ตอนที่ 6 กลิ่นน้ำหอมของเธอ

เอาจริงสิ? กระดุมกลัดข้อมือของคมกฤชมาอยู่ในกระเป๋าเราได้ไง? แต่เขารวยขนาดนั้นหายไปสักอันคงไม่เดือดร้อนหรอก

รินลดาหย่อนกระดุมกลับใส่กระเป๋า

ขณะที่ก้าวฉับๆ เข้าออฟฟิศด้วยรองเท้าส้นสูง เธอเงยหน้าและเห็นจักรินทร์กำลังเดินหยอกล้อกับสาวร่างอ้อนแอ้นคนหนึ่ง

เมื่อเพ่งดูก็จำได้ว่าเป็นแม่สาวคนที่อยู่กับสามีเธอเมื่อคืนก่อน

การเห็นรินลดาอย่างปุบปับทำให้จักรินทร์หน้าถอดสี เขาคิดว่าตอนนี้เธอน่าจะทำงานอยู่ที่มรุกขนครแล้วเธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือไม่ได้ไป?

ในตอนนั้น แม่สาวที่อยู่ข้างจักรินทร์เอนตัวมากระซิบกระซาบกับเขา หลังจากดึงความสนใจของชายหนุ่มกลับมาและส่งสายตาให้กันแล้ว เธอก็หันหลังกลับและเดินเข้าลิฟต์

ด้วยรอยดูดที่เห็นได้ชัดบนลำคอของเธอ เธอเชิดหน้าใส่รินลดาราวกับจะเย้ย

รินลดาหน้าตึง

ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นชู้กันมาสักพักหนึ่งแล้ว

จักรินทร์มองรินลดาแวบหนึ่งก่อนที่เขากับเธอจะเดินเข้าลิฟต์อย่างเงียบๆ

ทันทีที่ลิฟต์ปิด จักรินทร์เลิกวางมาดและอธิบาย “เธอเป็นเจ้านายผม กำลังซักถามผมเรื่องงาน ว่าแต่คุณบอกว่าจะเดินทางไปทำงานที่มรุกขนคร ไม่ใช่เหรอ?”

รินลดากอดกระเป๋าแน่น อารมณ์ปั่นป่วนหลากหลายรูปแบบถาโถมเข้าใส่เธอ

เรื่องที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยทำให้เธอต้องทนทุกข์กับความผิดปกติในเรื่องทางเพศ เธอไม่อาจใกล้ชิดกับจักรินทร์ได้ทั้งที่พยายามไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งหลังจากแต่งงาน ลงท้าย ทั้งคู่ก็ไม่เคยหลับนอนด้วยกัน

จักรินทร์ก็เป็นชายหนุ่มทั่วไป แน่นอนว่าเขาต้านทานความกระหายอยากไม่ไหว

เมื่อความคิดนี้ถาโถมเข้ามา ความสะใจที่ได้แก้แค้นจักรินทร์เมื่อคืนก่อนก็เริ่มจางหาย

รินลดาตอบอย่างนุ่มนวล “เมื่อคืนเป็นวันครบรอบแต่งงานปีแรกของเรา ฉันจึงเลื่อนการเดินทางออกไปก่อน ตั้งใจว่าจะฉลองกับคุณ แต่พอรู้ว่าคุณอยู่ทำงานดึกก็เลยไม่ได้ไปหาที่ออฟฟิศ”

จักรินทร์ไปไม่เป็นอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็วหลังจากแตะกล่องที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ

“ผมเสียใจที่ลืมวันสำคัญ แต่…” เขาหยิบกล่องออกมาเปิดให้เห็นแหวนเพชรวงหนึ่ง “ผมมีของขวัญให้คุณ”