ตอนที่19 เธอสำคัญกับนายเหรอ

C h a p t e r 19

"อืม" พอลสันตอบกลับ ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเดินตรงมาทางนี้

“ไม่นึกว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ ไม่คิดจะกลับไปแคนาดาบ้างเหรอ"

"ฉันคงไม่ต้องตอบคำถามหรอกใช่ไหม" คำตอบของพอลสันทำให้ชายหนุ่มอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"อืม ไม่ต้องหรอก"

"คุณพอลสัน!! คุณพอลสันคะ!! " สาวน้อยจับจีบกระโปรงและวิ่งมาหาพอลสันอย่างรวดเร็ว "คุณพอลสันอย่าเพิ่งกลับนะคะ มีพักช่วงการประมูลรอบสุดท้าย" เธอบิดตัวไปมา ก้มหน้ามองดูมือของตัวเองด้วยความเขินอาย "อ้ายหนี่อยากเต้นรำกับคุณพอล..."

"สวัสดีครับ คุณอ้ายหนี่"

“…” เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็มีชายหนุ่มพูดแทรกขึ้นมา ตอนแรกเห็นเขายืนคุยกับคุณพอลสันอยู่ ก็ไม่ได้คิดจะสนใจ

จนกระทั่งได้เห็นใบหน้าชัดเจนของชายหนุ่มตรงหน้า ก็อดมองตาค้างไม่ได้

"ผมไลม์ครับ" ชายหนุ่มส่งมือมาเช็คแฮนด์ เธอก็เอื้อมมือไปเช็คแฮนด์เขากลับตามมารยาท

“สวัสดีค่ะ” เธอเอ่ย พลางเหลือบตามองพอลสันที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยความระมัดระวัง เธอไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด

พอลสันไม่คิดจะยืนอยู่นานเท่าไหร่ สักพักก็ตัดสินใจ เดินกลับเข้าไปในห้องโถงโดยไม่สนใจสายตาของหญิงสาวที่มองตามตาละห้อย

เขาแทบไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ ว่าลักษณะของเขาคล้ายคนตกอยู่ในภวังค์ สมองมัวแต่คิดว่าหญิงสาวคนนั้นหายไปไหน ทั้งที่เธอควรจะรอเขาอยู่หน้าห้องน้ำสิ

เมื่อเข้ามาในห้องโถง สายตาก็สาดส่องไปทั่วเพื่อมองหาเป้าหมาย แต่ก็ยังไม่เจอ เขาจึงหันไปมองเชนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"เธอไปไหน" เชนรู้ว่าเจ้านายถามถึงใคร จึงไม่ได้แสดงความตกใจอะไร มีอยู่คนเดียวที่ช่วงนี้ ที่นายยุ่งวุ่นวายด้วยบ่อยๆ

"ก็...ออกไปพร้อมนายนี่ครับ"

เรียวนั่งอยู่ในรถตู้สีดำคันใหญ่ที่มีเพียงเธอกับน้องสาวต่างพ่อต่างแม่นั่งอยู่ข้างในเท่านั้น ก็อย่างที่จัสมินบอก วันนี้มีนักข่าวกับสื่อโทรทัศน์เยอะมาก เกรงว่าจะมาเห็นเธอสองคนทะเลาะกัน มันจะกลายเป็นข่าวใหญ่ อย่างน้อยก็ต้องเห็นแก่หน้าพ่อของเธอไว้ก่อน

"เธอตั้งใจเอากระเป๋าของฉันไปประมูลใช่ไหม" เรียวข่มอารมณ์ไว้เพื่อไม่ให้ปะทุออกมา

"เปล่า เปล่านะ..." ความจริงเธอต้องเดินแบบในชุดสร้อยเพชรของคุณชายหนึ่งต่างหาก แต่ดันมาโดนแคนเซิลเพราะจะให้หลานสาวขึ้นโชว์แทน มันไม่แฟร์กับเธอมาก ในเมื่อไม่ได้ขึ้นเดินแบบ งั้นก็ต้องหาของมาประมูลเองและของที่ว่าก็คงไม่พ้นกระเป๋าราคาแพงของเรียว

อีกอย่างงานนี้มีผู้ใหญ่หลายคนที่เธออยากจะร่วมงานด้วย ถ้าได้ขึ้นไปอยู่บนเวทีเพื่อเป็นจุดรวมสายตาก็จะง่ายต่อการเข้าถึงบุคคลสำคัญในอนาคต เธอตั้งใจว่าจะแม่ของเพื่อนเป็นคนประมูลโดยใช้เงินเธอ แต่ใครจะไปรู้ว่าผู้ชายอย่างคุณพอลสันจะมาประมูลกระเป๋าแข่งกับผู้หญิงด้วย

"ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ "

"แล้วจะแก้ปัญหายังไง"

"ก็...ก็..." จะให้ทำยังไงได้ล่ะ

ยัยบ้า!! คนที่ประมูลไป คือคนที่เกือบจะตบเธอนะ ถ้าจะให้เข้าไปคุยล่ะก็ ไม่สู้เอาไฟมาเผารถเธอเสียยังจะดีกว่า น่ากลัวจะตาย!!

"พูด!! จะแก้ปัญหายังไง" เรียวตะโกนถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม

"ฉัน...ฉันจะจ่ายเงินค่ากระเป๋าให้เอาไหม จ่ายราคาเท่ากับที่เธอซื้อมา"

"อย่ามามักง่าย!! "

"แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ก็มีคนอื่นประมูลไปแล้ว!! "

"ใช่!! คนอื่นประมูลไปแล้ว!! เธอก็ต้องแก้ปัญหาสิ!! "

"หมาย...หมายความว่าไง" เรียวหันมายิ้มด้วยสีหน้ามีเล่ห์เหลี่ยมที่สุด จนจัสมินอดกลืนน้ำลายไม่ได้ คงไม่คิดจะให้เธอไปทำอะไรแปลกๆ หรอกใช่ไหม

เรียวกลับเข้ามาในงานพร้อมกับจัสมิน มองไปภายในงาน ที่เต็มไปด้วยหนุ่มหล่อสาวสวยมากมาย ที่กำลังวาดลวดลายเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน

"พ่อคะ งานประมูลจบแล้วเหรอ" เรียวเข้าไปกระซิบข้างหูริว

"ยัง พักเต้นรำก่อน สักพักจะมีงานประมูลชิ้นสุดท้าย" อ๋อ ยังเหลืองานประมูลอีกชิ้น

"จัสมิน ให้เกียรติเต้นรำกับผมได้ไหมครับ" ผู้ชายสูงยาวเข่าดียื่นมือมาเพื่อขอหญิงสาวเต้นรำ

“คุณเป็นใครเหรอคะ…” จัสมินเชิดหน้าทำเหมือนไม่สนใจแต่นั่นคือการเรียกร้องความสนใจต่างหาก

เรียวเบ้ปากก่อนจะดันจัสมินไปด้านหลังของตัวเอง พลางเอ่ย

"จัสเต้นรำไม่เป็นหรอกค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ ผม..."

เรียวกลับหันหลังให้ จากนั้นก็มองน้องสาวตัวแสบที่กำลังยืนขบเคี้ยวเขี้ยวฟันอยู่

“ทำอะไรของเธอ!!”

"เธอมีคู่เต้นรำแล้ว"

“ฉันยังไม่มี!!”

“มี!!”

"ใครเป็นคู่เต้นรำของฉัน"

"นั่นไง" เรียวพยักพเยิดหน้าไปทางชายหนุ่มที่นั่งดื่มไวน์อยู่กับดาราดังคนหนึ่ง ซึ่งเขาเองก็มองมาทางนี้อยู่ก่อนแล้ว "เข้าไปคุยกับเขาเรื่องกระเป๋า"

"บ้า!! ..." บ้าไปแล้ว!!

"ได้นะจัสมิน ถ้าเธอไม่ยอมทำ ฉันจะเอาของในห้องเธอไปขาย"

"ไม่ได้นะ!! "

"งั้นก็ไปสิ"

"แต่..."

"ไม่มีแต่…" จัสมินหน้าหงอย มองไปยังเป้าหมายด้วยแววตาหวาดกลัว จะให้เข้าไปหาคุณพอลสันเพื่อขอเขาเต้นรำนะเหรอ

เธอคงไม่โดนฆ่าก่อนใช่ไหม

พอลสันมองดูเรียวกับน้องสาวกำลังยืนคุยกันอยู่ แถมยังหันมามองเขาเหมือนกำลังตกลงอะไรบางอย่าง ไม่นาน น้องสาวของเธอก็เดินเข้ามา

"ฉัน...จะขอคุยกับคุณพอลสันหน่อย" จัสมินบอกเชนที่ยืนขวางไว้

"นายไม่มีอะไรจะคุยกับคุณครับ"

"แต่ฉันมี!! " ด้วยความที่เธอเป็นดารา ที่ถูกตามใจอยู่เสมอจึงเผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะปรับสีหน้าและเสียงให้เบาลง "แต่ฉันมีค่ะ..."

"กรุณากลับไปนั่งที่ของคุณด้วยครับ"

“…” จัสมินมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่อย่างสบายใจ ไม่สนใจที่เธอเดินมาหาด้วยซ้ำ

เหอะ!! ไปก็ได้!!

พอลสันหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ สายตายังคงจ้องมองเรียวที่กำลังก้มหน้าอยู่

"คุณพอลสัน ไม่อยากเต้นรำบ้างเหรอคะ" อ้ายหนี่ถามขึ้นเมื่อเห็นเขายังนั่งนิ่งไม่เอ่ยปากชวนเธอเต้นรำสักที เธอหวังว่าจะได้มีโอกาสได้เต้นรำกับเขาสักครั้ง เพื่อให้ผู้หญิงในงานอิจฉาเธอเล่น แต่เพลงใกล้จะจบแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววสักที

"ผมไม่ชอบ"

“…” อ้ายหนี่หน้านิ่ง ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

"คือ พอลสันไม่ชอบทำอะไรแบบนี้อยู่แล้วเพราะกลัวเป็นข่าวนะครับ" เจคพยายามอธิบายแทนเพื่อนรักเพราะเห็นหญิงสาวทำหน้าผิดหวังจนดูน่าสงสาร

อ้ายหนี่ได้ยินเจคตอบกลับมาก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับ

"เหมือนกันเลยค่ะ อ้ายหนี่ก็ไม่ชอบ" ไม่ได้เต้นรำด้วยกันงั้นก็ไม่ชอบไปด้วยกันเสียเลย อย่างน้อยก็มีอะไรที่เหมือนกันบ้าง

พรึ่บ!

อยู่ๆ พอลสันก็ลุกขึ้น เดินออกไปจากโต๊ะ อ้ายหนี่ลุกขึ้นหวังจะตามเขาไป ก็โดนเลขายืนขวางไว้

_________________________

"เรียว ไปเต้นรำกับพี่สักเพลงไหม"

"พี่เมฆคะ เรียวเต้นรำไม่เป็น"

"ไม่เป็นไร พี่ก็ไม่เป็นเหมือนกัน แค่อยากเต้นรำกับเรียวสักเพลงเท่านั้นเอง"

"เรียวกลัวจะไปเหยียบเท้าพี่เอานะสิ พี่ไปชวนคนอื่นดีกว่านะคะ”

“พี่อยากเต้นรำกับเรียว ไปชวนคนอื่นก็แทนที่เรียวไม่ได้อยู่ดี”

“ปากหวานนะเนี่ย…” เรียวหัวเราะเบาๆ ทำทีเขินอาย

"ปกติมั่นหน้าจะตายไป ทำไมวันนี้ถ่อมตัวได้นะ" จัสมินบ่นพึมพำเบาๆ

"นะ ไปเต้นรำกับพี่หน่อยนะ แค่เพลงเดียวเอง"

“…” เธอมองหน้ารุ่นพี่ที่พยายามอ้อน เพื่อรอมือให้เธอตอบรับเต้นรำ แต่…เธอเต้นรำไม่เป็นจริงๆ

"อย่าเล่นตัวนักเลย ไปเถอะ" จัสมินพูดแขวะขึ้นมาจนเรียวต้องหันไปจิกตาใส่

"ไปเถอะ แค่เพลงเดียว" เมฆทำหน้าหงอยจนดูเหมือนจะร้องไห้ เรียวจึงตัดสินใจยื่นมือออกไปเพื่อวางบน…