บทที่ 34

“ท่านเซบาสเตียน…” เซลีนอยากจะร้องไห้แต่ไม่กล้า เพราะทำให้ใบหน้าของเธอดูน่าเกลียดยิ่งขึ้นไปอีก “ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบฉัน และสถานะทางสังคมของคุณก็เหนือกว่าฉันมาก ฉันจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีก”

เซลีนหันหลังเดินออกไป

เซบาสเตียนคว้าแขนเธอไว้โดยไม่ได้คาดคิด

เขารู้สึกเบื่อหน่ายเซลีนมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม เขายังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่ เซลีนเคยช่วยชีวิตเขาด้วยร่างกายของเธอ จึงทำให้เขากลืนความขยะแขยงทั้งหมดที่เขามี และพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อทำให้น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแทน “หน้าเธอกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”

เซลีนมีน้ำตาสองสายไหลลงมาด้วยความคับข้องใจและส่ายหัว

“พูดสิ!” เซบาสเตียนพูดอย่างหมดความอดทน

“แม่… แม่ตบฉัน” เซลีนพูดอย่างตรงไปตรงมา

“หืม?”

เซลีนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แม่… แม่ของคุณส่งคนมาพาแม่กับฉันไป เธอบอกว่าเธอต้องการ… ล้างแค้นให้ลูกสะใภ้ เธอจึงขอให้แม่ของฉัน… ตบหน้าฉัน ถ้าแม่ไม่ตบฉัน แม่ของคุณจะ… ขอให้ผู้ชายสองคนเอาส้นรองเท้ามาตบหน้าฉัน คนละร้อยครั้ง”

เซบาสเตียนพูดไม่ออก

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แม่ของเขาถูกใส่ร้ายป้ายสีนับครั้งไม่ถ้วนตอนที่ยังอยู่ในตระกูลฟอร์ด ในตอนแรกแม่ของเขาเป็นหญิงที่อ่อนโยนและอ่อนแอ แต่สิ่งนี้บีบบังคับให้เธอต้องเรียนรู้กลวิธีบางอย่างเพื่อปกป้องเขา เมื่อเซลีนอธิบายเหตุการณ์ให้ฟัง เซบาสเตียนรู้ดีอยู่ในใจว่าแม่ของเขาสามารถทำสิ่งนี้ได้

“นายน้อยเซบาสเตียน คุณ… อย่าโทษแม่ของคุณเลยนะคะ ในหัวใจของเธอ ซาบริน่าเป็นลูกสะใภ้โดยชอบธรรม และฉัน… ไม่ได้เป็นอะไรเลย แม่ของคุณไม่รู้ว่าฉันช่วยคุณด้วยร่างกายของฉันเอง”

“นอกจากนี้ สำหรับครอบครัวฟอร์ดแล้ว ร่างกายของผู้หญิงคนหนึ่งของฉันช่างไม่ไร้ค่าไม่ต่างกับฝุ่นเลย”

“ดังนั้น ไม่เป็นไรเลยค่ะ นายน้อยเซบาสเตียน”

“จากนี้ไป ฉันจะหายตัวไปจากแม่ของคุณ คุณ และซาบริน่าด้วย ไม่ ฉันจะหายตัวไปจากนายน้อยฟอร์ด” เซลีนกล่าวอย่างน่าสงสาร

หลังจากที่พูดจบประโยค เธอก็หลุดออกจากเงื้อมมือของเซบาสเตียนโดยอัตโนมัติ

อย่างไรก็ตาม เซบาสเตียนกำมือแน่นขึ้น เขายังคงมองเซลีนด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นจึงพูดกับ