บทที่ 228

ในขณะนี้ ไอโนะไม่กลัวเจ้าตูดหมึกอีกแล้ว เธอรู้สึกว่ามันน่าสนุกมากกว่า

ซาบริน่าที่ถูกอุ้มเข้ามาพูดเบา ๆ ว่า “คุณบอกว่าห้องนอนของคุณเต็มไปด้วยอุปกรณ์และอาวุธที่ซ่อนอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

"ใช่!"

“ถ้าอย่างนั้น ฉัน…” เธอจะยังกล้าขยับเขยื้อนอะไรได้อีก? การขยับตัวเพียงนิดเดียว เธออาจต้องลาโลกใบนี้ไปเลยก็ได้

“ห้องนี้ระบุตัวบุคคล ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นของฉัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนลึกสุดในตัวของเธอ ตอนนี้เธอปลอดภัยในห้องนี้แล้ว” เซบาสเตียนกล่าว

ซาบริน่าหน้าแดงอีกครั้ง

เธอรู้ว่าตัวเองเพลี่ยงพล้ำค่อนข้างง่าย เธอหน้าแดงอย่างง่ายดาย และทุกครั้งที่เธอหน้าแดงก็เป็นสัญญาณว่าเขาแอบอ่านความคิดภายในใจของเธอ

ชายคนนั้นอุ้มเธอกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม และหันกลับไปตะโกนว่า “ป้าลูอิส เอาผ้าห่มขนห่านมาให้หน่อย”

ผ้าห่มขนห่านถูกนำมาอย่างรวดเร็ว เซบาสเตียนซุกตัวซาบริน่าไว้ในผ้านวม จากนั้นซาบริน่าก็นอนเปลือยเปล่าในผ้านวมขนห่านซึ่งเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ขณะที่เธอมองดูเซบาสเตียนเปลี่ยนเสื้อผ้า

เขาไม่สนใจการมีอยู่ของเธอเลย

เขาถอดเสื้อผ้าสบาย ๆ ต่อหน้าเธอ แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่เขากำลังจะใส่ เสื้อเชิ้ต เน็กไท ชุดสูท และกางเกง

ชายคนนั้นมีร่างกายงดงามมาก

โดยทั่วไปเขาดูผอมตอนใส่เสื้อ แต่มีกล้ามเมื่อไม่ได้เสื้อผ้า

โดยเฉพาะตอนที่เขาใส่สูท เขาไม่แพ้ดาราภาพยนตร์คนดังในปัจจุบันอย่างแน่นอน

จิตใจของซาบริน่าล่องลอยไปเมื่อเธอได้มองดูเขา

จิตใจของเธอเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสีแทนที่เข้มแข็งราวกับเหล็กกล้า และเธอยังบอบบางมากเมื่อเธอขยับและพลิกตัวในอ้อมแขนของเขาเมื่อคืนนี้ ซาบริน่าไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าชายคนนั้นจากไป

จนกระทั่งมีคนมาเคาะประตู เธอจึงรู้สึกตัวอีกครั้ง