บทที่ 205

“แม่คะ หนูไม่อยากให้แม่ตาย...” คำพูดของซาบริน่าทำให้ไอโนะน้ำตาไหลโดยทันที

"ผู้อำนวยการฟอร์ด! ชีวิตของเธอไม่มีประโยชน์แล้ว ชีวิตผู้หญิงไร้ค่านี่จะมีค่าแค่ไหนกันเชียว? ผมต้องการเงินสิบล้านของผม! โดยไม่ขาดไปสักแดงเดียว! เธอจะไปขายไตหรือขายอะไรที่เธอเสนอขายได้ตามข้างถนนและจ่ายเงินชดใช้ในสิ่งที่เธอเป็นหนี้ผมไว้พร้อมดอกเบี้ย! นี่คือสิ่งที่ผมสนใจ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน แม้ว่าจะใช้เวลาทั้งชีวิตของเธอก็ตาม!” คุณซัลลิแวนตะโกนอย่างไร้ความปรานีเมื่อเห็นว่าทั้งซาบริน่าและไอโนะน้ำตาไหล

ทันทีที่แพทย์ผู้รับผิดชอบการรักษาคุณซัลลิแวนเข้ามาพบห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน แพทย์ก็ทำหน้าบึ้งอย่างไม่พอใจกับเสียงรบกวนนั้น

“ที่นี่ไม่เหมาะสมที่จะพูดคุยกันเรื่องเงินสิบล้านเพราะมันจะส่งผลต่อการฟื้นตัวของผู้ป่วยและรบกวนสมาธิของแพทย์จากงานของเขาด้วย เธออยู่ที่ไหน? ไปพูดคุยกันที่นั่น!” เซบาสเตียนสั่ง

คิงส์ตันแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะไว้โดยเอามือปิดปากไม่ได้ ใครจะคิดว่าเจ้านายของเขาจะต้องหันไปใช้กลอุบายที่น่าเบื่อเช่นนี้? คิงส์ตันเหลือบมองเจ้านายของเขา ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างสนุกสนาน ขณะที่เซบาสเตียนจ้องไปที่ซาบริน่าอย่างเคร่งขรึม

“คุณฟอร์ด ผู้อำนวยการฟอร์ด คุณปล่อยพวกเขาไปไม่ได้” คุณซัลลิแวนพูดติดอ่างอย่างประหม่า “สองคนนั้นยังไม่ได้คุกเข่าขอโทษผมและลูกชายของผมเลย!”

“นายควรคิดแค่เรื่องการพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บเถอะ ที่เหลือฉันจะจัดการเอง!” เซบาสเตียนตอบอย่างไม่แสดงอารมณ์ ชัดเจนว่าเขาไม่เปิดโอกาสให้เจรจา

ทั้งคู่สามีภรรยาซัลลิแวนต่างงงงวยกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน ราวกับว่าเซบาสเตียนกำลังเจรจากับซาบริน่าเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตระหว่างพวกเขา แทนที่จะเป็นเพราะเห็นแก่อาการบาดเจ็บของนายซัลลิแวน มีอะไรจะเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง?

คำถามผุดขึ้นในหัวของนายซัลลิแวน และในที่สุดเขาก็ใจเย็นลงมากพอที่เขาจะตรวจสอบใบหน้าของทั้งไอโนะและเซบาสเตียนอย่างตั้งใจ ในไม่ช้าเขาก็ลืมทุกอย่างที่จะพูดไปกับสิ่งที่เขาเพิ่งตระหนักได้ เขากลิ้งตัวลงจากเตียงในทันทีราวกับว่าอาการบาดเจ็บของเขาหายเป็นปกติ และลากลูกชายของเขาเข้ามาหาก่อนจะเอามือปิดปากลูกชายไว้ เขามองไปที่เซบาสเตียนด้วยความกลัว

“ผู้ช่วยเยทส์ ตามคุณสก๊อตต์ไปที่บ้านของเธอเพื่อเจรจาค่าชดเชยต่อไป!” เซบาสเตียนสั่งและออกจากวอร์ดไปโดยไม่พูดอะไรอีก