บทที่ 203

พวกเธอจะหนีไปที่ไหนได้? น้ำตาของซาบริน่าไหลออกมาขณะที่เธอกัดริมฝีปากล่างเพื่อยึดเหนี่ยวตัวเองไว้จากความสิ้นหวังที่ท่วมท้นและไม่ยอมจะมองเซบาสเตียน

“เพื่อนของฉันคนนี้มีรายได้มากกว่าหนึ่งล้านในแต่ละวันเชียวนะ! เขาจะต้องติดแหง็กอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ และเธอกำลังพูดว่าห้าล้านเป็นจำนวนเงินที่มากเกินไปที่จะชดเชยการเสียรายได้และค่าใช้จ่ายในการรักษาตัวของเขาเหรอ?” เซบาสเตียนพูดต่อ

“…” ซาบริน่ายังคงเงียบ

“ถ้าเป็นฉัน ฉันคงจะบอกว่าสิบล้านเป็นจำนวนที่เหมาะสมกว่าอีก!” เซบาสเตียนเรียกร้องอย่างเฉยเมย

“โอ้ คุณฟอร์ด ขอบคุณมาก ขอบคุณมากครับ! คุณพูดถูก พวกเธอควรชดใช้ค่าเสียหายให้เราสิบล้าน!” ด้วยการสนับสนุนจากเซบาสเตียน ซัลลิแวนก็ยิ่งได้เพิ่มความชอบธรรมมากขึ้น

แม้จะยังเป็นเด็ก แต่ลีโอก็เป็นคนช่างสังเกตและหันไปยิ้มหวานให้เซบาสเตียนทันที “ขอบคุณครับ คุณอาฟอร์ด”

“นี่! นายหาลุงให้ตัวเองได้เป็นร้อยคน แต่ฉันก็ยังไม่กลัวนายเลย สิ่งนี้ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่านายก็แค่คนขี้แพ้หรอกนะ! ลีโอ กล้า ๆ หน่อยสิแล้วมาสู้กับฉันแบบตัวต่อตัว ถ้าฉันเอาชนะนายได้ นายจะไม่ได้รับอนุญาตให้แบล็กเมล์แม่ของฉันอีก!” ทันใดนั้น ก็มีเสียงแหลมสูงของเด็กน้อยดังออกออกมาจากนอกวอร์ด

ซาบริน่าสะดุ้งเพราะจำเสียงนั้นได้ เธอหันกลับมาทันทีและเห็นไอโนะยืนอยู่ที่ประตู ซึ่งมีเซย์นที่อยู่บนเก้าอี้วีลแชร์ด้านหลังเธอด้วยท่าทีตัวแข็งด้วยความตกใจเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า เซย์นไม่อาจสงบได้เพราะซาบริน่าจะไปโรงพยาบาลด้วยตัวของเธอเอง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจพาไอโนะมากับเขาบนรถเข็นและนั่งแท็กซี่มา แม้ว่าเขาอาจจะพิการ แต่เขาก็ยังเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน เขาต้องเป็นคนที่ยืนอยู่ด่านหน้าของครอบครัวเพื่อปกป้องพวกเขาจากความอันตราย แต่เขาไม่เคยจินตนาการถึงสถานการณ์ที่เซบาสเตียนยืนอยู่ตรงหน้าเขา และเซย์นรู้สึกประหลาดใจมากจนเขาพูดไม่ออกไปโดยสิ้นเชิง

ลีโอที่ยืนอยู่ข้างเซบาสเตียนกลับไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองอีก

“ฉันจะไม่สู้กับเธอ สก๊อตต์ เพราะฉันมีคุณอาฟอร์ดมาช่วยแล้ว ถ้าเธอไม่คุกเข่าขอโทษ คุณอาฟอร์ดจะทุบตีเธอจนตายแน่ ไม่ใช่แค่เธอ แต่แม่ของเธอก็ด้วย! ฮึม ยอมแพ้แล้วคุกเข่าซะ!"