บทที่ 204

เมื่อเผชิญหน้ากับชายผู้สง่างาม ไอโนะที่ไม่เคยหวาดกลัวต่อสิ่งใดก็รู้สึกกังวลเป็นครั้งแรก เธอเคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อนบนคอมพิวเตอร์ของแม่ และแม่ของเธอมักจะร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ในตอนดึกตอนที่นั่งดูรูปถ่ายของผู้ชายคนนี้เพียงลำพัง สำหรับเด็กอายุห้าขวบ ไอโนะตีความน้ำตาของแม่ได้ว่าเป็นความกลัวที่มีต่อชายผู้นี้ และเป็นเรื่องธรรมดาที่เด็กจะกลัวสิ่งที่แม่ก็กลัว ด้วยความกลัวไอโนะจึงไม่กล้าตอบและถอยหลังไปสองสามก้าว

ลีโอผู้อยู่ด้านหลังของเซบาสเตียนเริ่มหงุดหงิดใจและกรีดร้องขึ้น "คุณอาฟอร์ด ฆ่าเธอเลย! ฆ่าไอโนะ สก๊อตต์เลย!"

ขณะที่ทั้งเซย์นและซาบริน่าตกตะลึงราวกับว่าเป็นกวางที่ถูกส่องด้วยไฟหน้ารถ ดูเหมือนว่าไอโนะจะรวบรวมความกล้าที่จะพูดได้ในที่สุดว่า

“คุณปล่อยแม่หนูไปได้ไหมคะ?” เธอถาม

"อะไรนะ?" เซบาสเตียนขมวดคิ้วด้วยความสับสน

“แม่ของหนูกลัวคุณ แม่ชอบร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นหน้าคุณ ถ้าคุณปล่อยแม่และลุง หนูจะให้คุณเอาชีวิตหนูไปก็ได้” ไอโนะสบตาเซบาสเตียนอย่างประหม่า

เด็กหญิงอายุห้าขวบคนนี้มีดวงตาสีดำที่เห็นได้ชัดว่าเหมือนของเซบาสเตียน และหากใครก็ตามที่สาขาของฟอร์ด กรุ๊ปเห็นเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้เดินเข้ามา หลายคนคงจะคิดในทันทีว่าเซบาสเตียนเป็นพ่อของเธอ

คู่สามีภรรยาซัลลิแวนไม่ตระหนักถึงความคล้ายคลึงเพียงเพราะพวกเขาอยู่ในความรู้สึกโกรธ จิตใจของพวกเขาเต็มไปด้วยแผนการว่าพวกเขาจะได้รับเงินที่ต้องการจากซาบริน่าได้อย่างไร แต่คิงส์ตันก็จับสังเกตได้