บทที่ 206

“ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติตั้งแต่ตอนที่เซบาสเตียน ฟอร์ด มาหาหัวหน้าฝ่ายโดยเฉพาะอย่างฉัน แทนที่จะไปหาพวกคนรวยในตอนแรกที่เขามาที่เมืองเคียร์ราย ฉันคิดว่าบางทีเขาอาจจะใช้เส้นสายของพี่ชายของฉันกับพวกมาเฟียมาพิจารณาด้วย แต่ตอนนี้ฉันเดาว่าคงไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้” คุณซัลลิแวนพึมพำขณะพยายามสงบสติอารมณ์ “ฟอร์ดจะต้องรู้ว่าลูกชายของเราอยู่โรงเรียนอนุบาลเดียวกับไอโนะ สก๊อตต์อย่างแน่นอน”

“แล้วทำไมเขาถึงร่วมมือกับเราเพื่อรังแกลูกสาวของตัวเองล่ะ?” คุณนายซัลลิแวนยังคงงงงวย

“เธอไม่รู้อะไรเลยรึยังไง?” คุณซัลลิแวนคำรามและภรรยาของเขาเงียบทันทีโดยไม่ซักถามอะไรอีก จากนั้นคุณซัลลิแวนก็จับมือของลูกชายและเขาเริ่มออกเดิน พร้อมกับตะโกนว่า "เราต้องรีบกลับบ้านไปเก็บของและรีบหนีเอาชีวิตรอดทันที เร็วเข้า!"

“ผมไม่เอา!” ลีโอกรีดร้องและร้องไห้ไปตลอดทาง "ไอโนะ สก๊อตต์ยังไม่คุกเข่าให้ผมเลย! ผมอยากเอาชนะเธอ! ผมอยากให้เธอยอมรับความพ่ายแพ้!"

“ฉันจะสอนแกให้ยอมรับความพ่ายแพ้ เจ้าเด็กอวดดี! แกกล้าดียังไงที่หาเรื่องแบบนี้มาให้เรา!” ด้วยความผิดหวัง คุณนายซัลลิแวนเริ่มทุบลีโออย่างฉุนเฉียว ลีโอร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด หลังจากความโกรธบางส่วนจางหายไป คุณซัลลิแวนก็เข้ามาและตะโกนใส่ครอบครัวของเขาอีกครั้งว่า “พอได้แล้ว! เราต้องไปก่อนที่เซบาสเตียนจะตัดสินใจกลับมา!”

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสามคนจึงรีบออกจากโรงพยาบาลราวกับถูกผีไล่ตาม

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งเซบาสเตียนตามซาบริน่าและเซย์นกลับไปที่บ้านของพวกเขา มันเป็นบ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ชานเมือง แต่มีการออกแบบที่ละเอียดอ่อนกว่าบ้านหลังอื่น ถึงอย่างไรซาบริน่าก็เป็นสถาปนิกด้วยตนเอง เธอมีความเชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างอย่างมืออาชีพ เป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะใช้ทุกสิ่งที่เธอรู้เพื่อสร้างบ้านให้กับครอบครัวของเธอ รอบ ๆ บ้านมีรั้วเล็ก ๆ คอยปกป้องดอกไม้และพืชสวนครัวที่อยู่ภายในรั้ว ตรงจุดที่อยู่ใกล้ที่สุดของบ้านที่เปิดรับแสงแดดคือพื้นที่ซึ่งทำหน้าที่เป็นระเบียง

“ดูเหมือนอยู่ที่นี่ เธอจะความสุขดีนิ” เซบาสเตียนให้ความเห็นอย่างสบาย ๆ ขณะที่เขายืนอยู่นอกรั้วและพิจารณาภาพตรงหน้า น้ำเสียงของเขายังคงสงบโดยไร้ร่องรอยของความโกรธ แต่ยังคงส่งความเย็นชาไปที่กระดูกสันหลังของซาบริน่าแทน