ตอนที่ 243
บทที่ 243
October 22, 2026
“ท่านไนเจล ทำไมถึงต้องพยายามเป็นเพื่อนกับคนอย่างฉันขนาดนั้นด้วยล่ะ?”
“หยุดนะ! หยุดพูดถึงตัวเองแบบนั้นสักที!”
“เธอน่ะสูงส่งและบริสุทธิ์ผุดผ่องกว่าใคร ๆ ที่ฉันเคยเจอมาอีกนะ!”
“ซาบริน่า หยุดพูดถึงตัวเองแบบนั้นสักทีขอร้อง” ไนเจลสั่งห้ามด้วยความปวดใจ
“ยังไงก็ตาม ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำนิคะ” ซาบริน่าพูดด้วยท่าทีเรียบเฉย แล้วเสียงของเธอก็แหบขึ้นเล็กน้อย “ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งกับพวกคนรวย แต่ฉันถูกปฏิบัติเหมือนเป็นของเล่นชิ้นเล็ก ๆ และพร้อมจะโดนรังแกจากทุกคนตลอดสองเดือนเต็ม ฉันก็เป็นพวกเร่ร่อนที่ได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำ ฉันต้องกะเตงลูกไปด้วยตลอด แล้วฉันจะเอากำลังที่ไหนไปสู้กับพวกคุณไหวล่ะคะ”
“ฉันก็เหมือนหนูติดจั่นที่พวกคุณปล่อยตัวลงไปในกรงทองแล้วค่อยหลอกล่อให้ฉันทำตามที่สั่ง”
“พอคุณสบโอกาสเพราะว่าฉันหมดแรงที่จะดิ้นรน พวกคุณก็โยนฉันลงไปในกรงเน่า ๆ พร้อมกับติดป้ายราคาขายเอาไว้”
“ทั้งหมดนั่นมันไม่สำคัญหรอกค่ะ”
“มันไม่สำคัญเลย”
“แต่ลูกสาวของฉันล่ะ?”
“เธออายุแค่ห้าขวบเองนะ!”
“ท่านไนเจล ฉันขอร้องคุณช่วยเร่งความเร็วหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากพบลูกสาวของฉัน!”
“ฉันต้องการไปหาลูกสาวของฉัน!”
ซาบริน่าเกือบสติแตก
“โอเค โอเค ใจเย็น ๆ ซาบริน่า ใจเย็น ๆ ตอนนี้ฉันกำลังไปส่งเธอที่นั่นอยู่ อีกเรื่อง เธอไม่ต้องกังวลเรื่องของพี่ชายเธอแล้วนะ ฉันจะพยายามหาช่องทางติดต่อและสืบเรื่องที่อยู่ของเขามาให้ ฉันจะส่งยาที่ดีที่สุดไปรักษาขาเขาด้วย เพราะยังไง ๆ เซย์นก็เคยเป็นเพื่อนของฉันเหมือนกัน” ไนเจลกล่าวขณะขับรถต่อไป
“ขอบคุณค่ะ” ซาบริน่าเอนหลังพิงเก้าอี้นั่งด้วยความอ่อนล้าและไม่พูดขึ้นอีกเลย
ไนเจลขับรถอย่างมั่นคงตลอดการเดินทาง ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงทางเข้าอาคารของฟอร์ด กรุ๊ป ซาบริน่าเงยหน้าขึ้นและมองขึ้นไป เป็นอาคารที่ไม่ว่าใคร ๆ ก็ไม่สามารถเห็นยอดของตึกได้เพียงแค่การชำเลืองมองเท่านั้น
“ซาบริน่า เรามาถึงแล้ว ฉันขึ้นไปกับเธอไม่ได้นะ เซบาสเตียนไม่ชอบให้สมาชิกในครอบครัวเข้ามายุ่งเกี่ยวในเรื่องธุรกิจ ขึ้นไปเองได้รึเปล่า?” ไนเจลถาม
ซาบริน่าพยักหน้าแล้วลงจากรถ
“ซาบริน่า!” ไนเจลเรียกอีกครั้ง