ตอนที่ 4 เราจะไม่พบกันอีก

“ไม่ต้องลำบากหรอก อยู่บนโต๊ะ”

คมกฤชเข้าใจว่าเธอคงกำลังหายาคุมกำเนิด เขาบุ้ยใบ้ไปที่โต๊ะข้างเตียงซึ่งมีตะกร้าใส่ยาวางอยู่

รินลดาประหลาดใจมาก

โรงแรมเอาใจใส่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

“ดะ-ได้ค่ะ งั้นฉันไปอาบน้ำก่อน” รินลดาดันคมกฤชออกไป หัวใจของเธอเต้นโครมคราม

เธอรู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

บ้าจริง เราเป็นคนอ่อยเขามาเอง ทำไมถึงกลายเป็นลูกแกะบูชายัญไปได้? นี่เขาตีหน้าซื่อมาตลอดเพื่อจะได้เคลมเราใช่ไหม?

นัยน์ตาของเธอฉายความกังวลขณะแอบมองอีกฝ่ายอย่างระแวง

คมกฤชจับทุกสีหน้าของรินลดาได้และรู้ทันความคิดของเธอ ผู้หญิงมากมายอยากอยู่ตรงนี้ แต่เธอดูเหมือนจะเป็นคนแรกที่คิดหนี ช่างน่าสนใจ…

ค่ำคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว รุ่งเช้ามาถึง

รินลดารู้สึกตัวตื่นและเหลียวมอง เห็นคมกฤชหลับอยู่ข้างเธอ แม้สีหน้ายังคงเย็นชา แต่เธอรู้สึกว่าเขาดูน่ากลัวน้อยลงในยามหลับ

ก็เหมือนสิงโตที่กำลังงีบ ไม่มีรังสีที่น่าพรั่นพรึง

เธอเอนตัวเข้าไปพิจารณาเขาอย่างละเอียดลออ

สายตาของเธอค่อยๆ เลื่อนจากใบหน้าขาวนวลหล่อเหลาไปยังขนตายาวและไรหนวดที่คาง

รินลดาอดนึกอิจฉาหน่อยๆ ไม่ได้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะมีเสน่ห์ขนาดนี้

ราวกับเป็นเพราะการจงใจจ้องมองของเธอ คมกฤชขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำให้เธอรีบลงนอน