บทที่ 186

เซลีนพูดไม่ออก ปากของเธออ้าค้างด้วยความตกใจ ดวงตาก็เบิกกว้างมองไปที่เซบาสเตียนที่ไม่แม้แต่จะมองเจ้าสาวเลย “นาย… นายน้อย ทำ… ทำไมถึงพูดออกไปอย่างนั้นละคะ? ทำไม..?”

ด้านหลังพวกเขา แขกที่มาร่วมงานต่างตกตะลึง

ลินคอล์นและเจดที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหลักกำลังตื่นตระหนก วินาทีที่แล้ว พวกเขามีความสุขมาก แต่ในตอนนี้พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังดิ่งลงไปในหลุมลึก ทั้งสองคนรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

เจดรีบถามด้วยน้ำเสียงประชดประชันไปว่า “ทำไมล่ะ นายน้อยเซบาสเตียน? ทำไมคุณถึงทำแบบนี้? เด็กในท้องของเซลีนเป็นลูกของคุณ นั่นคือลูกของคุณนะ!”

แม้แต่เฮนรี่ก็ถามด้วยความสงสัย “เซบาสเตียน นี่มันมากเกินไปแล้วนะ งานแต่งงานดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว และหนูลินน์ก็อุ้มท้องลูกของแกไว้ด้วย มันสายเกินไปแล้วนะถ้าจะบอกว่าแกไม่ต้องการแต่งงานตอนนี้!”

อย่างไรก็ตาม เฮนรี่รู้ว่ามันเป็นเพียงคำพูด เขารู้ว่าหลานชายจะไม่เชื่อฟังเขาอย่างแน่นอน เซบาสเตียนไม่ฟังใครเลย เซบาสเตียนไม่ได้ให้คำอธิบาย และเพียงบอกกับบาทหลวงไปว่า “ฉันไม่ต้องการแต่งงานกับเธอ”

จากนั้น เขาก็หันหลังกลับและจากไป ไม่มีแขกคนใดกล้าพูดอะไรออกมา แต่บางคนก็ยินดี เพราะทั้งเซ้าท์ ซิตี้ต่างรู้ดีว่าตระกูลลินน์เลียแข้งเลียขาตระกูลฟอร์ด ก่อนหน้านี้ ลินคอล์นเป็นพ่อค้ารายย่อยที่ไม่มีชื่อเสียงและเขาไม่มีเงินแม้แต่สิบล้านก็ตาม ต้องขอบคุณลินคอล์นที่ทำตัวเหมือนสุนัขรับใช้เมื่ออยู่ต่อหน้าเบนจามิน พวกเขาจึงสามารถสานสัมพันธ์กับตระกูลฟอร์ดได้

เมื่อเบนจามินพ่ายแพ้ ลินคอล์นใช้เหตุผลที่ว่าลูกสาวของเขานอนกับคนในตระกูลฟอร์ดเพื่อจะได้ใกล้ชิดกับครอบครัวฟอร์ดอีกครั้ง ตระกูลลินน์จึงเป็นที่โจษจันในแวดวงสังคมชั้นสูงในเซ้าท์ ซิตี้

ผู้หญิงที่เข้าร่วมงานแต่งงานดูถูกเซลีนยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเซลีนควงแขนของเซบาสเตียนและเดินเข้าไปตามทางของงานแต่งงาน ใบหน้าที่พึงพอใจนั้นดูน่าเกลียดอย่างเด่นชัด เซบาสเตียนไม่ต้องการแต่งงานกับเธอเลย

ฮ่า ฮ่า!

บางคนปรบมือและส่งเสียงโห่ร้อง