บทที่ 227

ใบหน้าของซาบริน่ากลายเป็นสีแดงโดยทันที เธอกระแอมในลำคอและก้มตัวลงเพื่อถามไอโนะว่า “ลูกรัก บอกแม่สิว่าเมื่อคืนนอนหลับสบายไหม? กลัวรึเปล่า?”

ไอโนะพยักหน้า และใบหน้าของเธอก็มีความทะนงตนอย่างเห็นได้ชัด เธอดึงมือของซาบริน่าเพื่อขอให้เธอนั่งลง จากนั้นเธอก็กระซิบที่หูของซาบริน่าและพูดว่า “แม่คะ เตียงในบ้านของเจ้าตูดหมึกนี่สบายมาก เหมือนเปลของเจ้าหญิงเลย เมื่อคืนหนูฝันด้วยตอนที่หนูหลับ หนูนอนหลับสบายจริง ๆ และหนูไม่กลัวเลย

แม่คะ หนูกล้าหาญมาก

เมื่อคืนแม่นอนหลับสบายดีไหม กลัวรึเปล่าคะ?”

เซบาสเตียนตั้งใจสั่งทำเตียงของไอโนะให้เธอด้วยตัวเอง ขอบเตียงเหมือนพระจันทร์โค้ง และล้อมรอบด้วยช่อดอกไม้ ราวกับว่าเตียงมาจากดินแดนแห่งความฝัน ในตอนที่เข้ามาเห็นเมื่อวานนี้ไอโนะชอบมาก

เป็นเพราะเมื่อวานนี้เธอโกรธเซบาสเตียน ทำให้เธอไม่แสดงออกมามากนัก หลังจากนอนหลับไป ไอโนะก็ไม่โกรธเซบาสเตียนอีกแล้ว และไม่กลัวเขาอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม เธออยากจะปกป้องแม่ของเธอ

เธอรู้ว่าแม่ของเธอกลัวเซบาสเตียน

ดูจากท่าทางแม่ของเธอตอนนี้ ดูเหมือนว่าแม่ยังกลัวเจ้าตูดหมึกอยู่มาก

ซาบริน่ายิ้มและมองไปยังไอโนะ “ถ้าไอโนะนอนหลับสบาย แม่ก็โล่งใจ แม่…"

เธอจะบอกไอโนะได้อย่างไรว่าเธอใช้เวลาทั้งคืนไปอยู่กับคนที่ไอโนะเรียกว่าเจ้าตูดหมึกดีล่ะ?

ซาบริน่าอายเกินกว่าจะพูดออก

“แม่คะ เจ้าตูดหมึกเตรียมเตียงให้ไว้แม่หรือเปล่า? เมื่อคืนเขาไม่ให้แม่นอนเหรอ?” ไอโนะถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

ซาบริน่าพูดไม่ออก

สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ผู้ชายที่ไอโนะเรียกว่าเจ้าตูดหมึกจ้องมองเธอโดยไม่แสดงอาการใด ๆ และพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฉันไม่ได้เตรียมเตียงให้แม่ของหนูหรอก แม่หนูเลยนอนกับฉันทั้งคืน และฉันก็กอดเธอทั้งคืนด้วย”

ใบหน้าของซาบริน่ายิ่งแดงขึ้นไปอีก และเธอก็ก้มศีรษะต่ำจนเกือบจะถึงพื้น

อย่างไรก็ตาม ไอโนะถามอย่างไร้เดียงสาว่า “แม่ไม่ใช่เด็ก แล้วจะต้องให้คนอื่นมากอดทำไม? เจ้าตูดหมึก!”