บทที่ 6 ลูกหัวแก้วหัวแหวน

หลัวเหยียนฉีเป็นคนรวยล้นฟ้า อาศัยอยู่คนเดียว อยู่อย่างหรูหรา

ถังซินเหยาไม่ได้ถือสาลั่วหลิงกับเค่อหลานเลยแม้แต่น้อย สุดท้ายก็เข้าไปอยู่ในบ้านของหลัวเหยียนฉีแบบนั้น

บ้านของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจาก หลังจากนี้ลั่วหลิงกับเค่อหลานก็ไปเรียนอย่างสะดวกสบาย

วันที่สองสภาพอากาศดูมืดครึ้ม เหมือนว่าฝนจะตก

หลัวเหยียนฉียังมีงานที่ต้องจัดการ ถังซินเหยาก็พาเค่อหลานกับลั่วหลิงไปซื้อดอกกุหลาบสีฟ้าไปเยี่ยมแม่ของตนเอง

“หม่ามี้ทำไมพวกเราต้องมาที่นี่ด้วย?คุณป้าคนสวยคนนี้เป็นใครกันคะ?”เค่อหลานทำหน้าอยากรู้อยากเห็นมองไปที่หลุมฝังศพที่มีรูปคุณป้าคนดสวยติดอยู่ ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่ม

ถังซินเหยาเอาดอกกุหลายสีฟ้าวางลง ปัดๆรูปภาพ เอื้อมมือไปลูบที่หัวของเค่อหลานเบาๆ ยิ้มด้วยความเสียใจเล็กน้อยและพูดว่า“นี่ไม่ใช่คุณป้าคนสวยหรอกลูก นี่เป็นคุณยายของพวกหนู เป็นหม่ามี้ของหม่ามี้เอง พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อมาเยี่ยมคุณยาย”

“แม่ สองคนนี้เป็นหลานของแม่นะหลิงหลิงกับหลานหลาน พวกเขาเป็นเด็กดี แถมฉลาดอีกด้วย มีพวกเขาอยู่ข้างๆหนู หนูก็ไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้หนูพอใจกับชีวิตมาก พวกเขาเป็นความสุขที่สุดแล้วสำหรับชีวิตนี้ของหนู พวกหนูจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะคะ”

“มาเร็วลูกรัก เรียกคุณยาย”

ลั่วหลิงกับเค่อหลานเรียกอย่างเชื่อฟัง“คุณยาย！”

“คนนี้คือคุณยายเหรอคะ?”เค่อหลานดูรูปของคุณยายอย่างประหลาดใจ และถามว่า“งั้นคุณยายอยู่ไหนคะ?ทำไมหนูไม่เคยเจอเลย ทำไมคุณยายไม่มาหาหนูกับพี่คะ?หรือว่าคุณยายไม่ชอบหนูกับชายคะ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นลูก คุณยายชอบพวกหนูมากนะ ก็เหมือนกับที่หนูชอบหม่ามี้กับี่ชายลูกนั้นแหละ แต่ว่าคุณยายไปที่ไกลมากๆ กลับมาไม่ได้แล้ว แต่ยังไงคุณยายก็เป็นห่วงพวกหนูมากและจะอยู่ที่ไกลๆคอยปกป้องหม่ามี้ หลิงหลิงและหลานหาน”