ตอนที่22 ความคิดถึง

C h a p t e r 22

ในห้องสี่เหลี่ยมมีเพียงแสงจากประตูกระจกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ชายหนุ่มขยี้ตาพยายามเปิดเปลือกตามองเพดานพักใหญ่

เมื่อปรับโฟกัสได้ก็ค่อยๆ นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน จากนั้นก็ผงกศีรษะหันไปมองหญิงสาวที่นอนคุดคู้อยู่ข้างกาย ตอนแรก เขาคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่เจนจัดในเรื่องอย่างว่าแน่นอน แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เธอจะยังไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน เขาจึงกลายเป็นคนแรกของเธอ

หลังจากเสร็จกิจกลางดึก เขาก็ลุกไปสูบบุหรี่จนถึงตีสาม พอมานอนจริงๆ กลับนอนไม่หลับ เพราะมัวแต่คิดถึงผู้หญิงคนนั้นทั้งที่นอนกับอีกคน...

เดี๋ยวนะ

พอลสันหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดูเวลา หกโมงครึ่งแล้ว ยัยตัวแสบต้องมาที่นี่แน่ๆ แล้วถ้ามาเจอเขาในสภาพนี้ จะทำยังไงกันล่ะ...

ไม่ทันได้คิดต่อก็ลุกพรวดลงจากเตียงเปิดประตูไปเจอเชนพอดี

"ส่งผู้หญิงคนนั้นออกไป" เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ จนเส้นเลือดปูดโปน

"ครับ"

"แล้วก็...เอาเอกสารทั้งหมดของเธอไว้ที่นี่"

"ทราบแล้วครับ"

"เดี๋ยว..." เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เอามือลงแล้วหันไปมองเชนอย่างสื่อความหมาย "อิงกาญจน์..."

"เมื่อคืนคุณริวโทรมาบอกว่าขอลาอีกสองสามวัน"

"อะไรนะ!! "

"พอดีข้อเท้ายังไม่หายนะครับ"

“…” เรื่องข้อเท้าจริงเหรอ หรือแค่ข้ออ้างเพื่อต้องการหลบหน้าเขากัน หรือว่าเธอจะโกรธเรื่องวันนั้น...แล้ว...แล้วถ้าเธอโกรธจริง จะทำยังไง

1 ชั่วโมงผ่านไป

จีนลุกจากเตียงแต่งตัวออกมาจากห้อง ก็เจอพอลสัน นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาตัวยาว แขนเท้าขอบโซฟา ส่วนมืออีกข้างก็ถือแก้วกาแฟอยู่ ด้วยท่าทีเฉยชา

นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ได้ร่วมรักกัน ไม่มีการจูบ ไม่มีการเล้าโลม เขาแทบไม่ทำอะไรนอกจากสอดใส่อย่างเดียว ไม่มีการผ่อนแรงเลยสักนิด การกระทำของเขาเมื่อคืนทำให้เธอแทบจะยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยุงตัวเองออกมาเพื่อเผชิญหน้ากับเขา

เมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากห้อง เขาก็หยิบกระดาษใบหนึ่งขึ้นมาเป็นสัญญาของการกู้ยืมเงิน ยื่นส่งให้เชน และเชนก็ส่งต่อให้เธอ

จีนยื่นมือมาไปรับแล้วอ่านจนละเอียด

"ในสัญญาระบุไว้ว่าภายในสามเดือน ถ้าคุณไม่สามารถทำกำไรได้ คุณต้องชดใช้ให้ผมสองเท่าของจำนวนเงินที่ผมให้คุณไป"

"คุณจะลงทุนให้..." จีนเงยหน้ามองเขาที่นั่งอยู่ด้วยความปลาบปลื้มใจ ไม่คิดว่าจำนวนเงินที่เขาให้จะมากขนาดร้อยล้าน มันมากเกินความที่เธอจะขอด้วยซ้ำ

"ผมแค่ให้ยืม บอกแล้วไงว่าไม่มีความคิดจะร่วมลงทุนกับใครทั้งนั้น" จีนก้มหน้าลงอ่านอีกครั้ง "ถ้าคุณทำกำไรได้ก่อนสามเดือน ผมจะขอเงินคืนแค่ครึ่งเดียว ส่วนอีกครึ่ง ถือเป็นค่าตัวของคุณ เซ็นชื่อ" ประโยคหลังทำให้จีนมือสั่นด้วยความตกใจ ที่เขาพูดแบบนี้คือต้องการถีบหัวเธอส่งงั้นเหรอ

"คุณพอลสัน..." เห็นปฏิกิริยาของหญิงสาวก็พอจะเดาออก ว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

"ไม่ใช่ว่านอนกับผมครั้งเดียวแล้วจะทำให้คุณสามารถจับผมได้นะ"

"แต่ฉัน...ฉันอยากเป็นผู้หญิงของคุณ ที่มาหาคุณได้ อยู่กับคุณได้ นอนกับคุณได้"

"คุณชอบเป็นนางบำเรอเหรอ? "

"กับคุณ ฉันเป็นได้หมดค่ะ ขอแค่อย่าไล่ฉันไปเลยนะคะ"

“…” พอลสันจ้องตาหญิงสาวเพื่อมองหาความจริงว่าเธอต้องการอะไร แต่กลับเจอแววตาจริงใจที่มองมาเท่านั้น ในเมื่อเธอเสนอเขาก็จะสนอง แค่เก็บเธอไว้เอาคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง

เรียวกำลังกินโจ๊กอยู่ในห้องนอนโดยมีจีน่านั่งอยู่ข้างเตียง

"หนูเป็นยังไงบ้าง"

"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ไม่ต้องห่วง"

"น้าขอโทษแทนจัสมินด้วยนะ"

"ไม่ต้องคิดมากนะคะ จัสมินไม่ได้ทำอะไรหรอก พอดีเรียวเท้าอักเสบอยู่ก่อนแล้วเท่านั้นเอง"

"แต่ยังไงก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี จัสมินเอาแต่ใจตัวเองมาก หนูจะด่าว่าก็ได้หมดเลยนะ น้าไม่ว่าอะไร"

"คุณน้าอย่ากังวลเลยค่ะ ในเมื่อเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน อะไรไม่ดีเรียวจะเตือนจะบอกเอง" จีน่าพยักหน้าให้ก่อนจะลูบมือของเรียวแผ่วเบา

"ฝากด้วยนะคะ"

"ค่ะ คุณน้าไปทำอะไรเถอะค่ะ เรียวอยู่คนเดียวได้"

"โอเค มีอะไรก็เรียกน้านะ"

"ค่า" แล้วจีน่าลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป เรียวพยายามมองหาโทรศัพท์แต่ก็หาไม่เจอไม่รู้ไปลืมไว้ที่ไหนก็เลยหยิบไอแพดขึ้นมาเล่นแทน อยู่ที่บ้านก็น่าเบื่อไม่มีอะไรทำ อยากไปทำงานก็ไม่อยากเจอเขาคนนั้น แปลกคน เธอไม่ไปทำงานก็ไม่รู้จักโทรมาถามไถ่ ดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้ชอบเธอ เกลียดตัวเองที่ไปรู้สึกกับผู้ชายแบบนั้น หรือว่าต้องหาใครคบสักคนดี เผื่อจะเลิกคิดถึงคนอื่นแล้วเอาเวลามาให้แฟนของตัวเอง

สุดท้ายก็ได้แต่คิดนั่นแหละ เธออยากอยู่กับเพื่อนมากกว่า เรียวเข้าไลน์ในไอแพดแล้วหารายชื่อเธียเตอร์ทันที

Ryo : อยู่ไหน ทำอะไรอยู่

Theater : อยู่ห้อง กำลังกินข้าว

Ryo : เหงาอ่ะ

Theater : ไม่ไปทำงานไง

Ryo : ขายังไม่หายเลย

Theater : ที่แกส่งข้อความมาบอกตั้งแต่เมื่อวานว่าขาแพลงนะเหรอ

Ryo : ใช่ ก็เลยลาหยุด

Theater : แป๊บนะ ฉันลงไปข้างล่างก่อน

Ryo : โอเค

07.59 น.

Theater : sent photo

Theater : เจ้านายแกไปทำงานสายอยู่นะ

Ryo : ...

ที่เรียวเห็นไม่ใช่แค่พอลสันแต่มีผู้หญิงอีกคน เดินตามเขามาด้วย ใครก็ไม่รู้ไม่เคยเจอมาก่อน หรือเป็นคนควงคนใหม่ ไม่กี่วันก่อนเพิ่งจูบกับอีกคนหนึ่ง วันนี้มีอีกคนหนึ่ง น่าชื่นชมจริงๆ

Theater : เงียบ

Ryo : มาหาหน่อย

Theater : อะไรของแก

Ryo : ฉันไปไหนไม่ได้แกมาหาหน่อย ซื้อเบียร์มาด้วยเอาเยอะๆ

Theater : ตลกล่ะ

Ryo : มาเถอะ ฉันจะคุยเรื่องชีตาร์ด้วย ว่าตกลงยังไงกันแน่

ที่บริษัท

"Very Good!! แค่วันเดียวนายก็กลับมาอยู่จุดเดิมแล้ว"

"มีอะไร" พอลสันยังคงนั่งจ้องคอมพิวเตอร์ดูราคาหุ้นของต่างประเทศด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"มายเฟรนด์ อย่าทำหน้าเบื่อหน่ายสิ ฉันอุตส่าห์โทรหาเชนถามไถ่อาการเพราะเป็นห่วง ที่มาเพราะจะมาฉลองให้เลยนะเนี่ย" เจคใช้มือเท้าโต๊ะอยู่ข้างหน้า และโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อจับผิดเพื่อนสนิท

"รีบพูด"

"ก็อยากจะรู้ คนใหม่นี่ใคร เห็นเชนบอกว่าสวยพอตัว" พอลสันมองเชนด้วยหางตาแสดงความไม่พอใจที่เลขาคนสนิทขายเขาให้เพื่อน แถมเพื่อนคนนี้ก็พูดมากจนน่ารำคาญ "หรือว่าใครส่งมา"

"เป็นดาราว่างมากหรือไง"

"ก็ไม่ว่างหรอก แต่เรื่องเพื่อนคือสำคัญที่สุด ต่อให้ไม่ว่างก็ต้องว่าง ตกลงนายไม่ได้ชอบคุณเรียวใช่ไหมแค่หลงใหลสินะ ฉันก็ว่าอยู่ นายไม่ใช่คนหวั่นไหวง่ายขนาดนั้น ต่อไปนี้ก็อย่าไปสนใจเธอมากนัก ทำเหมือนเธอเป็นแค่พนักงานในบริษัทก็พอ"

"พูดจบหรือยัง"

"เฮ้!! ยู ทำไมชอบเมินอยู่เรื่อย" เจคทิ้งตัวนั่งที่โซฟาพลางไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมา พร้อมกับตัดพ้อเบาๆ "บางทีก็น้อยใจนะ ฉันเป็นเพื่อนนายแท้ๆ แต่ไม่เคยได้รับความอ่อนโยนจากนายเลยสักครั้ง"

"เจค! " เสียงเข้มของเพื่อนทำให้เจคหุบปากลงทันที ก็แค่แกล้งเล่นเฉยๆ

"โอเค ฉันไม่พูดแล้ว นี่นี่นายเห็นคลิปหรือยัง มีคนถ่ายคลิปไว้แล้วเอามาลงเพจดังในเฟสบุ๊ค ฉันไปเจอมาเพราะมีคนแชร์ นายว่าหล่อป่ะ" เจคลุกขึ้นและเดินไปยืนข้างๆ พอลสันก่อนเปิดคลิปและยื่นให้เขาดู ตอนแรกก็สังเกตเห็นแค่เพื่อนจำใจดู แต่พอสักพักคิ้วก็เริ่มขมวดเข้าหากันแถมยังบีบโทรศัพท์เขาจนแน่นจนแทบแตก

แต่ก่อนจะถูกเพื่อนหนุ่มใส่อารมณ์กับโทรศัพท์ เขาก็ดึงกลับมาได้เสียก่อน

"มือถือฉันมันจะแตกเอานะ บีบซะแรงเลย"