บทที่ 5 ป่าปี้เป็นซูเปอร์แมน

เค่อหลานกับลั่วหลิงอาศัยผลประโยชน์จากการที่หม่ามี้ของตัวเองบอกให้ไปกอดขาของหลัวเหยียนฉีไว้ ทำให้หลัวเหยียนฉีรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก

หลัวเหยียนฉีขับรถพาสามแม่ลูกตระกูลถังไปที่บ้านเมืองบี มีเงินก็จำเป็นต้องไปที่ร้านอาหารส่วนตัวเพื่อต้อนรับพวกเขา

รสชาติของอาหารก็ไม่เลวเลยทีเดียว ทำให้เค่อหลานแม่สาวน้อยคนนี้ทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

“แม่เลี้ยงคะ อาหารที่นี่อร่อยมากเลย！”ทานอาหารอิ่มแล้วเค่อหลานยิ่งปากหวาน“แม่เลี้ยงคะ หนูรักแม่เลี้ยงมาเลยค่ะ！”

พอหลัวเหยียนฉีได้ยินก็หัวเราออกมาอย่างเบิกบานใจและไปจุ๊บเค่อหลาน

ลั่วหลิงให้เค่อหลานลูบพุงน้อยที่อ้วนกลม รู้สึกหึงเล็กน้อย ยังตั้งใจแกล้งถามอย่างสุภาพว่า“งั้นแปลว่าฉันทำกับข้าวไม่อร่อยเหรอ?”

“พี่ชายหนูทำอร่อยที่สุดแล้วค่ะ หนูชอบทานที่สุดแล้ว หนูชอบพี่ชายที่สุดเลย”เค่อหลานพูดเอาใจออกมาทันที

ถังซินเหยายื่นมือปีศาจของเขาไปคลึงที่แก้มของเค่อหลาน“เด็กอะไรปากหวานจัง”

“หนูก็ชอบหม่ามี้ด้วยค่ะ”เค่อหลานเป็นฝ่ายรุกเข้าไปหาและจูบถังซินเหยา

“หลานหลานกับหลิงหลิงขี้เล่นจริงๆเลยนะ แถมยังฉลาดอีก นี่มันสนุกมาเลยจริงๆนะ”หลัวเหยียนฉีพูดออกมาพร้อมกับยิ้มตาหยี

“หึ！นั้นมันก็แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ต้องมองว่าใครคลอดออกมา ทั้งรูปร่างหน้าตาและไอคิวนั้นก็ล้วนได้มาจากฉัน”ถังซินเหยายิ้มอย่างลำพองใจ