บทที่ 207

กลุ่มคนก้าวลงจากรถอย่างต่อเนื่อง แต่ละคนแต่งกายด้วยชุดที่หรูหรากว่าคนก่อนหน้า แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าคนเหล่านี้คือผู้มีอำนาจ แต่พวกเขาก็กระวนกระวายใจเมื่ออยู่ต่อหน้าเซบาสเตียน เซย์นเหลือบมองและเห็นใบหน้าใหม่จำนวนหนึ่ง เช่นเดียวกับที่เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย คนเหล่านี้เป็นบุคคลที่มีอิทธิพลจากเขตต่าง ๆ ในเมืองเคียร์ราย เมื่อคิดว่าพวกเขาทุกคนมารวมตัวกันที่ลานบ้านของเขาเพียงเพื่อจะได้ประจบสอพลอเซบาสเตียน นั่นก็เป็นข้อพิสูจน์แล้วว่าอำนาจของเซบาสเตียนนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด

เซบาสเตียนมองดูฝูงชนอย่างไร้อารมณ์ ราวกับราชาจ้องมองลงมาที่ราษฎรของตน ขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "น่าเสียดายนะ ฉันมาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องส่วนตัวเท่านั้น ฉันไม่มีเวลามาสังสรรค์หรอก"

ฝูงชนเงียบทันที ขณะที่คิงส์ตันก้าวออกมา “พวกคุณทุกคนควรจะออกไปภายในห้านาที!” เขาตะคอก

“แต่…” ชายผู้กล้าหาญคนหนึ่งเอ่ยอย่างลังเล “เมื่อไหร่เราจะมีโอกาสได้เลี้ยงอาหารนายท่านเซบาสเตียนล่ะครับ?”

"เราจะดูกันอีกทีในวันพรุ่งนี้!" คิงส์ตันตอบอย่างไม่สบอารมณ์

“ก็ได้ ก็ได้ เราจะให้นายท่านเซบาสเตียนได้จัดการเรื่องของตนเอง เราจะไปจากที่นี่ตอนนี้เลย แต่พวกเราพร้อมรับใช้ท่านนะครับ” ตามที่กล่าวไป ทุกคนจากไปอย่างเป็นระเบียบ

ใคร ๆ ก็อยากเป็นที่โปรดปรานของนายท่านเซบาสเตียนแห่งเมืองเซ้าท์ ซิตี้และหาโอกาสสร้างสัมพันธ์กับชายคนนี้ในทุกวิถีทางที่ทำได้กันทั้งนั้น แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ตระหนักดีว่าการทำให้นายท่านเซบาสเตียนผู้โด่งดังโกรธเคืองนั้นอันตรายเพียงใด

เมื่อคนนอกกลับไป ซาบริน่า เซบาสเตียน เซย์น และไอโนะก็ถูกทิ้งให้อยู่ในลานหน้าบ้าน ไอโนะพยายามเป็นอย่างมากที่จะอยู่ใกล้แม่ของเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยเดินตามซาบริน่าอย่างไม่หยุดหย่อน เด็กหญิงตัวเล็กหวาดกลัวจนถึงขั้นเขย่าขวัญจึงไม่แม้แต่ส่งเสียงต่อหน้าเซบาสเตียน

“เธอตั้งใจจะเจรจาตรงนี้เหรอ?” เซบาสเตียนเพ่งสายตาอันเยือกเย็นไปยังซาบริน่า

ซาบริน่ามองไปรอบ ๆ และยอมทำตามเพราะกลัวที่จะสร้างปัญหาให้เพื่อนบ้าน เธอเปิดประตูให้เซบาสเตียนเข้ามา และเมื่อพวกเขาอยู่ในสวนที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ดั่งสวรรค์ เซบาสเตียนถึงกับมึนงงในเสี้ยววินาทีราวกับว่าเขากำลังฝัน เขาตามซาบริน่าเข้าไปในบ้านและไปที่ห้องนั่งเล่น ห้องกว้างขวางมีเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นเพียงไม่กี่ชิ้น ไม่เห็นมีอะไรหรูหรา แต่มันเต็มไปด้วยลักษณะเฉพาะตัวทุกชิ้น ทุกอย่างเหมาะจะอยู่ในที่ของมัน สร้างสรรค์ไว้อย่างสะดวกสบาย เซบาสเตียนนั่งลงบนโซฟาราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้และมองดูอีกสามคนอย่างครุ่นคิด