่เหรอ? ดี แกสมควรโดนแล้วล่ะ! ฉันแค่เกลียดที่แกทำให้ตาแก่นั้นบาดเจ็บจริง ๆ และทำให้ไนเจลปกป้องแกด้วย!”

“ซาบริน่า แกจะทำร้ายสามีของฉันต่อไปไม่ได้แล้ว ดังนั้นแกจึงตัดสินใจที่จะสร้างปัญหาให้กับนายน้อยไนเจลแทนใช่ไหม?”

แม้จะต้องเผชิญกับการยั่วยุเช่นนี้ ซาบริน่าก็บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์และยิ้มให้เซลีน “ขอแสดงความยินดีกับการหมั้นของเธอในวันพรุ่งนี้ด้วย ในฐานะลูกสาวบุญธรรมของตระกูลลินน์ พรุ่งนี้ฉันจะไปที่นั่นเพื่อแสดงความยินดีให้กับเธออย่างแน่นอน”

“กล้าดียังไง!”

“ถ้าเธอไม่ออกไปตอนนี้ ฉันสาบานว่าจะทำจริง ๆ แน่! ฉันถูกพวกเธอทุกคนต้อนฉันจนหัวชนฝาแล้ว ไม่มีอะไรที่ฉันไม่กล้าทำหรอกนะ!” ซาบริน่าจ้องไปที่เซลีนอย่างจริงจัง “พรุ่งนี้ ที่งานเลี้ยงหมั้นของเธอ ฉันจะประกาศต่อสาธารณชนว่าเด็กในท้องของฉันก็เป็นลูกของเซบาสเตียนด้วย แล้วเธอจะรู้ว่าการถูกดูหมิ่นมันเป็นยังไง!”

“แก…” เซลีนชี้ไปที่ซาบริน่าแล้วตะโกน “แกช่างไร้ยางอายเสียจริง ๆ!”

“เธอควรจะไปเสียดีกว่า! ถ้าเธอไม่ไป เธอจะเห็นฉันที่นั่นในวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน” ซาบริน่ามองดูเซลีนอย่างไม่ลดละ

เซลีนหันหลังกลับและวิ่งออกจากห้องไปโดยไม่ชักช้า

แม้ว่ากว่า 2 เดือนที่จะได้หมั้นหมายกับเซบาสเตียน และเต็มไปด้วยความกังวลและความประหลาดใจที่ไม่ปรารถนานัก แต่ก็เป็นสิ่งที่เธอรอคอยมาอย่างมาก หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น เธอก็ไม่ต้องการให้มันซาบริน่าเข้ามาทำลายมันอย่างแน่นอน

หลังจากการเผชิญหน้าของเธอกับเซลีน ซาบริน่านั่งอยู่คนเดียวในห้องเช่าเล็ก ๆ ของเธอด้วยความรู้สึกหงุดหงิด น้ำตาของเธอไหลออกมาขณะที่เธอกัดฟันและเอากำปั้นทุบหมอนด้วยความโกรธ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดหมายเลขโทรศัพท์ของลินคอล์น

ซาบริน่าต้องการถามลินคอล์นว่าครอบครัวลินน์มีความแค้นอะไรกับซาบริน่า ทั้งครอบครัวของพวกเขาพยายามที่จะทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หลังจากที่เธอกดหมายเลขออกไป ซาบริน่าก็วางสาย

เธอไม่ต้องการยั่วยุเซบาสเตียน เพราะเธอรู้ว่ามันจะทำให้ไนเจลเดือดร้อนเท่านั้น

หลังจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ซาบริน่าเพียงต้องการอยู่เคียงข้างไนเจลและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเท่านั้น

คืนเดียวกันนั้นเอง ซาบริน่านอนไม่หลับ