บทที่ 92

นั่นเป็นเหตุผลที่คิงส์ตันไม่สวมถุงมือมาตลอดทั้งปี แม้ว่าในฤดูหนาวจะหนาวที่สุด เขาก็ยังคงไม่ยอมใส่อยู่ดี ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครเตรียมที่อุ่นมือเล็ก ๆ ไว้ให้เขาได้อุ่นมือเช่นนี้

น้ำใจของหญิงสาวตัวน้อยคนนี้ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นขึ้นเป็นอย่างมาก

เขาถึงกับเริ่มสงสัยว่าผู้หญิงแบบนี้ท้องในเรือนจำได้อย่างไร?

เธอมีบาดแผลทางจิตใจที่ซ่อนไว้อยู่รึเปล่า?

คิงส์ตันสาบานกับตัวเองว่าเขาจะสืบหาอย่างรวดเร็วว่าใครเป็นใคร และช่วยเธอยุติความสัมพันธ์ที่โชคร้ายนี้!

เขาเปิดประตูรถอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดกับเซบาสเตียนและซาบริน่าว่า “นายน้อย นายหญิง เชิญขึ้นรถครับ”

ซาบริน่าหน้าแดงและยิ้มขณะที่เธอพูดว่า “ขอบคุณค่ะ”

ภายในรถ เธอมองดูเซบาสเตียนเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อทำงาน เนื่องจากความมีไหวพริบ ซาบริน่าจึงไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ออกมา หลังจากที่พวกเขากลับมาถึงบ้านแล้ว เธอก็ถามไปว่า “คุณหิวไหมคะ?”

เซบาสเตียนมองเธออย่างลังเล “เธอทำอาหารเป็นเหรอ?”

“ค่ะ ก็ถ้าขั้นตอนมันไม่ซับซ้อนเกินไป ฉันทำได้ค่ะ คุณฟอร์ด ถ้าคุณหิว ฉันทำอาหารให้คุณทานได้นะคะ” ซาบริน่าดูกระตือรือร้นมาก

เซบาสเตียนประหลาดใจ

ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงสองวัน ตั้งแต่เขาซื้อเสื้อผ้าให้เธอและเอาแล็ปท็อปให้กับเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะเปลี่ยนไปและต่างจากเดิมไปอย่างสิ้นเชิง

เธอไม่เพียงแต่พูดมากขึ้นเท่านั้น เธอยังดูมีความสุขอยู่เสมอ ราวกับแสงอาทิตย์ที่เจิดจ้า

เธอเป็นเด็กที่พร้อมจะเปล่งประกายด้วยความสนใจเพียงเล็กน้อย

“เอาสิ” เซบาสเตียนเห็นด้วย

ซาบริน่าวางกระเป๋าลงก่อนจะเดินเข้าไปในครัว