ตอนที่23 ฝรั่งขี้นก

C h a p t e r 23

ผ้าห่มถูกดึงออกก่อนที่เขาจะสอดแทรกตัวเข้าไป เรือนกายแสนอบอุ่นทับบนตัวเธอจนเริ่มอึดอัด หายใจไม่ออก ลมหายใจรินรดทั่วไปใบหน้าจนหญิงสาวเผลอครางออกมา

"อื้อ" รอยยิ้มกรุ้มกริ่มกับประกายตาลุกโชนมองเธอเหมือนเสือจ้องจะกินเหยื่อ ร่างกายของเขาตอนนี้ พร้อมมากที่จะจับเธอลงท้องครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่...

"อย่ามายุ่ง!! " เธอยกขาขึ้นเหนี่ยวเอวเขาไว้และหันตะแคงข้างจนชายหนุ่มที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็เผลอไผลไปด้วยตามแรง "เกลียด..." ใบหน้าของเธอกับเขาอยู่ใกล้กันมาก ลมหายใจของเธอมีแต่กลิ่นเบียร์เหม็นคลุ้งไปหมด

"ทำไมถึงดื่มจนเมาขนาดนี้"

"เกลียดไอ้คนบ้า..."

"เกลียดใคร หื้ม" เขาถามเธอเสียงแหบพร่าเพราะดูเหมือนเธอจะบ่นพึมพำไม่หยุด

"ไอ้ฝรั่งขี้นก!! ไอ้ฝรั่งหน้าเหม็น!! "

"คุณว่าใคร"ปลายนิ้วของเขาลูบไล้โครงหน้าของเธอไปทั่วอย่างทะนุถนอม

"ก็ว่า...ว่า...คุณพอลสันไงล่ะ" มือชะงักด้วยความประหลาดใจ เมื่อกี้ เธอด่าเขาอยู่เหรอ "ไอ้คนบ้า เห็นผู้หญิงเป็นของเล่น ไม่รู้หรือไงว่าเขาก็มีหัวจิตหัวใจเหมือนกัน!! " ไม่พูดอย่างเดียว เธอยกมือขึ้นบีบแก้มเขาอย่างแรงและดึงไปมาเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ นี่ขนาดนอนหลับตาเธอยังแรงดีไม่มีตกจริงๆ

"ปล่อย..." เขาตีมือเธอเบาๆ เพื่อเรียกสติ แต่ดูเหมือนจะไม่มีผลอะไรและยิ่งเพิ่มแรงขึ้นอีก

"ไม่ปล่อย" ทั้งที่ตาเธอปิดแน่นแต่มือกลับไม่หยุดทำงานแถมยังทุ่มแรงมหาศาล...

เพี๊ยะ!

ตบหน้าเขาอีกด้วย เธอ...เธอตบหน้าเขา ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครตบหน้าเขามาก่อน แล้วนี่...นี่

"ฉันเกลียดคุณ!! " แล้วมือก็ถูกสอดเข้าไปในเส้นผมพร้อมกับจับแน่นและกระชากไปมา

"นี่!! ยัยตัวแสบ" ได้แต่ตีมือเธอด้วยสีหน้าเจ็บปวด เขามาที่นี่ไม่ได้จะมาให้เธอทำร้ายนะ

"คนนิสัยไม่ดี...ฮือๆ " แล้วอยู่ๆ เธอก็ปล่อยโฮออกมา ทำให้เขานิ่งอยู่กับที่ทำตัวไม่ถูก เขาตีเธอเบานะ

"คุณ...ร้องไห้ทำไม" เขาเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะใช้มือปาดน้ำตาบนแก้มให้เธอและลูบหลังของเธอเป็นการปลอบ "ใครทำร้ายคุณ"

"คุณนั่นแหละ" เธอพูดเสียงอู้อี้แล้วก็ขยับตัวเข้ามาแนบชิดเพราะความหนาวก่อนลมหายใจจะสม่ำเสมออีกครั้ง...เธอหลับไปแล้ว แต่มือยังไม่ยอมปล่อยออกจากผมของเขา

ให้ตายเถอะผู้หญิงคนนี้!

พอลสันไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขาเพียงแต่สอดแขนเข้าไปรั้งตัวร่างบางเข้ามาใกล้กว่าเดิมและกอดเธอไว้แน่น...ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้เธอคงไม่รอดไปแล้วไม่ใช่ว่าเขาไม่มีอารมณ์ แต่ก็ไม่ควรทำอะไรตอนที่เธอไม่รู้ตัวแบบนี้ แค่ได้กอดก็ทำให้รู้สึกได้รับความเติมเต็มอย่างอบอุ่นแล้ว

ช่วงกลางดึก รับรู้ได้ถึงอะไรร้อนผ่าวถูกสอดใส่เข้ามาในปาก กระหวัดปัดเกี่ยวลิ้นเล็ก "อื้อ" แล้วยังดูดกลืนลมหายใจเธอไปอีกด้วย ฝ่ามือร้อนผ่าวสอดเข้ามาในเสื้อลูบไล้หน้าท้องของเธอแล้วเลื่อนขึ้นมาจนถึงบราเซียร์ นวดคลึงจนหญิงสาวเริ่มขยับตัว ก่อนจะอ้อมไปปลดตะขอออกและใช้มือกลับมากอบกุมเนินอกที่ไร้สิ่งปกปิดอีกครั้ง ริมฝีปากยังคงบดขยี้ทำหน้าที่ของมัน ปลายนิ้วเริ่มสะกิดยอดปทุมถันจนเธอเผลอปล่อยเสียงครางออกมา "อือ...อื้อ" เขาลากปลายลิ้นเลียไปถึงใบหูขบกัดให้เธอรู้สึกเสียวก่อนจะไล้เลียไปที่ซอกคอและขบเม้มจนเกิดรอยแดง "อ่าห์...อื้อ...พุดดิ้งไม่เอา" เธอต่อต้านพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้พร้อมมือที่พยายามดันหน้าอกเขาออก ชายหนุ่มปรนเปรอความสุขชั่วคราวให้เธอสักพักก็ยอมปล่อยมือ ถอนริมฝีปาก

"คุณพูดว่าอะไรนะ พุดดิ้ง? พุดดิ้งคือใคร" เขามองดูใบหน้าขึ้นสีแดงด้วยความเอ็นดูปนสงสัย ก่อนจะลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน...จ้องมองเธอจนพอใจสักพัก ริมฝีปากก็จรดที่กลางหน้าผากอย่างแผ่วเบาก่อนจะลุกออกจากเตียงหายไปในความมืด

_________________________

พอลสันอยู่ในห้องทำงานด้วยใบหน้าสดใสราวกับคนละคนกับเมื่อวาน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกมาพร้อมกับร่างหญิงสาวในชุดทำงานสีชมพู

"คุณพอลสันคะ คุณจัสมิน...มาขอพบค่ะ" เธอรู้ว่าเจ้านายไม่อยากจะเจอผู้หญิงคนนี้แต่จัสมินเป็นดาราดังใครจะกล้าไล่นอกจากต้องแบกหน้าเข้ามาบอกเจ้านายก่อน

"ให้เข้ามา" คำตอบของเจ้านายทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ วันก่อนยังไล่อยู่เลยทำไมวันนี้เปลี่ยนใจแล้วล่ะ หรือมีอะไรให้คิดมากกว่านั้น "มีอะไรอีกหรือเปล่า คุณเจนสุดา"

"อ๋อ ไม่มีๆ ค่ะ" แล้วเธอก็เดินออกไปสักพัก จัสมินก็เดินเข้ามาในห้องด้วยความหวาดระแวง เธอไม่คิดว่าเขาจะให้เจอง่ายๆ แบบนี้ก็อดตงิดในใจไม่ได้

"เชิญ" สีหน้าท่าทางดูดีกว่าเมื่อวานอีกแถมยังเงยหน้ามองเธอและตั้งใจฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูด

"คือ...คือฉันจะมาคุยเรื่องกระเป๋าที่คุณประมูลไป"

"ลองพูดสิ"

"ฉันขอซื้อต่อในราคาปกติได้ไหมคะ คือฉันทำใจไม่ได้ที่จะยกกระเป๋าให้คนอื่น" เขาก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องการมาคุยเรื่องนี้ แต่จะว่ายังไงดี...

"ผม...ไม่สามารถขายกระเป๋าให้คุณได้"

"ทำไมล่ะคะ ก็นั่นมันกระเป๋าของผู้หญิง คุณมีก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี..."

"กระเป๋าใบนั้น เป็นของรักของหวงของผู้หญิงของผม แล้วจะให้ผมเอาให้คนอื่นได้ยังไง"

"..." เมื่อกี้...เขาบอกว่าผู้หญิงของเขางั้นเหรอ งั้นเขาก็มีแฟนแล้วสิ "แต่ถ้าคุณต้องการจริงๆ ให้เจ้าของตัวจริงมาคุยกับผมดูก่อนก็ได้ เผื่อผมจะยอมใจอ่อน"

"เจ้าของตัวจริง? " เขารู้ว่าเธอไม่ใช่เจ้าของเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก เลอะเทอะ "ฉันนี่ไงคะ เจ้าของตัวจริง"

"ผมพูดจบแล้ว เชิญคุณออกไปได้แล้วครับ"

"แต่ฉันยังพูดไม่จบ! "

"เชน! " เชนเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วคล้ายรอคำสั่งอยู่ก่อนแล้ว

"ครับ"

"พาเธอออกไป"

"ครับ" จัสมินเห็นเชนตั้งท่าจะเข้ามาก็รีบเดินหนีเพราะกลัวคำขู่ของเขาที่ชอบบอกว่าจะลั่นกระสุนใส่สมองเธอ มันยังฝังอยู่ในความรู้สึกไม่หายและไม่ใช่เรื่องที่ต้องไปท้าทายเขา กลับออกไปเงียบๆ จะดีกว่า...พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่

เรียวตื่นขึ้นมาตอนเช้าพร้อมกับอาการปวดหัว เป็นเพราะเมื่อคืนกินเบียร์ไปหลายกระป๋องจนเมาหลับไม่รู้เรื่อง ถึงได้รู้สึกเพลียขนาดนี้ เธอลุกไปเข้าห้องน้ำแปรงสีฟันทั้งที่สายตายังเปิดไม่เต็มที่เพราะยังมีความง่วงงุน เสร็จแล้วก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ

ขณะกำลังจะถอดบราเซียร์ ปรากฏว่าตะขอมันถูกปลดออกแล้ว...

"บ้าน่า ฉันไม่เมาแล้วปลดเสื้อในตัวเองหรอกมั้ง" เธอถอดเสื้อผ้าออก แล้วเข้าไปอาบน้ำ ไม่นานก็นุ่งผ้าขนหนูเดินมาที่หน้ากระจกเพื่อล้างหน้า...

เดี๋ยวนะ...ตะขอเสื้อก็ว่าแปลกแล้ว ยังมีรอยแดงที่ซอกคออีก มันดูคุ้นตาเหมือนเคยเจอมาก่อน...

รอยดูด! มันเป็นรอยดูด! แล้วใครดูด! เธียเตอร์เหรอ! บ้าน่ะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"คุณหนูตื่นหรือยังคะ อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ"

"ตื่นแล้วค่ะ เดี๋ยวลงไปค่า" เธอตะโกนกลับไปทั้งที่สายตายังจ้องมองบริเวณคอเพื่อมองหาว่ามีกี่รอย...ยังดีที่มีรอยเดียว ใช่รอยดูดเหรอ อาจจะโดนยุงกัดหรือเปล่า แต่ก็ไม่น่าดวงใหญ่ขนาดนี้

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่เสื้อคอเต่าเดินลงมาข้างล่างเห็นจีน่ากำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างนอกกับคนสวน ส่วนแม่บ้านกำลังล้างจานอยู่ในครัว

"ป้าคะ เมื่อคืนป้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียวหรือเปล่า"

"คุณท่านบอกว่าไม่ต้องเพราะคุณหนูนอนแล้วค่ะ"

"อ๋อ"

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณหนู"

"ไม่มีๆ เรียวถามเฉยๆ " ถ้าไม่ใช่คนในบ้าน แล้วเป็นใครกัน รู้สึกขนลุกขนชันไปหมดเลยแฮะ ไม่ใช่สิ่งลึกลับอะไรหรอกมั้ง...

เรียวเดินออกจากห้องน้ำไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดโทรออกหาเพื่อนสนิท แต่ก็ต้องตกใจ เพราะมีสายเรียกเข้าที่เธอไม่ได้รับตั้ง 5 สาย ของคุณพอลสัน

เขามีธุระอะไรถึงได้โทรมาดึกดื่นขนาดนั้น เธอไม่ได้สนใจแต่กดโทรออกหาเธียเตอร์แทน