บทที่ 175

เซบาสเตียนคือผู้ชายในคืนนั้น

ซาบริน่ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าและหัวเราะอย่างคนโง่เง่า “พ่อของลูกฉันยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ? เขาคือเซบาสเตียนจริง ๆ เหรอ? พระเจ้า ท่านรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบเขา ท่านกำลังช่วยฉันใช่ไหม? ในอนาคตลูกของฉันจะมีพ่อและจะไม่ถูกครอบครัวของเขารังเกียจและถูกไล่ออกเหมือนพ่อของเขาใช่ไหม? เซบาสเตียนจะยอมรับฉันและยอมรับลูกของฉันอย่างแน่นอนใช่ไหม?”

เธอเงยหน้าขึ้นขณะที่เธอวิ่ง หัวเราะ และร้องไห้ ขณะที่เธอพูดกับตัวเอง ทุกคนชี้นิ้วไปที่ซาบริน่าขณะที่เธอเดินผ่าน

“ดูสิ หล่อนคือผู้หญิงที่อยากจะเข้าไปอยู่ในตระกูลที่ร่ำรวย เธอคิดถูกต้องแล้วล่ะ หล่อนกำลังเล่นสนุกอยู่กับผู้ชายสองคน ฉันคิดว่าวิดีโอพวกนั้นหายไปหมดแล้ว พวกมันถูกลบไปหมดแล้ว”

“หล่อนจัดการพวกลูกหลานคนรวยได้สองคนในเวลาเดียว แต่ทำไมหล่อนถึงยังอยู่ในสลัมอีกล่ะ?”

“คิดว่าหล่อนเบื่อที่จะผูกมัดกับคนพวกนั้นรึเปล่า? หล่อนคิดว่าพวกลูกหลานคนรวยตาบอดรึไง? พ่อแม่ของพวกเขาเป็นนายใหญ่ของครอบครัวที่มีเงินหลายพันล้าน ไม่ก็เป็นหมื่นล้าน พวกเขาก็คงไม่โง่ขนาดนั้นหรอก!”

“หล่อนก็เป็นแค่คนที่คิดฝันไปเอง! หล่อนคิดว่าหล่อนจะได้เป็นคนดังในอินเทอร์เน็ตหลังจากที่วีดีโอนั้นได้ลงในอินเทอร์เน็ตเหรอ? น่าเสียดายที่วิดีโอเผยแพร่ทางออนไลน์เพียงคืนเดียวก่อนที่จะถูกลบไปจนหมด”

“คนในสังคมชั้นสูงปล่อยให้ข่าวแย่ ๆ เกี่ยวกับลูกของพวกเขาแพร่กระจายไปอย่างนั้นได้ยังไง”

“และเธอ เธอกลายเป็นเรื่องตลกในหมู่สังคมชั้นสูง อ่า เธอช่างน่าสงสารเสียจริง!”

“เธอสมควรแล้วล่ะ!”

เมื่อเพื่อนบ้านของซาบริน่าเห็นเธอ ก็ไม่มีการละเว้นคำพูดใด ๆ เลย แต่ซาบริน่าไม่ฟังสิ่งใดจากพวกเขา เธอรีบวิ่งไปที่ห้องเช่าของเธอ

โทรศัพท์ของเธอถูกทำลายไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเซบาสเตียน ไนเจล หรือเซย์น เธอไม่มีทางติดต่อกับใครได้เลย แต่ เธอยังคงจำได้เลือนลางว่ามาร์คัสมาหาเธอในบ่ายวันนั้น เขาทิ้งช่องทางการติดต่อให้เธอ และขอให้เธอติดต่อเขา หากเธอมีปัญหาใด ๆ ด้วยความโกรธของเธอในตอนนั้น เธอทิ้งช่องทางติดต่อนั้นไปแล้ว