ตอนที่ 25
ตอนที่25 ฉันเป็นผู้หญิงของเขา
October 28, 2026
C h a p t e r 25
“คือว่า…”
“คุณ เป็นใครคะ”
“คือ…ฉัน…” รู้สึกกระดากปากนิดหน่อย ที่จะบอกว่าเป็นเลขา เพราะตอนนี้ชุดที่เธอสวมใส่อยู่เป็นชุดนอนสีน้ำเงิน มันดูไม่ดีที่เธอดันมาอยู่ในห้องของผู้ชายนี่แหละ “เอ่อ…”
“รบกวนไปบอกเขาได้ไหมคะ ว่าฉันมาหา”
“พอดีตอนนี้เขาป่วย กำลัง…” เรียวพูดยังไม่ทันจบประโยค หญิงสาวหน้าห้องก็เดินชนไหล่เธอเข้าไปข้างในทันที
เธอเดินตามเข้ามาก็เห็นหญิงสาวนั่งลงข้างเตียง พลางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
“อาการดีขึ้นมากแล้วค่ะ”
“…” เรียวเอ่ยขึ้นเพื่อให้หญิงสาวคลายความกังวล ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร
“เขาป่วยตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
“ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ อาการเริ่มหนักตอนช่วงดึก หมอมาตรวจดูอาการแล้ว ฉีดยาและให้ยาเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“แล้วคุณเป็นใคร”
“ฉัน…”
“มาอยู่ในห้องของเขาได้ยังไง”
“ฉัน…เป็นเลขาของเขาค่ะ”
“แล้ว…” หญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินมาหาเธอ “ทำไมคุณถึงมาอยู่ในห้องของเขาได้ คุณเชนล่ะ”
“ฉันให้คุณเชนกลับไปพักผ่อนแล้วค่ะ”
“คุณเป็นแค่เลขาไม่ใช่เหรอ มีสิทธิ์อะไรทำตามใจชอบ” จีนขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“…”
“ผู้หญิงอยู่ในห้องกับผู้ชายสองต่อสอง มันก็ไม่ดีอยู่แล้ว”
“เขาเป็นเจ้านายของฉัน และเขากำลังป่วย”
“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนคุณกลับไปได้แล้วค่ะ ฉันจะอยู่ดูแลเขาเอง”
“มิทราบว่าคุณเป็นใครคะ”
“ฉันเป็นผู้หญิงของเขา”
“…”
“คำตอบนี้คงใช้ได้ใช่ไหมคะ”
“…”
เรียวยืนนิ่ง ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง แต่หัวใจกลับบีบรัด เจ็บปวดแปลกๆ ในเมื่อเจ้าของตัวจริงมาแล้ว เธอจะอยู่ที่นี่ต่อไปทำไม
วันต่อมา
02.02 น.
ชายหนุ่มเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายเล็กน้อย เปลือกตาขยับ ไม่นานก็ลืมตาขึ้นมา เห็นเพียงแสงสว่างจากหัวเตียงเท่านั้น เขาหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้ว…
“คุณพอลสัน…”
“…” เขาได้ยินเสียงผู้หญิง
“คุณพอลสันคะ…”
“…” แต่ไม่ใช่เสียงอิงกาญจน์…
“คุณพอลสัน…”
“ใครให้เธอเข้ามา!!” พอลสันลุกขึ้นนั่ง ตะโกนดังลั่นห้องด้วยความโมโห
“คือ…จีนเห็นว่าคุณป่วย…”
“ฉันถามว่าใครให้เธอเข้ามา!!”
“ตอนนั้น…ตอนนั้นคุณเชนไม่อยู่ เหลือแค่เลขาของคุณ…”
“แล้วเธออยู่ที่ไหน!!”
“จีน…จีนเห็นว่ามันดึกแล้ว เลยบอกให้เธอกลับ…”
“เธอมีสิทธิ์อะไรมาไล่คนของฉัน…” พอลสันหรี่ตามองเธออย่างจับผิด ใช้มือปัดผ้าบนหน้าผากออกก่อนจะลุกขึ้นยืน แต่เป็นเพราะร่างกายยังอ่อนแอทำให้เขาเซจนต้องนั่งลงไปบนเตียง
“จีน…คือ…”
“ออกไป…ออกไป!!” น้ำเสียงทรงพลังทำให้เธอรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
พอลสันกุมขมับตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเรียว
'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'
'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'
แต่สุดท้าย เธอก็ไม่รับสายเขาอยู่ดี ไม่รู้ว่าเธอจะโกรธเขาหรือเปล่า
07.02 น.
เรียวมาที่ห้องของเขาช้ากว่าปกตินิดหน่อยเพราะเผื่อชายหนุ่ม อยากจะมีเวลาดีๆ กับแฟนของเขาบ้าง
เหอะ!! มีแฟนอยู่แล้ว ก็ยังจะมายุ่งวุ่นวายกับเธออีก เธอไม่อยากเป็นมือที่สามของใครหรอกนะ
เธอเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องก็เห็นข้าวของกระจัดกระจายเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเชน”
“อรุณสวัสดิ์ครับ”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”
“นาย อารมณ์ไม่ค่อยดีครับ”
“เขาฟื้นแล้วเหรอ”
“ครับ ฟื้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ”
“แล้ว แฟนของเขาล่ะคะ”
“แฟน? ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนายครับ”
“อ้าว…”
“นายโกรธ ที่เมื่อคืนเธอเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต”
“คือว่า…”
“คุณอิงกาญจน์เข้าไปเถอะครับ”
“…” เขากำลังโกรธไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอเข้าไปโดนลูกหลงจะทำยังไงล่ะ
แกร๊ก
เรียวเม้มปาก เดินเข้าไปในห้องนอนของชายหนุ่ม ก็เห็นเขายืนสูบบุหรี่อยู่นอกระเบียง ภายในห้องก็ไม่ได้แตกต่างจากข้างนอกเท่าไหร่ ทำลายข้าวของได้น่ากลัวที่สุด
“คุณ…”
“ใครให้คุณกลับ!!”
“…” เธอแค่เอ่ยปากเท่านั้น เขาก็หันมาตะโกนใส่ด้วยสีหน้าไม่พอใจทันที
“ผมบอกให้คุณอยู่ไม่ใช่เหรอ!!”
“ค่ะ”
“แล้วคุณทิ้งผมไว้ทำไม!!”
“ก็…”
“อีกอย่าง...” พอลสันทิ้งบุหรี่ แล้วกลับเข้ามาในห้อง เดินมายืนตรงหน้าเธอ “คุณเป็นคนให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในห้องผมงั้นเหรอ”
“ก็เธอบอกว่าเป็น…”
“เธอจะเป็นใครก็ช่าง!! ผมไม่ได้อนุญาต!! ใครก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาทั้งนั้น!!”
“…”
“แล้วคุณก็มาทิ้งผมไว้ ทั้งที่ผมสั่งให้คุณอยู่ที่นี่!!”
“คุณ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ตอนนี้ไข้เพิ่งจะลด อย่าเพิ่งโมโหเลย เดี๋ยวความดันจะขึ้นเอา” เธอพยายามใช้เสียงอ่อนเพื่อโน้มน้าวชายหนุ่มตรงหน้า
“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง!!”
แต่ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผล ในเมื่อเป็นแบบนี้ คุยดีๆ ด้วยไม่ได้ก็คงต้องขึ้นเสียงบ้างแล้วแหละ
“แล้วคุณจะโมโหอะไรนักหนา!! ฉันก็มาแล้วนี่ไง!!”
“…”
“วันนี้จะอยู่ด้วยทั้งวันเลยค่ะ ฉันเตรียมเสื้อผ้ามาแล้ว ตกลงไหม!!”
“…”
“เพราะฉะนั้น คุณไปนอนที่เตียงดีๆ ฉันจะไปต้มโจ๊กมาให้ กินข้าวจะได้กินยา”
“…” ไม่รอให้เขาตอบกลับ เธอก็รีบออกไปจากห้องทันที
30 นาทีต่อมา
เรียวยกถาดโจ๊กเข้าไปในห้อง วางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงพร้อมกับยาแก้ไข้และน้ำเปล่า
“กินข้าวได้แล้วค่ะ จะได้กินยา”
“…” พอลสันนั่งพิงหัวเตียง สายตามองไปที่เอกสารในมือ ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเธอ
เรียวจ้องมองเขาสักพักก็ตัดสินใจนั่งลงข้างเตียง เอื้อมมือไปแตะหน้าผากชายหนุ่ม แต่…เขากลับถอยหนี ไม่ยอมให้เธอสัมผัส
อะไรของเขา งอนที่เธอทิ้งเขาไว้งั้นเหรอ ทำตัวเป็นผู้หญิงไปได้
“คุณพอลสันคะ ฉันต้องขอโทษจริงๆ ที่ทิ้งคุณไว้ แต่ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเป็นผู้หญิงของคุณ…”
“เธอไม่ใช่!!”
“รู้แล้วค่ะ ฉันรู้แล้ว ขอโทษนะคะ ครั้งหน้า…”
“มันจะไม่มีครั้งหน้าอีก”
“โอเคค่ะ งั้นตอนนี้คุณพอลสัน กินข้าวก่อนนะคะ จะได้กินยา”
พอลสันวางเอกสารลงข้างเตียง เชิดหน้ามองไปข้างหน้า ไม่สนใจถ้วยชามที่เธอยื่นมาให้ เขายังโกรธเธออยู่ ไม่มีทางหายง่ายๆ หรอก
เรียวพยายามอดทนกับพฤติกรรมของชายหนุ่มให้ได้มากที่สุด จึงตัดสินใจใช้ช้อนคนโจ๊กในถ้วยแล้วตักขึ้นมา เพื่อป้อนเขา
ตอนแรกคิดว่าเขาจะด่าเธอ ที่ไหนได้ กลับอ้าปากตอบรับแล้วยังทำสีหน้าพึงพอใจอีกต่างหาก
1 ชั่วโมงผ่านไป
หลังจากที่เธอป้อนโจ๊ก เก็บถ้วยชามเรียบร้อยแล้วก็หยิบเอกสารของชายหนุ่มมานั่งอ่านออกเสียงเพื่อให้เขาฟัง
11.01 น.
เรียวลุกจากเก้าอี้เพื่อนออกไปข้างนอก
“จะไปไหน”
“คุณ ไม่ได้หลับเหรอ”
“เปล่า”
“ฉันจะไปโทรสั่งอาหารค่ะ”
“ใช้โทรศัพท์ผม”
“…” พูดแบบนี้ แสดงว่าตั้งใจจะให้เธออยู่ในห้องใช่ไหม
“สั่งข้าวขึ้นมาให้ผมด้วย”
“คุณจะเอาอะไรคะ”
“แล้วคุณจะกินอะไร”
“ฉันจะสั่งข้าวผัด”
“ผมเอาแบบคุณ”
“แต่คุณควรกินโจ๊กมากกว่านะคะ”
“เมื่อเช้าก็กินไปแล้ว”
“แต่ไข้คุณยังไม่หายดี”