ตอนที่ 7 จำเธอได้

กว่ารินลดาจะกลับจากเมืองนิวยอร์กก็อีกสองอาทิตย์ต่อมา

ทั้งที่เปิดดาต้าโรมมิ่งในมือถือไว้ตลอดทั้งสองอาทิตย์ แต่กลับได้รับข้อความจากจักรินทร์เพียงสองครั้ง หนึ่งในนั้นเป็นคำตอบสั้นๆ ที่มีต่อข้อความบอกลาของเธอก่อนออกเดินทางมาเมืองนิวยอร์กเดินทางปลอดภัยนะ

ในที่สุดรินลดาก็ตัดสินใจว่าควรเลิกพยายามเสียที

เธอคิดเสมอว่าจักรินทร์นอกใจเพราะความผิดปกติในเรื่องทางเพศของเธอเอง แต่ตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะหมดความสนใจไยดีในตัวเธอแล้ว

เธอตัดสินใจจะเผชิญหน้ากับเขาเมื่อเขากลับบ้านในคืนนี้

ขณะใกล้ถึงออฟฟิศ รินลดาได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้า

ผู้ร่วมทุนทางธุรกิจจากสุมันธวา เพิ่งมาถึงและพูดได้แต่ภาษาโรมัน ซึ่งเป็นหนึ่งภาษาตระกูลอินโด-ยูโรเปียน เขาไม่มีล่ามมาด้วย และคนเดียวที่พูดภาษาโรมันได้จากสำนักผู้บริหารก็ไม่อยู่ ฝ่ายแปลภาษาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากส่งรินลดาไป

รินลดาอยากปฏิเสธงานนี้ แต่เธอเป็นคนเดียวในออฟฟิศที่พูดภาษาโรมันได้ จึงจำใจตอบตกลง

ครึ่งชั่วโมงให้หลังก็มาถึงคลับออร่า

รินลดาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ สองทุ่มครึ่งแล้ว การพบปะทางธุรกิจจะมีขึ้นในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า

เธอเริ่มจัดเตรียมอาหารและไวน์ตามความพอใจของผู้ร่วมทุน ใช้ข้อมูลที่หัวหน้าให้มา

หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จสรรพตอนสองทุ่มห้าสิบ รินลดาจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อยและเดินไปยังปากทางเข้า รถเมอร์เซเดสเบนซ์สองคันวิ่งมาจอดหน้าคลับพอดี

ชายสวมสูทสองสามคนก้าวออกจากเบนซ์คันแรกทันทีที่ประตูรถเปิด ทุกคนหน้าตาเคร่งขรึมราวกับรูปสลัก

ตามข้อมูลที่เคยอ่านมา รินลดารู้ว่าพวกเขามาจากสุมันธวา

เธอส่งยิ้มสดใสและทักทายผู้เป็นแขกด้วยภาษาโรมัน แต่ก็อดเหลือบมองรถเบนซ์คันหลังไม่ได้

มีรองผู้บริหารอยู่สองสามคนในที่ทำงานของเธอที่ล้วนแต่อารมณ์ร้าย คนหนึ่งเกลียดผู้หญิงเข้าไส้ถึงขนาดเจรจาธุรกิจโดยใช้ล่ามชายเท่านั้น หวังว่าเขาคงไม่ได้อยู่ที่นี่