ตอนที่20 ปัญหาเกิดขึ้นเพราะใคร คนนั้นก็ต้องเป็นคนแก้

C h a p t e r 20

"เธอสำคัญกับนายเหรอ" เรียวหูผึ่งรอฟังคำตอบของเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ

แต่ผ่านไปนานก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมา ไลม์จึงหมุนตัวหันไปดู ปรากฏว่า..

หายไปแล้ว เขาหายไปไหนแล้ว…

"นายครับ จัดการเรียบร้อยแล้วครับ ส่วนคุณเรียวกลับบ้านไปแล้วครับ"

“…” พอลสันนวดขมับ พลางครุ่นคิดถึงตอนที่โดนจู่โจมด้วยคำถามที่ไม่ทันตั้งตัว ตอนนั้นเขาอยากจะบอกเหลือเกินว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา แต่ทำไมถึงเลือกเดินหนีมาก่อนก็ไม่รู้ จะถามว่าเธอสำคัญไหม...เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ชายหนุ่มหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ รอให้เชนจุดไฟให้

"คุณพอลสัน!! ...เรื่องเมื่อกี้มันคืออะไรกันครับ!! "

“…” คุณชายหนึ่งเดินถือไม้เท้าเข้ามา พลางพูดบ่นไปเรื่อย

"ทำไมคุณถึง...กับหลานสาวผม!! "

“…” พอลสันมองด้วยหางตา ไม่คิดจะพูดอะไร สีหน้าแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะยกยิ้มเหมือนกำลังมองดูละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง

"ถ้าพวกสื่อเขียนข่าว!! ติดรูปประจานลงไป!! จะทำให้หลานสาวผมเสียชื่อเสีย..."

"คุณหนึ่ง..." น้ำเสียงทรงอำนาจของพอลสันทำให้คุณชายหนึ่ง กำหัวไม้เท้าแน่น มีความประหม่าเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ครั้งนี้ผมจะไม่ถือสา แต่ถ้ามีครั้งหน้า ต่อให้เป็นผู้หญิง ผมก็ทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด"

“…” พูดจบก็ทิ้งก้านบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดลงไปบนพื้น ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นรถไป

"คุณ...คุณพอลสันคะ" จัสมินพยายามตะโกนเสียง เข้าไปหาชายหนุ่มแต่โดนขวางไว้โดยชายชุดดำ ทำให้ไม่สามารถเข้าถึงตัวเขาได้ "นี่!! ฉันจะคุยกับเขา หลีกไปเดี๋ยวนี้นะ!! "

"ถ้าแหกปากอีกที ผมจะลั่นกระสุนใส่สมองคุณเดี๋ยวนี้!! "

“…”

เชนทำใบหน้าเหี้ยมเกรียม ใช้มือล้วงเข้าไปในเสื้อสูทเหมือนกำลังจะหยิบของบางอย่างออกมา

ทำให้จัสมินต้องยกมือขึ้นกอดตัวเองและเดินถอยหลัง จากไปด้วยความหวาดผวา

เรียวนั่งรถมาพร้อมกับไลม์ ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน มีแต่ความอึดอัดเพราะเป็นคนแปลกหน้าที่แทบไม่รู้จักอะไรกันเลย

เธอแค่อยากจะประชดเขาเฉยๆ ถ้าไม่เห็นเขาจูบกับใครก็คงไม่รู้สึกแต่พอเห็นแล้วมันก็...ก็…เธอชอบเขาแล้วใช่ไหมเนี่ย

ไลม์คอยหันไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างคนขับเป็นระยะ เห็นคิ้วเธอขมวดแล้วก็คลายออก สักพักก็ทำหน้าเศร้า แล้วก็ทำตาโตเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง การแสดงหลากหลายอารมณ์ของเธอ ทำให้เขาอดขำไม่ได้

"คุณขำอะไรคะ"

"..." เขาส่ายหน้าแต่ก็ยังกลั้นขำไว้ จนเรียวเริ่มขมวดคิ้วอีกครั้ง

“…” เมื่อเห็นสีหน้าหญิงสาวเริ่มไม่พอใจจึงพยายามชวนคุย เปลี่ยนเรื่องอื่น

"คุณหิวไหม" เรียวมองคนถามด้วยความสงสัย อยากจะตะโกนใส่หน้าเหลือเกินว่าสามทุ่มกว่าแล้ว ใครจะมากินตอนกลางคืน...ถึงคนอื่นจะกิน แต่เธอไม่กินแน่นอน

"คุณหิวเหรอคะ"

"พอดีผมทานอาหารที่โรงแรมไปนิดหน่อย" พูดแบบนี้เรียวยิ่งรู้สึกผิด ที่พาเขาออกจากงานมาโดยไม่ทันได้คิดถึงเรื่องอื่น

"งั้น คุณไปหาอะไรกินเถอะ ฉันจะรอในรถก็แล้วกัน ไม่ต้องรีบนะคะ"

"กินคนเดียวมันเหงานะครับ" แต่เธอไม่หิวนี่นา เรื่องมากจริง อีกอย่างเราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขนาดนั่งกินอาหารด้วยกันได้มั้ง

"คุณขับไปเลยค่ะ เดี๋ยวฉันไปนั่งเป็นเพื่อน" ถือว่าขอบคุณเขาสำหรับเรื่องวันนี้ก็แล้วกัน ไลม์พยักหน้า ตั้งใจขับรถต่อไป

ร้านอาหารข้างทาง

"คุณอยากทานอะไร"

"ฉันขอน้ำเปล่าก็พอ คุณทานเถอะค่ะ" ไลม์พาเรียวมาทานอาหารอาหารตามสั่งข้างทาง ที่คนเยอะและดูน่ากินมาก ทำให้นึกถึงบรรยากาศสมัยเรียนมหาลัย ช่วงที่เธอนอนหอ ออกไปเที่ยวกับเพื่อนแทบทุกคืน กินอาหารหลังเที่ยงคืนจนกลายเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้…ขอพอก่อนแล้วกัน

"คุณ ไม่ว่าใช่ไหม ที่ผมพามาร้านอาหารข้างทางแบบนี้"

"ฉันจะว่าอะไรคุณล่ะ ยังเกินคาดด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าคนอย่างคุณน่าจะกินในร้านที่มีแอร์เย็นๆ "

"เมืองไทย อาหารข้างทางอร่อยที่สุดแล้ว" เรียวเท้าคางจ้องมองผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลงสองเม็ด เผยให้เห็นผิวขาวละเอียด แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน กล้ามเนื้อภายในร่มผ้าคงจะแน่นน่าดู

เขามีดวงตาประกายสีเทาฟ้า ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ไม่มีหนวดเคลาให้เห็น โดยรวมดูเด็กมาก เหมือนคนอายุ 20-25

"คุณอายุเท่าไหร่คะ"

"ลองทายสิ"

"24...25"

"..." ไลม์ส่ายหน้าเป็นคำตอบ

"เด็กกว่านั้นอีกเหรอ"

"มากกว่านั้นต่างหาก"

"ห๊ะ!! "

"ผมอายุ 32"

"จริงอ่ะ? " เรียวตาโตไม่อยากจะเชื่อ นี่เขาอายุเท่าคุณพอลสันเลยนะ แค่คุณพอลสันมีหนวดเคราเลยดูสมวัยดี

"อืม"

"เท่าคุณพอลสันเลย"

"อืม ใช่"

"พวกคุณเป็นเพื่อนกันเหรอ"

เพื่อน? ตั้งแต่จำความได้ พอลสันคือคู่แข่งของเขามาโดยตลอด พ่อจะต้องเอาเขาไปเปรียบเทียบกับพอลสันเสมอ มีทั้งคำดูถูกสารพัด จนทำให้ต้องพยายามทำทุกอย่างเพื่ออยู่เหนือพอลสันให้ได้ แม้บางครั้งต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมถึงจะจัดการ ก็ต้องทำ...

แล้วจะให้เป็นเพื่อนกันได้ยังไง

"แค่รู้จักดี ไม่ใช่เพื่อนหรอกครับ"

"แล้ว คุณทำอาชีพอะไร"

"ตั้งแต่วันนั้นที่คุยเรื่องโรงแรมคุณไม่ได้ค้นหาชื่อผมในอินเทอร์เน็ตบ้างเหรอ"

"ฉันบอกแล้วว่าทำนามบัตรหาย"

"โอเค"

ไม่นานก็มีพนักงานมาเสิร์ฟผัดไทยให้ ชายหนุ่มนั่งกินอาหารด้วยความหิวกระหายโดยไม่ได้สนใจหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม

เรียวเองก็ไม่ได้สนใจเพราะมัวแต่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือไปเรื่อย

"คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ"

คำถามของเรียวทำให้ไลม์ชะงัก ลืมไปเลยว่ามาทำอะไรที่งานคุณชายหนึ่ง เขาได้รับภารกิจอย่างหนึ่งคือการเข้าหาอ้ายหนี่ แต่ตอนนี้ กลับออกมาจากงาน แถมมานั่งอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไร ไม่นึกว่าจะลืมได้ทั้งที่เป็นงานสำคัญแท้ๆ

"มาเที่ยว"

"เที่ยว? คุณได้เที่ยวที่ไหนบ้างแล้วคะ"

"ยัง ผมยังไม่ได้ไปไหน"

"แล้วคุณกะจะอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไหร่"

"ไม่มีกำหนด"

"งั้น ฉันขอถามถึงเรื่องการลงทุนได้ไหม"

"ก็อย่างที่บอก โรงแรมคุณมีปัญหาผมก็แค่อยากจะช่วย"

"มันไม่ง่ายไปเหรอคะ"

"แล้วทำไมต้องทำให้มันยากด้วยล่ะครับ"

เรียวมองไลม์กะพริบตาปริบๆ สีหน้าท่าทางหาพิรุธไม่เจอเลย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"แล้วเงื่อนไข..."