บทที่ 242

ไนเจลถึงกับพูดไม่ออก

ผ่านไปครู่หนึ่ง ไนเจลก็กล่าวว่า “เซบาสเตียนมัวแต่วุ่นอยู่กับงานอยู่ที่บริษัทตลอดทั้งวันเลยนะ”

"ก็ใช่"

"ฮื้ม?"

“แต่เราก็ไปที่บริษัทได้นิ” ซาบริน่ากล่าว

ไนเจลถอนหายใจเบา ๆ “ขึ้นมา ฉันจะขับไปส่งเธอเอง”

ซาบริน่าตามไนเจลขึ้นรถไปอย่างใจเย็น หลังจากที่ไนเจลสตาร์ทเครื่องยนต์และขับรถออกไป เขาก็ถามว่า “ซาบริน่า ในช่วงเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอรู้สึกดีกับเซย์นใช่ไหม?”

เมื่อพูดถึงเซย์น ซาบริน่าก็ร้องไห้ออกมาทันที เธอหันไปมองไนเจล “ท่านไนเจล ฉัน… ฉันรู้ว่าคุณเห็นฉันเป็นแค่ของเล่น แต่ช่วยล้มเลิกความคิดนั้นไปด้วยเถอะค่ะ คือว่า คุณช่วยฉันตามสืบเรื่องที่อยู่ของพี่ชายหน่อยได้ไหมคะ? เขาตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่กันแน่? แล้วตอนนี้ครอบครัวของเขาอยู่ที่ไหน?”

“ถ้ายอมช่วยฉันครั้งนี้นะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่อะไรที่คุณขอ ฉันก็ยอมทำตามทั้งนั้น”

“ตราบใดที่คุณช่วยฉัน แม้แต่เกมอย่างเมื่อหกปีที่แล้ว ฉันก็ยอมทำตามคำขอนั้นค่ะ! ”

“ฉันแค่ต้องการรู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่รึเปล่าเท่านั้น”

"นะคะ?"

ไนเจลไม่ได้พูดอะไร

เส้นเลือดบนมือที่กุมพวงมาลัยปูดขึ้น คำพูดที่ซาบริน่าใช้อ้อนวอนเขาแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของเขาราวกับลูกศรอาบยาพิษ ซึ่งทำให้เขาต้องหลั่งเลือดออกด้วยความเจ็บปวดที่หาที่เปรียบไม่ได้

มือที่สั่นอยู่นั้นจับพวงมาลัยไว้ไม่อยู่ และเกือบจะขับรถตกข้างทาง

ไนเจลจอดรถและมองดูซาบริน่าด้วยความรู้สึกผิด “ซาบริน่า ฟังฉันนะ ฉันรู้ว่าเมื่อหกปีที่แล้วฉันทำผิดพลาดไป”

“ไม่ว่าฉันจะเอ่ยคำขอโทษไปมากเท่าใดหรือต่อให้ฉันตายไปเสีย มันก็ไม่สามารถชดใช้ในเธอได้เลย”

“อันที่จริง ฉันปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นของเล่นตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเธอ”

“แต่ว่าในที่สุด ฉันก็รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปนั่นผิดมหันต์”

“ซาบริน่า พอเห็นว่าเธอจงใจใช้แขนเข้ามารับมีดแทนฉัน ฉันรู้ว่าในชีวิตนี้ฉันคงไม่สามารถชดใช้ความผิดของฉันให้เธอได้หมด”