บทที่ 2...เขามันสัตว์ประหลาด

เซ็กส์ยาวนานที่แสดงถึงความอึดถึกทนของพ่อเลี้ยง เสียงคร่ำโหยของแม่ที่แสดงถึงความสาแก่ใจและทรมานเหมือนจะตาย บ่งบอกถึงความเผ็ดร้อนของบทสังวาสอันโหดเหี้ยม

“นี่เองสินะ สัตว์ประหลาดตัวนี้” สัตว์ประหลาดเก้านิ้วบุเม็ดตะปุ่มตำป่ำที่ทำให้แม่ของเธอร้องร่ำโหยหวน สัตว์ประหลาดที่ทำให้หัวใจของเธอสูบฉีดพลุ่งพล่านทุกครั้งที่พวกเขาเริ่มบทรักครั้งใหม่

“ฉันรู้แล้ว” ตอนนี้เธอได้คำตอบแล้วว่าทำไมแม่ของเธอจึงหลงพ่อเลี้ยงจนโงหัวไม่ขึ้น เกือบหนึ่งปีที่ลุงเมฆมาทำหน้าที่ผัวใหม่ของแม่ เขาทำให้แม่ของเธอมีความสุขมาก สุขอย่างล้นเหลือ คงเป็นเพราะลำแท่งฝังมุกที่เสิร์ฟให้แม่แบบจัดเต็มในทุกที่ทุกเวลานี่เอง ทั้งในห้องครัว ห้องรับแขก ลานตากผ้า บนเครื่องซักผ้า บนโต๊ะวางของ หรือแม้แต่ในรถ

“เฮ่อ...ทำเสร็จก็ไม่เคยเช็ด” เธอมักจะเจอร่องรอยคราบใคร่ที่เปรอะเปื้อนอยู่เต็มไปหมด จนบางครั้งก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ

‘ลุงเมฆ’ พ่อเลี้ยงวัยห้าสิบผู้หล่อเหลาคมเข้ม รูปร่างล่ำสันบึกบึนสมกับเป็นครูมวย เจ้าของแท่งโตฝังมุกแสนดุดันที่สยบแม่ชีจนอยู่หมัด สลัดชุดขาวออกจากกายแล้วกลับสู่โลกแห่งโลกีย์

หลังจากพ่อบังเกิดเกล้าเสียไปเมื่อสามปีที่แล้ว แม่ของเธอเสียใจและเศร้าหนัก จนต้องหนีไปบวชชีที่วัดป่าทางเหนือ แม่บวชชีอยู่สองปีกว่า ก่อนจะกลับมาเมื่อช่วงต้นปี พร้อมกับผัวใหม่ !

“นี่ลุงเมฆ เค้าจะมาอยู่ที่บ้านกับเรา”

ลุงเมฆแกก็เป็นคนดีอยู่นะ แต่เธอไม่ค่อยชอบแกสักเท่าไหร่หรอก เพราะแกทำให้แม่ของเธอเปลี่ยนไป แม่ที่เคยใจเย็นเป็นกุลสตรี กลับกลายเป็นผู้หญิงเกรี้ยวกราดขี้หึงและเอาแต่ใจตัวเองตลอดเวลา