ตอนที่ 5 หย่ากับลูกชายของฉัน

รินลดายังคงใจเต้นรัวแม้จะออกจากโรงแรมมาแล้ว

จนเมื่อสายลมเย็นเยือกโชยปะทะแก้มจึงได้ยกมือกอดอก

เรานอนกับคมกฤชปราสาททองจริงๆ!เราไม่ได้ฝันไปมันเป็นเรื่องจริง! เขาคือคมกฤชปราสาททอง! นี่เราอยากตายใช่ไหม?

รินลดาตบหัวตัวเอง จากนั้นดึงเงินหนึ่งร้อยออกจากกระเป๋าเสื้อและเรียกแท็กซี่

ช่างเถอะกลับบ้านก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องนี้ทีหลัง

ก่อนจะเข้าบ้าน รินลดาสำรวจตัวเองจนแน่ใจว่าไม่มีร่องรอยใดที่จะทำให้ความแตก

ทันทีที่ก้าวเข้าไปก็เห็นนลินีกินมื้อเช้าอยู่ที่โต๊ะกินข้าว

“คุณแม่คะ” เธอทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ยังมีหน้ากลับมาที่นี่อีก!” นลินีแผดเสียงเมื่อเห็นรินลดา หวนนึกถึงเรื่องที่คุยกันทางโทรศัพท์เมื่อวันก่อน “หย่าซะ! หย่ากับลูกชายฉันซะที!”

การเผชิญหน้ากับความเกลียดชังของนลินีบวกกับความปรารถนาของเธอที่อยากไปให้พ้นจากตระกูลปราสาททองทำให้รินลดาหน้าดำคร่ำเครียดและกำหมัดแน่น

เธอรู้ดีว่าตัวเองมาจากครอบครัวยากจนและเป็นฝ่ายแต่งเข้ามา แต่เธอก็ทำงานหนักมาทั้งชีวิต ตอนนี้เป็นล่ามอาวุโสในแผนกแปลภาษาของปราสาททองกรุ๊ป มีหน้าที่การงานที่น่าเชื่อถือและดูแลตัวเองได้

แต่นลินีก็ยังดูถูกเธอ ตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นสะใภ้ของตระกูลปราสาททอง อีกฝ่ายก็เหน็บแนมถากถางไม่หยุดหย่อน และเมื่อเห็นว่าผ่านไปหนึ่งปีแล้วเธอยังไม่ท้อง ความจงเกลียดจงชังของนลินีก็หนักข้อขึ้นถึงขั้นกล่าวหาว่ารินลดาเป็นหมันต่อหน้าญาติๆ

แถมยังแนะนำลูกสาวของเหล่าเพื่อนฝูงของตัวเองให้จักรินทร์รู้จักต่อหน้าต่อตาเธออยู่บ่อยครั้ง

เพราะเห็นแก่ครอบครัวและความรักที่มีให้จักรินทร์ รินลดาอดทนมาตลอดและไม่ได้คิดแค้นเคืองแม่สามี อันที่จริงก็ให้เงินอีกฝ่ายใช้ด้วย แต่โชคร้ายที่จักรินทร์นอกใจเธอแล้ว

หลังจากบอกตัวเองให้อดกลั้นไว้ รินลดาสูดหายใจลึก “คุณแม่คะ หนูงานยุ่ง ไม่ได้จงใจเบี้ยวนัดคุณหมอค่ะ ส่วนที่หนูพูดแบบนั้นกับคุณแม่ไปเมื่อวานก็เพราะหงุดหงิดเรื่องงาน”

แต่นลินีไม่คล้อยตามและยืนกรานเรื่องหย่า “อย่าเรียกฉันว่าแม่ เธอไม่ใช่ลูกสะใภ้ฉัน ถ้ามีลูกไม่ได้ก็หย่ากับลูกชายของฉันซะ!”