บทที่ 75

ซาบริน่าเงยหน้าขึ้นมองหน้าเซบาสเตียน ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ

เมื่อรับประทานขนมปังเสร็จแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นจากไปโดยไม่สนใจซาบริน่า

เธอถึงกับพูดไม่ออก

จู่ ๆ คิงส์ตันที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ผละตัวเข้ามาใกล้และพูดขึ้น “คุณสก๊อตต์ครับ ตอนที่คุณมีท่าทีเขินอายและงุนงงเล็กน้อย คุณดูดีขึ้นมากเลยนะครับ”

จากนั้น เขาก็เดินตามเจ้านายของเขาออกจากร้านอาหารไป

ซาบริน่ากลืนอาหารก่อนจะจากไปเช่นกัน ขณะที่เธอไม่เห็นรถของเซบาสเตียนนอกร้านอาหาร เธอคิดว่าเซบาสเตียนออกไปแล้ว เธอยืนอยู่คนเดียวที่ทางเข้าร้านอาหาร คิดกับตัวเองอยู่เงียบ ๆ

ไม่ไกลนัก เซบาสเตียนสังเกตซาบริน่าจากในรถ

เธอยืนอยู่คนเดียวแบบนั้น และดูเหมือนใบไม้บาง ๆ ในสายลม ท่าทีของเธอดูเหมือนจงใจเล็กน้อย แต่ไม่คุ้นชินกับสถานการณ์เมื่อครู่มากกว่า

เขายังคงเห็นหญิงสาวที่โดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งคนหนึ่งอีกด้วย

“ไปสืบดูว่าเด็กในท้องเธอเป็นลูกของใคร” จู่ ๆ เขาก็บอกกับคิงส์ตัน

คิงส์ตันเริ่ม “จากไหนครับ... ผมควรเริ่มต้นที่ตรงไหนดีครับ? ถ้าเธอไม่อยากบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกใคร ผมกลัว… ”

“ตระกูลลินน์” เซบาสเตียนพูด “เธออยู่กับครอบครัวลินน์มาแปดปี พวกเขาต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธออยู่ เริ่มจากที่นั่นก็ได้”

“ผมเข้าใจแล้วครับ แล้วเรื่องคุณเซลีน… ”

คิงส์ตันไม่รู้ว่าอะไรดลใจเขาให้พูดถึงเรื่องเซลีนขึ้นมา

เขารู้ว่าเซบาสเตียนไม่ชอบเธอเลย เขาเกลียดเธอด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเธอเคยช่วยชีวิตเขามาก่อน เซบาสเตียนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแต่งงานกับเธอ

เซบาสเตียนเพิกเฉยต่อคำพูดของคิงส์ตันและพูดอย่างใจเย็น “ขับรถไป”

คิงส์ตันถอนหายใจอย่างโล่งอก

ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป คิงส์ตันเหลือบมองผ่านกระจกมองหลังไปยังหญิงสาวที่ยังคงยืนอยู่คนเดียวที่หน้าร้านอาหาร