ตอนที่53 เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ (จบเล่ม 1)

C h a p t e r 53

พอร์ชเห็นหญิงสาวขยับขาก้าวถอยหลัง ก็กลัวเธอจะหงายท้องลงไปล้ม จึงยื่นแขนไปรั้งเอวบางไว้ให้เข้ามาใกล้ตัวจนใบหน้าใกล้ชิดกัน...

ทำให้ริมฝีปากของเขาไปจรดที่หน้าผากเธอ

"..."

"..."

ทั้งคู่ยืนเกร็งด้วยความตกใจ พอร์ชมีสติก่อนจึงเลือกผลักเธอออกอย่างเบามือ

"คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"

"คะ...ค่ะ"

จันทร์เจ้าตื่นเต็มตา ลืมไปเลยว่าเมื่อกี้ง่วงนอนมากแค่ไหน เธอขยับร่างกายเพื่อทรงตัวยืนให้มั่นคง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดดวงตาด้วยความเขินอาย

พอร์ชยืนมองหญิงสาวอย่างเหม่อลอย เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ใบหน้าเรียว ดวงตากลมโต ริมฝีปากบางเฉียบ ผมหน้าม้าประปราย ผิวขาวอมชมพู ดูน่าทะนุถนอมที่สุด

"ขอโทษนะครับ" พอร์ชไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรจึงได้แต่ทำสีหน้ารู้สึกผิดและยกมือขึ้นลูบท้ายทอยอย่างเก้อเขิน "ผมเห็นคุณจะหงายหลัง ก็เลย..."

"ไม่เป็นไร ขอบคุณ...ค่ะ"

"แล้วคุณ...คุณกำลังจะไปไหน"

เอ่อ เธอเกือบลืมไปเลยว่าต้องไปหาของกินให้คุณเจค...

"พอดี ฉันต้องไปซื้อกาแฟให้คุณเจคนะ" เธอกำลังจะเปลี่ยนทิศทาง เดินตรงไปทางบันไดหนีไฟ แต่...

หมับ!

"ผม...จะหางานอื่นให้คุณทำ" เขาจับข้อมือเธอไว้

"ทำไมคะ"

"งานนี้มันหนักเกินไป คุณทำไม่ไหวหรอก"

"คนอื่นทำได้ ฉันก็ทำได้ค่ะ บางทีเราก็ต้องหาประสบการณ์เพื่อให้ได้รู้จักโลกมากขึ้น ก่อนสบายก็ต้องรู้จักความลำบากก่อน"

พอร์ชเห็นแววตาเป็นประกาย ฉายแววตาแน่วแน่ของเธอแล้วก็เลือกที่จะปล่อยมือ ผู้หญิงคนนี้มีความคิดเป็นบวกจนเขาอดนับถือไม่ได้ เหมือนครั้งที่เคยเจอที่ฝรั่งเศส ตอนนั้นเธอปลอบใจเขาด้วยความคิดเป็นบวกจนทำให้เผลอไผล กลายเป็นมีความสัมพันธ์เกินเลย

พอคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าก็เริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง

"คุณ...คุณคิดแง่บวกดีนะครับ"

"คุณก็ลองคิดดูบ้างสิคะ...ว่าแต่คุณมาทำอะไรตรงนี้เหรอ"

พอร์ชกะพริบตามองเธอด้วยแววตาว่างเปล่า จะให้บอกได้ยังไงว่าตั้งใจมาแอบดู เพราะกลัวว่างานที่ทำอาจจะหนักจนเธอรับไม่ไหว แต่กลับกลายเป็นว่าเธอเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

"คือ..."

"คุณพอร์ชสวัสดีค่ะ"

"สวัสดีครับ" มีกลุ่มพนักงานเดินออกมาจากลิฟต์ก็ยกมือไหว้เขาอย่างนอบน้อม พอร์ชแค่พยักหน้าตอบรับ

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ"

"เอ่อ..." พอร์ชยกมือขึ้นพยายามจะจับแขนเธอไว้อีกครั้ง แต่ก็คว้าได้แค่อากาศ เห็นแต่แผ่นหลังบางเปิดประตูลงทางหนีไฟไปแล้ว

12.34 น.

"คุณพอร์ช...ไม่ไปกินข้าวเหรอครับ หรือจะให้ผมสั่งอาหารขึ้นมาข้างบน"

"เควิน...เรื่องตำแหน่งงาน หาให้ผมหรือยัง"

"บริษัทเพิ่งจะเปิดรับสมัครพนักงานไปครับ ตอนนี้เต็มหมดแล้ว" งั้นก็แย่สิ เขาจะให้เธอทำงานอะไรดีที่ไม่ต้องเกี่ยวกับการวิ่งวุ่นไปทั่วจนไม่ได้พักแบบนี้ "แต่...ผมแนะนำตำแหน่งหนึ่งครับ"

"อะไร..." พอร์ชตาโตมองเควินอย่างคาดหวัง

"ตำแหน่งเลขาคนสนิทของคุณพอร์ชไงครับ..."

"เลขาคนสนิท? "

"คนที่สามารถทำทุกอย่างที่คุณพอร์ชสั่ง รวมถึงสามารถเก็บความลับได้เป็นอย่างดี"

เลขาคนสนิทเหรอ? เขามีเลขาอยู่ที่แคนาดา แต่เธอเป็นเลขาหน้าห้องที่ทำงานเฉพาะที่บริษัท แต่สำหรับเลขาคนสนิท...มันจำเป็นต้องมีหรือไง

"มันจำเป็นด้วยเหรอ...ผมก็มีคุณอยู่แล้วนิ"

"คุณพอร์ชครับ เลขาคนสนิทมันทำหน้าที่มากกว่าเลขาหน้าห้องนะครับ บางทีคุณคงต้องลองเปิดใจดูบ้าง...ว่าแต่เพื่อนของคุณเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายครับ..."

"..."

"คงไม่ใช่คุณจีนหรอก ใช่ไหมครับ..."

"ไม่ๆ ไม่ใช่เธอ...จะว่าไป...คุณคิดว่าถ้าผมไปคุยเรื่องคุณจีนกับพี่ พี่จะปฏิเสธเหมือนเดิมอีกไหม"

"สิ่งที่นายตัดสินใจไปแล้ว...ต่อให้โลกจะแตก ฟ้าดินจะถล่ม ก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจนายได้ครับ"

"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน..." พอร์ชส่ายหน้าให้ตัวเองเพราะไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้ยังไง แต่มีเรื่องหนึ่งที่นึกขึ้นมาได้ "พรุ่งนี้เป็นวันเกิด..." พูดไม่ทันจบประโยคก็ต้องหุบปากลงไปเสียก่อน... "พรุ่งนี้ ดูแลพี่ด้วยล่ะ"

"ครับ..." เควินเองก็ก้มหน้ารับคำสั่งอย่างหนักแน่น คล้ายกับรู้อนาคตว่าพรุ่งนี้จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

18.45 น.

เรียวยืนอยู่หน้าเตา กำลังวางกระทะเพื่อทอดไข่ วันนี้คุณพอลสันอยากกินอาหารฝีมือเธอ จึงออดอ้อนให้เธอมาทำอาหารที่นี่ และด้วยความที่เธอเองก็อยากจะอยู่กับเขานอกเหนือจากเวลางานบ้าง ก็เลยมาอย่างว่าง่าย แต่ก็ไม่วายที่จะถูกเขาเข้ามาคลอเคลียไม่ห่าง ไม่ว่าจะตอนตีไข่อยู่ มือก็จะคอยลูบไล้ที่หน้าท้องของเธออย่างเย้าหยอก

และตอนนี้ ขณะกำลังรอน้ำมันเดือด เขาก็ยังเข้ามาโอบกอดเธอจากข้างหลัง วางคางไว้ที่ไหล่บาง จมูกซุกไซ้อยู่บริเวณลำคอจนจั๊กจี้

"คุณพอลสัน...ช่วยขยับไปหน่อยได้ไหม...คะ ฉันทำไม่ถนัด"

"...ผมไม่อยากห่างคุณ"

"ถ้าฉันทอดไข่ไหม้ คุณก็ต้องกินให้หมดนะ"

"ที่รัก...ผมรักคุณจัง"

เรียวพยายามควบคุมตัวเอง ทำอาหารให้เสร็จเพื่อหลุดจากตรงนี้ แต่มันก็ช่างยากเย็น ถึงจะรู้สึกมีความสุขที่อยู่ด้วยกัน แต่บางทีเธอก็ไม่ค่อยชินกับโหมดขี้อ้อนของเขาเท่าไหร่

หลังจากทั้งคู่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอตักกับข้าวให้เขาเหมือนปกติที่เคยทำ ส่วนเขาก็แค่รับความสุขที่เธอมอบให้อย่างเต็มใจ จนกระทั่ง...

"กับข้าวเป็นยังไงบ้าง อร่อยพอสู้ฝีมือแม่คุณได้ไหมคะ"

"..."

เพร้ง!

ช้อนที่ชายหนุ่มถืออยู่ ตกลงบนจานจนเสียงดัง เขาหลุบสายตาลงต่ำ ใบหน้าที่มีความสุขหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและครุ่นคิด

เรียวตกใจจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าพูดอะไรจนเขาไม่พอใจหรือเปล่า แต่ดูเหมือนเขากำลังจะอารมณ์ไม่ดี