บทที่ 39

มาร์คัสตกตะลึงกับการที่เธอเปิดใจขอยืมเงิน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาพูดเพียงว่า “ผมไม่มีเงินติดตัวเลย คุณทิ้งหมายเลขโทรศัพท์ไว้กับผมได้ไหม? หลังจากงานเลี้ยงจบลง ผมจะเอาเงินไปให้คุณ”

ซาบริน่าพยักหน้า “อืม ขอบคุณนะคะ”

จากนั้นเธอก็ให้เบอร์กับคนแปลกหน้าที่เธอเพิ่งพบเจอ และได้แลกเปลี่ยนกันเพียงสั้น ๆ

“มาร์คัส!” ชายที่อยู่ใกล้ ๆ เรียกมาร์คัส

มาร์คัสหันศีรษะและเห็นไนเจล

มาร์คัสถือแก้วไวน์และเดินไปหาไนเจล “ท่านไนเจล ช่วงนี้คุณเป็นอย่างไรบ้าง?”

ไนเจลชกใส่มาร์คัสอย่างเป็นมิตร “ท่านชอว์ นี่เป็นงานเลี้ยงที่ปู่ของผมจัดขึ้นเพื่อเลือกคู่หมั้นให้กับเซบาสเตียน ลูกพี่ลูกน้องของผม เด็กผู้หญิงทุกคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ เป็นคนในสังคมชั้นสูงจากเซ้าท์ ซิตี้ และ คีดอน ซีตี้ ทำไมคุณไม่ใช้โอกาสนี้เลือกหนึ่งในนั้นเป็นคู่ครองซะล่ะ?”

มาร์คัสส่ายศรีษะด้วยรอยยิ้ม

ไนเจลยิ้มอีกครั้ง “ลูกพี่ลูกน้องของคุณ มินดี้สนใจเซบาสเตียนด้วยเหรอ?”

มาร์คัสถอนหายใจและยิ้ม “ตั้งแต่เซบาสเตียนประสบความสำเร็จในการเข้าครอบครองกลุ่มฟอร์ดทั้งหมด ผู้หญิงในเซ้าท์ ซิตี้ มีสักกี่คนที่ไม่อยากแต่งงานกับเขาบ้างล่ะ?”

ไนเจลหัวเราะ “นั่นก็จริง”

ทั้งสองเดินออกไปพร้อมกับแก้วไวน์ในมือ พวกเขาพูดคุยกันในขณะที่เดินต่อไป และพบที่นั่งเมื่อมาถึงสุดทางเดินของห้องโถง ไนเจลแสร้งทำหน้าสบาย ๆ ขณะมองหาซาบริน่า

อย่างไรก็ตาม ไม่มีวี่แววของซาบริน่าในหมู่แขกเหรื่อเลย

ซาบริน่าถูกเหล่าคุณหญิงคุณนายสามคนขวางกั้นอยู่ในห้องน้ำ ณ ขณะนั้น

หญิงสามคนล็อกประตูห้องน้ำ คนหนึ่งทึ้งผมของซาบริน่า ขณะที่อีกสองคนแหย่จมูกของเธอและสาปแช่ง

“แกคิดว่าแกเป็นใครกัน? ถึงได้กล้าเสนอตัวเข้าไปคุยกับท่านเซบาสเตียนแบบนี้?”

“แกคิดว่าแกสามารถเป็นนายหญิงของนายน้อยเซบาสเตียนหลังจากที่เขาจูบกับแกในเวลากลางวันแสก ๆ อย่างงั้นใช่ไหม? แกกำลังฝันลม ๆ แล้ง ๆ ซะจริง และกำลังร้องขอในสิ่งที่เป็นไม่ได้!”