บทที่ 200

ซาบริน่าหันไปเจอผู้พัฒนาโครงการก่อสร้างคนปัจจุบันของเธอ ซึ่งเป็นเจ้าของกิจการที่โทรหาเธอก่อนหน้านี้ นีลนั่นเอง

“ผู้อำนวยการจอห์นส์ คุณมาที่นี่ได้ไง?” ซาบริน่าถามอย่างนอบน้อมขณะที่มองดูนีลอย่างแน่วแน่

นีลสวมสูทงดงามซึ่งเน้นให้เห็นคุณสมบัติอันหล่อเหลาและรูปร่างที่แข็งแกร่งของเขา รูปลักษณ์ควบคู่ไปกับคุณสมบัติที่เขาครอบครองทำให้เขาเป็นหนึ่งในหนุ่มโสดที่มีคุณสมบัติที่เพียบพร้อมที่สุดในเมืองนี้ สาวมากมายนับไม่ถ้วนอยากจะคลานเข้าไปในหัวใจของนักพัฒนาที่มั่งคั่งผู้นี้ หากซาบริน่าเจอผู้ชายที่ห่วงใยเหมือนกับนีลในตอนที่เธอเรียนมหาวิทยาลัยเมื่อสามปีที่แล้ว เธออาจจะใจสั่นไปแล้วก็ได้ แต่หลังจากผ่านทุกอย่างมาแล้ว ซาบริน่าเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับลูกสาวและพี่ชายของเธอ

“ผมอยากชวนคุณไปทานอาหารเย็น แต่เพราะคุณกลับบ้านมาแล้ว ผมเลยคิดว่าขอแวะมาเยี่ยมคุณสักหน่อย” นีลยกมือที่ถือตะกร้าผลไม้และดอกไม้ เขาอธิบายว่า "ผมซื้อมาฝากลูกสาวและพี่ชายของคุณด้วย รับไว้เถอะนะ"

ซาบริน่าไม่รู้จะพูดอะไร

“จอห์นส์!” คุณซัลลิแวนคำราม ในขณะที่ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมที่อยู่บนฟูกนอน “อย่าคิดว่านายสอดมือเข้ามาช่วยนางผู้หญิงคนนั้น แล้วฉันจะเลิกราไปง่าย ๆ นะ! ฉันรู้ว่านายเป็นผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่ร่ำรวยรายใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ แต่ให้ฉันจะบอกอะไรให้นะ นายไม่มีความหมายสำหรับฉัน! ฉันไม่กลัวนายหรอก!"

“นายมาที่นี่เพื่อแบล็กเมล์พลเรือนเหรอ?” นีลจ้องมองซัลลิแวน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก “ถ้าเป็นอย่างนี้ก็ต้องไปฟ้องในศาลแล้วมั้ง!”

"จะได้เห็นดีกันแน่!" คุณซัลลิแวนชี้นิ้วไปที่นีลอย่างโกรธจัด ก่อนจะสั่งผู้ชายที่ถือที่ฟูกนอนว่า “ไปกันเถอะ เราจะกลับกันแล้ว!” และด้วยเหตุนี้ กลุ่มคนกลุ่มเล็ก ๆ นอกบ้านของซาบริน่าก็จากไป

“ขอบคุณมากที่มาช่วยไว้นะคะ ผู้อำนวยการจอห์นส์” ซาบริน่ามองดูนีลด้วยความขอบคุณอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันคงไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรกับเรื่องนี้ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าซัลลิแวนจะไร้เหตุผลขนาดนี้ จริง ๆ สุดท้ายแล้วมันเป็นแค่ความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างเด็กสองคนก็เท่านั้น"

“เมืองเล็ก ๆ แบบนี้มักมีเจ้าถิ่นที่ดุร้ายปกครองอยู่ แต่ไม่ต้องกังวล ผมจะดูแลเรื่องนี้ให้ได้รับการแก้ไขเองนะ เจ้าซัลลิแวนจะไม่สร้างปัญหาให้คุณอีกตั้งแต่นี้ไป”

“คุณซัลลิแวน…” ซาบริน่าถามอย่างกังวลใจ “จริง ๆ แล้วเขาเป็นใครกันแน่?”

“ปัจจุบันเขาทำงานในหน่วยงานของรัฐแห่งหนึ่ง ครอบครัวของเขาเคยทำธุรกิจขนาดเล็กเกี่ยวกับการขนส่งขยะจากไซต์งานก่อสร้างทางรถบรรทุก แม้ว่าธุรกิจตกต่ำ แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็มีทรัพย์สินรวมกันนับล้าน ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายคนนี้มีเส้นสายในเมืองนี้นับไม่ถ้วน ดังนั้น เขาจึงคิดว่าตัวเองเป็นนายเหนือหัว ไม่ต้องกังวลนะ เขาจะไม่รังควานคุณในตอนนี้เพราะผมอยู่ที่นี่”