ตอนที่21 หาเรื่อง

C h a p t e r 21

ก๊อก ก๊อก ...

ยังเคาะไม่ทันเสร็จ ประตูก็ถูกผลักเข้ามาและปรากฏร่างหญิงสาวผมลอนสีน้ำตาลอ่อนแต่งหน้าจัด ใส่ชุดสายเดี่ยวถูกคลุมด้วยเสื้อสูทสีดำ กระโปรงทรงเอตัวสั้น

ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นได้เห็น คงมีกลืนน้ำลายกับหุ่นนางแบบของเธอแน่ แต่กลับเขา…

พอลสันใช้สายตาดุดันมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะ…

"เชน!!” เสียงคำรามของชายหนุ่ม ทำให้จัสมินต้องยกมือขึ้นมาปิดหู

"ครับนาย!! "

"พาผู้หญิงคนนี้ออกไป!! "

"ครับ!! "

"เดี๋ยวสิ!! ฉันยังไม่ได้พูดเรื่องธุระเลยนะ!! " เชนไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ดึงแขนของจัสมินพยายามลากออกจากห้องอย่างรวดเร็ว "ปล่อยนะ!! ถ้าไม่ปล่อย...ฉัน...ฉันจะไปบอกนักข่าวว่าฉันท้อง!! " จัสมินหวังเรียกร้องความสนใจจากเขา แต่เธอคิดผิด เขาแทบไม่สนใจด้วยซ้ำ ว่าเธอพูดขู่อะไร "ฉัน! ...ฉันจะบอกว่าเด็กในท้อง!! ...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!! " เชนลากเธอออกมาได้ทันท่วงที ก่อนที่เจ้านายจะ…

"หุบปาก!!” เชนหันไปตะโกนใส่จัสมิน ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องสามคนที่ยืนอยู่ “พวกแกสามคนพาเธอออกไปจากที่นี่แล้วห้ามให้ขึ้นมาอีก ก่อนไป มัดปากหล่อนด้วย"

“…” จัสมินตาโตทำตัวไม่ถูก เพราะ…

ชายชุดดำคนหนึ่งใช้ผ้าปิดปากเธอไว้แล้ว ส่วนอีกสองคนพยุงร่างเธอออกไปท่ามกลางสายตาของพนักงานที่กำลังยืนมองเหตุการณ์อย่างสอดรู้สอดเห็น

เชนหันไปมองพนักงานที่กำลังมองเรื่องสนุกด้วยสายตาดุดัน เป็นการเตือนโดยไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูด ว่าถ้าเรื่องนี้เล็ดลอดออกไป คนที่อยู่ที่นี่ จะซวยกันหมดแน่

พอลสันหลุดออกจากสมาธิ หลับตาพยายามสงบจิตใจที่กำลังคุกรุ่น วันนี้ เรียวไม่มาทำงานเพราะขาแพลงจากเหตุการณ์เมื่อวาน แล้วเมื่อคืนเขาก็เมามาก มัวแต่คิดสิ่งที่เจคพูด ทำให้ไม่ได้โทรไปถามอาการของเธอ...

ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง แล้วเธอจะคิดมากเรื่องเขากับอ้ายหนี่หรือเปล่า เธอคงไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม

ให้ตายสิ!! ในสมองมีแต่เรื่องของเธอเต็มไปหมด!!

_______________________

เรียวนั่งกินขนมอยู่ในห้องรับแขกด้วยท่าทางอารมณ์ไม่ค่อยคงที่ อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเธอนอนเกือบตีสอง มัวแต่คิดเรื่องของคุณพอลสัน

แต่อย่างน้อยก็ได้บทสรุปแล้วว่า เธอควรจะควบคุมจิตใจของตัวเองไม่ให้ไขว้เขว เด็ดขาด อย่าพลาดไปชอบเขามากกว่านี้ ต้องกลับมาอยู่จุดเดิมให้ได้เร็วที่สุด ทำเป็นเฉยเข้าไว้ ทำเป็นไม่สนใจเหมือนเดิม ถ้าเขามาทำตัวรุ่มร่ามก็ซัดให้เต็มที่อย่าไปกลัว ก็แค่เสียนักลงทุนหื่นกามไปคนเดียว เธอยังมีคุณไลม์อยู่นี่นา

เพราะฉะนั้นอย่าแคร์!!

ครืด ครืด

Jusmin : ห้ามแตะเสื้อของฉันเด็ดขาด!!

Ryo : ได้มาหรือยัง

Jusmin : คิดว่ามันง่ายนักหรือไง!!

Ryo : อ่อนหัด

Jusmin : แน่จริงก็มาทำเองสิ!!

Ryo :โทษเขาไม่ได้ต้องโทษเธอเองนั่นแหละ

Jusmin : ว่าแต่คนอื่น แล้วเรื่องโรงแรม ไม่ต้องหานักลงทุนแล้วหรือไง

Ryo :ไม่ยุ่งสิจ๊ะ

Jusmin : ก็ไม่อยากยุ่งหรอก ถ้าไม่ติดว่าต้องมีพี่สาวที่เกาะพ่อกิน

Ryo : ปากไม่ดีเลยนะจัสมิน อย่าลืมว่าในมือฉันมีอะไรอยู่

Jusmin : ...

Jusmin : บาย จะไปถ่ายงาน

___________________________

ไลม์นั่งอยู่ในรถเบนซ์สีดำ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยกระจกทึบ ทำให้คนภายนอกมองเข้ามาไม่เห็น ดวงตาสีเทาฟ้าเข้มกำลังมองหญิงสาวในชุดกระโปรงสีชมพู ที่กำลังเดินพูดคุยกับเพื่อนสนิทอย่างสนุกสนาน

"คุณไลม์ จะเอายังไงดีครับ" เลขาคนสนิทนั่งอยู่ข้างคนขับถามขึ้น

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง" พูดจบก็เดินลงรถไป

อีกฝั่งของอ้ายหนี่ที่ออกมาเดินเล่นกับเพื่อนสนิท กำลังมีความสุขเพราะไม่ได้เจอกันมานานหลังจากไปต่างประเทศ จึงมีข้างของหลายอย่างในมือที่แทบจะถือไม่ไหว

"พวกเราไปหาอะไรกินกันดีไหม" หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งถามขึ้น

"เอาสิ เธออยากกินอะไร" อ้ายหนี่ถามพลางสอดสายตามองไปรอบด้านเพื่อหาร้านอาหารที่ดูน่ากิน

"ฉันอยากกินสเต๊ก"

"แต่ฉันเบื่อแล้ว อยู่ต่างประเทศก็กินสเต๊กเกือบทุกวัน"

"งั้นจะกินอะไรดีล่ะ" อ้ายหนี่หันไปเจอป้ายโรงแรมขนาดเล็กก็ทำให้นึกถึงพอลสันขึ้นมา

ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น เธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย คุณปู่พูดแค่ให้เธอหาโอกาสไปเจอเขาบ่อยๆ พยายามเข้าหา ทำให้เขารู้สึกเอ็นดู

แต่ใครจะกล้าไป เรื่องวันนั้นเธอยังเขินไม่หาย และยังอายกับพฤติกรรมของตัวเองอีกด้วย ความจริง คนที่ผลักผู้หญิงคนนั้นออกไปคือเธอนั่นเอง เธอไม่ชอบที่เห็นคุณพอลสันมีท่าทีสนใจผู้หญิงคนอื่น ไม่ชอบที่เห็นเขาไปเต้นรำกับผู้หญิงคนอื่น แทนที่จะเป็นเธอ…

เธอก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ได้

"ฉันอยากกินอาหารในโรงแรม"

"เป็นอะไรของเธอ อ้ายหนี่"

"เราไปกินอาหารโรงแรมกันเถอะ"

"กินที่ไหน"

"โรงแรม Red Blood"

"ไกล ไม่ไปหรอก"

"น้ำขิง ที่นั่นมีแต่ของโปรดเธอทั้งนั้นเลยนะ"

"ไม่เอา เธอก็รู้ว่าฉันมีงานต้องไปต่อ"

"เธอยังไปแคสหน้ากล้องอีกเหรอ"

"อืม"

"แล้วยังไม่ผ่าน? "

"อืม"

"ทำไมไม่ให้พ่อช่วยล่ะ"

"เขาไม่อยากให้ฉันไม่เป็นดาราเธอก็รู้ ฉันถึงต้องพึ่งพาตัวเองนี่ไง...” อยู่ๆ น้ำขิงก็กุมท้องตัวเองพลางมีสีหน้าเจ็บปวด “เอ่อ..แป๊บนะ ฉัน…ฉันปวดท้อง ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน"

"เดี๋ยวสิ!! ให้ไปเป็นเพื่อนไหม"

"ไม่ต้องๆ เธอรอฉันตรงนี้แหละ" พูดจบน้ำขิงก็รีบวิ่งเข้าไปห้องน้ำทันที อ้ายหนี่จึงได้แต่ยืนอยู่คนเดียวแบบงงๆ

15 นาที

แปลกจัง ทำไมไปนานขนาดนี้

"คุณอ้ายหนี่? " หญิงสาวหันไปมองตามเสียง ก็เห็นชายหนุ่มคนที่ขอเธอเต้นรำเมื่อวาน

"สวัสดีค่ะ คุณไลม์"

"สวัสดีครับ มายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียวครับ"

"อ๋อ อ้ายหนี่มารอเพื่อนน่ะค่ะ แล้วคุณไลม์มาทำอะไรที่นี่คนเดียวคะ"

"ผมหลงทางนะครับ เดินมานานแล้วแต่ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของบริเวณห้าง"

"คุณไลม์ หลงทางเหรอคะ"

"ไม่ได้มาเมืองไทยนาน ก็มีหลงลืมไปบ้างครับ"

"แต่ภาษาไทยของคุณเก่งมากนะคะ ดูไม่ออกเลยว่าเป็นชาวต่างชาติ"

"มีเลขาเป็นคนไทยก็ต้องฝึกพูดภาษาไทยทุกวันครับ” ไลม์รีบจับไหล่หญิงสาวไว้ มืออีกข้างก็รั้งเอวเธอเข้ามาหาตัว “ระวังครับ!! "

“…” อ้ายหนี่ได้แต่มองหน้าเขาในระยะใกล้ ไม่รู้ว่าหัวใจจะเต้นแรงอะไรขนาดนี้ ตกใจเพราะมีคนจะวิ่งมาชน หรือตื่นเต้นเพราะผู้ชายคนนี้กันแน่

รอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาสีเทาฟ้าอบอุ่น รวมทั้งท่อนแขนแกร่ง ฝ่ามือร้อนผ่าวที่โอบเอวเธอไว้ มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก ติดอยู่ในภวังค์จ้องมองเขาอย่างหลงใหล…

"คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" อ้ายหนี่ได้สติก็รีบทรงตัวยืนออกห่างจากชายหนุ่มทันที

"ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ" ไลม์ปล่อยมือออกและส่งยิ้มอบอุ่นให้

"ขอโทษนะครับ ที่ผมเสียมารยาท"

"ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุนี่นา อีกอย่างคุณไลม์ก็ช่วยอ้ายหนี่ไว้...แล้วเมื่อวานคุณไลม์..."

"พอดีผมมีธุระต่อเลยไม่ได้ลา ขอโทษด้วยครับ"

"ไม่เลยค่ะ…" หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอก็ไม่ได้เห็นเขาอีกเลย ไม่รู้ว่า…"คุณจะไปไหนเหรอคะ อ้ายหนี่พาไปส่งดีไหม ช่วงนี้อ้ายหนี่มาที่นี่บ่อยมาก ทางออกเดินไม่ไกลก็ถึงค่ะ"

"รบกวนคุณด้วยนะครับ แค่ส่งผมตรงทางออกก็พอ ผมโทรหาเลขาให้เขารอตรงนั้นแล้ว”

"ได้ค่ะ"

ในระหว่างทาง ทั้งสองคนก็พูดคุยกันในเรื่องทั่วไป ไลม์พยายามชวนเธอคุยเพื่อให้หญิงสาวรู้สึกสบายใจ เพื่อคลายความระมัดระวังตัวเองกับเขาให้มากกว่านี้ จนกระทั่งถึงที่หมาย เขาเห็นเลขายืนรออยู่ตรงทางออกพอดี ก็หยุดเดินและหันไปมองหญิงสาว

"ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่ได้คุณผมคงเดินหลงทั้งวัน"

"ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ามีโอกาสอ้ายหนี่จะพาไปทานอาหารอร่อยๆ นะคะ ถึงจะเพิ่งกลับมา แต่เรื่องอาหารที่เมืองไทย ขอให้บอกได้เลยค่ะ อ้ายหนี่รู้จักหมด"

"ขอบคุณครับ" ไลม์ยิ้มให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินไปหาเลขา ไม่นานก็แอบหันไปมองหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะเดินขึ้นรถไป

ทันทีที่ขึ้นรถ รอยยิ้มอบอุ่นก็ละลายหายไป มีเพียงใบหน้าเฉยชาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เท่านั้น

"ดูจากเมื่อวาน คุณอ้ายหนี่ดูท่าจะชอบคุณพอลสันมากเลยนะครับ"