บทที่ 93

ซาบริน่าตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเหินห่าง “เมื่อไหร่ กี่โมง?”

“สี่โมงเย็น!”

“ก็ได้ ฉันจะไปที่นั่นตามที่บอก” ซาบริน่าพูด “อย่ารบกวนป้าเกรซ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ใจดีด้วยแน่!”

เซลีนหัวเราะอย่างดุร้าย “ฮ่า ฮ่า! ซาบริน่า ดูเหมือนแกจะคิดว่าเกรซเป็นแม่ของแกแล้วจริง ๆ สินะ อย่าลืมว่าแกเป็นแค่ตัวปลอม ส่วนฉันน่ะตัวจริง เกรซเป็นแม่ของคู่หมั้นฉัน ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไงกัน แกอย่ากังวลอะไรไม่เข้าเรื่องเลย?”

“ก็ดี ที่เธอยังจำได้ว่าเกรซเป็นแม่สามีเธอ ฉันจะไปถึงตอนสี่โมงเย็น” ซาบริน่าวางสายหลังจากพูดแบบนั้น

เมื่อเธอทำความสะอาดสำนักงานจนเรียบร้อย ขณะที่เธอกำลังมองหาที่นั่งเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน โทรศัพท์ของซาบริน่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเธอคิดว่าเป็นเซลีนที่โทรเข้ามาอีก เธอก็เริ่มหงุดหงิด อย่างไรก็ตาม เมื่อดูหมายเลขโทรศัพท์แล้ว เธอก็พบว่าเป็นหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่รู้จัก เธอสงบสติอารมณ์ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา “สวัสดีค่ะ นั่นใครคะ?”

“นายหญิง” เสียงของคิงส์ตันมาจากอีกด้านหนึ่ง

ซาบริน่าหน้าแดงและน้ำเสียงก็สดใสขึ้นเช่นกัน “คิงส์ตันคะ คุณก็รู้ว่าฉันแค่แกล้งทำไปแบบนั้น คุณไม่จำเป็นต้องเรียกฉันว่านายหญิงหรอกนะ เรียกฉันว่าซาบริน่าเถอะค่ะ คุณมีอะไรกับฉันรึเปล่า?”

คิงส์ตันตอบทางโทรศัพท์ว่า “ไปที่แผนกต้อนรับที่ชั้น 1 เดี๋ยวนี้เลยครับ”

“ฮ่ะ? ไปไหนนะ ไปทำอะไรเหรอคะ?”

หัวใจของเธอก็เต้นแรงอย่างกะทันหันเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แน่นอนว่าเซบาสเตียนไม่ได้มาที่บริษัทของเธอเพียงเพื่อชวนเธอไปทานอาหารกลางวันแน่ ๆ ใช่ไหม?

เธอไม่กล้าลงไป

เพราะนี่คือที่ทำงานของเธอ เธอไม่ต้องการให้มีเรื่องซุบซิบเกิดขึ้นกับเธอ

“วันนี้นายน้อยยุ่งมากครับ” เสียงจากโทรศัพท์ของคิงส์ตันหยุดความคิดของเธอชะงัก

“อ๋อ… ” ซาบริน่ารู้สึกขบขันกับความรู้สึกผิดหวังที่เกิดขึ้นในใจของเธอ

“นายน้อยไม่สามารถมาได้ เขาเลยขอให้ผมสั่งอาหารกลางวันไปให้คุณ และส่งที่บริษัทของคุณ ก่อนหน้านี้พนักงานบริการส่งอาหารเพิ่งโทรหาผม เขาไปถึงแล้ว คุณสามารถลงไปเอาอาหารได้เลย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมสั่งเดลิเวอรี่ให้กับคุณ ดังนั้นผมไม่แน่ใจว่าจะถูกปากคุณรึเปล่า” น้ำเสียงของคิงส์ตันอ่อนโยนและมีความเกรงใจ

เซบาสเตียนไม่ได้ให้เขาสั่งอาหารให้กับซาบริน่า