บทที่ 201

หลังจากรับประทานอาหารเย็น ซาบริน่าตัดสินใจใช้เวลาตลอดทั้งคืนไปกับการทบทวนแบบงานก่อสร้าง ขณะที่เซย์นอุ้มไอโนะและอ่านหนังสือนิทานให้เธอฟัง ทั้งสองคนรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมากที่ได้อยู่ด้วยกัน ซาบริน่าจะแอบดูพวกเขาเป็นครั้งคราว รู้สึกราวกับว่าทุกอย่างในโลกนั้นเข้าที่เข้าทางไปเสียหมด

วันรุ่งขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเช้า ซาบริน่าเข้าไปพูดคุยกับเซย์น

“ฉันจะไปที่โรงเรียนอนุบาลของไอโนะ เพื่อดำเนินการตามขั้นตอนในการย้ายโรงเรียนและหาโรงเรียนอนุบาลที่อื่นให้เธอนะ บางทีมันอาจจะเป็นการดีที่สุดที่จะรักษาระยะห่างกับคนอย่างซัลลิแวน เขามีอำนาจเกินไปที่จะเสี่ยงไปขัดแข้งขัดขากับคนพรรค์นั้น เราอาจหลีกเลี่ยงพวกเขาทุกคนได้”

“แน่นอน” เซย์นพยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อตกลงกันได้แล้ว ตอนที่ซาบริน่ากำลังจะออกไป เธอเห็นชายสองคนยืนอยู่นอกรั้วและกำลังจะเคาะประตู ชายทั้งสองสวมชุดเครื่องแบบ พร้อมกระเป๋าเอกสารอยู่ในมือ

“สวัสดี ให้ฉันช่วยอะไรไหมคะ?” ซาบริน่าถามขณะเปิดประตู

“เรากำลังคุยกับคุณสก๊อตต์อยู่รึเปล่าครับ?” ชายคนหนึ่งถาม ซาบริน่าพยักหน้าตอบและเขาพูดต่อว่า "เรามาจากบริษัทนิวเวิลด์ เรามาที่นี่วันนี้เพื่อหารือเรื่องค่าชดเชยสำหรับอาการบาดเจ็บของคุณเอลี ซัลลิแวน ซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายในการรักษาตัวในโรงพยาบาล ค่ายา และการสูญเสียรายได้เนื่องจากอาการบาดเจ็บรวมอยู่ด้วย คุณซัลลิแวนขอให้คุณจ่ายเงินคืนจำนวนห้าล้านครับคุณสก๊อตต์”

"อะไร?!" ซาบริน่าอ้าปากค้าง

“ผมพูดว่าห้าล้านครับ” ทนายความทวนซ้ำอย่างไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

“นี่มันขูดเลือดขูดเนื้อกันเกินไปแล้วนะ!” ซาบริน่าคำราม

“คุณสก๊อตต์” ทนายความยังคงเรียบเรียงและอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เป็นเหมือนการคุยเรื่องธุรกิจ “นั่นไม่ใช่การตัดสินใจของเราที่จะทำในฐานะทนายความว่าลูกค้าของเราจะเรียกเงินมาเท่าไหร่ หากคุณรู้สึกว่าจำนวนเงินนี้ไม่สมเหตุสมผล คุณสามารถจ้างทนายความเพื่อเป็นตัวแทนของคุณเช่นกัน หรือคุณอาจเลือกที่จะเจรจาโดยตรงกับคุณซัลลิแวนก็ได้ครับ”

“ก็ได้ ถ้างั้นก็เจรจา ห้าล้าน! นี่มันขู่กรรโชก!” ซาบริน่าตะโกนด้วยความหงุดหงิด หลังจากที่ทนายความออกไปแล้ว เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรหานีล

“จอห์นส์...ผู้อำนวยการจอห์นส์ ฉันขอโทษที่โทรมารบกวนคุณนะคะ...” นี่เป็นครั้งแรกที่ซาบริน่าขอความช่วยเหลือจากนีล และเมื่อได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้นจากซาบริน่า นีลก็กระแทกกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างโมโห