บทที่ 167 เหลียงเฟ่ยเอ๋อ

ไม่นานหลังจากที่หลิงเจิ้งสงบินจากไป องค์หญิงปริศนาก็เดินเข้ามาด้วยความงามที่ไม่มีใครเทียบได้ หลิงตู้ฉิงมองดูนางพลางเอียงคอด้วยความสงสัย นี่ไม่ใช่เหลียงเจี๋ยจากครั้งที่แล้ว?

อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะเป็นใครตราบใดที่มีวัสดุขั้นสูงให้เขา เขาก็ยินดีที่จะให้เข้าพบ

หญิงงามผู้นี้ไม่น่ามีอายุเกิน 16 หรือ 17 ปี นางมีใบหน้าและรูปร่างที่งดงาม และกิริยาท่าทางของนางที่แสดงออกสามารถบ่งบอกได้ถึงการถูกอบรมเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี เมื่อเทียบกับเหลียงเจี๋ย นางมีความเยือกเย็นน้อยกว่าแต่ดูอ่อนหวานมากกว่า

โดยไม่รอให้หลิงตู้ฉิงพูด นางชิงพูดขึ้นก่อนว่า “ข้าชื่อ เหลียงเฟ่ยเอ๋อ และพ่อของข้าคือองค์ชายใหญ่เหลียงเย่”

“นั่งลงก่อน” หลิงตู้ฉิงทักทาย “เจ้าต้องการที่จะรู้อะไร?”

เหลียงเฟ่ยเอ๋อพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ข้าต้องการติดตามท่าน!”

หลิงตู้ฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นจงตอบคำถามข้า ถ้าวันหนึ่งข้าเป็นศัตรูกับราชวงศ์ของเจ้า เจ้าจะช่วยใคร?”

เหลียงเฟ่ยเอ๋อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้าข้าเป็นคนของท่านแล้วเหตุการณ์อย่างนั้นจะเกิดขึ้นได้ยังไง?”

หลิงตู้ฉิงพูดเบา ๆ ว่า “ปู่ของเจ้ากำลังบ่มเพาะเต๋าดวงใจจักรพรรดิ ดังนั้นมันเป็นไปได้อย่างแน่นอน”

“เช่นนั้นเพื่อเห็นแก่ข้า ท่านถอยให้ท่านปู่ของข้าได้ไหม?” เหลียงเฟ่ยเอ๋อถาม

“ปู่ของเจ้าและเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะบังคับให้ข้าถอย!” หลิงตู้ฉิงพูดด้วยสาตามั่นใจ

เหลียงเฟ่ยเอ๋อ เมื่อได้ยินเช่นนี้นางเงียบลงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

หลิงตู้ฉิงมองประเมินเหลียงเฟ่ยเอ๋อ และพูดต่อ “วันนี้เจ้ามาที่นี่ด้วยตัวเองหรือมีคนอื่นสั่งให้เจ้ามา?”

เหลียงเฟ่ยเอ๋อก้มศีรษะลงและพูดว่า “ข้ามาด้วยตัวของข้าเอง! ข้ารู้ว่าข้าสวยที่สุดในบรรดาองค์หญิงทั้งหมดและข้ามั่นใจในความสามารถของตัวเอง ดังนั้นข้าจึงต้องการใช้ตัวของข้าเพื่อแลกให้ท่านสามารถอยู่ร่วมกันกับราชวงศ์ของข้าได้อย่างสันติ”

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ไม่ว่าเจ้าจะมีใบหน้าที่งดงามสักแค่ไหน สำหรับข้ามันไม่ได้มีความสำคัญใด ๆ เลย ที่ข้ายอมคุยกับเจ้านานถึงขนาดนี้นั่นก็เพราะข้าสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกอันจริงใจและบริสุทธิ์ของเจ้า”

ความงดงามของนาง? สิ่งนี้ไม่มีทางที่จะสามารถล่อลวงเขาได้แน่นอน ในชีวิตที่แล้วเขาได้พบกับหญิงสาวที่สวยกว่าเหลียงเฟ่ยเอ๋อหลายแสนเท่า

“เราจะอยู่ด้วยกันอย่างสันติไม่ได้เลยงั้นเหรอ?” เหลียงเฟ่ยเอ๋อพูดอย่างไม่เต็มใจ

“การที่เราจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้หรือไม่นั้น มันขึ้นอยู่กับปู่ของเจ้าไม่ใช่ข้า” หลิงตู้ฉิงตอบ

เหลียงเฟ่ยเอ๋อเงยหน้าขึ้นมองหลิงตู้ฉิงและพูดว่า “แต่ปู่ของข้าคือองค์จักรพรรดิ ท่านจะให้เขายอมถอยให้ท่านได้ยังไง! ถ้าท่านสามารถอยู่ร่วมกับปู่ของข้าได้อย่างสงบสุขและยอมสาบานว่าท่านจะไม่รุกรานตระกูลของข้าต่อหน้าผู้คน ข้าขอท่านเพียงเท่านี้ ข้าจะยอมเป็นผู้หญิงของท่านทันที!”

หลิงตู้ฉิงยิ้มและโบกมือให้เหลียงเฟ่ยเอ๋อ “มานั่งข้างหน้าข้า!”

เหลียงเฟ่ยเอ๋อ เมื่อเห็นท่าทีของหลิงตู้ฉิงที่จู่ ๆ ก็กวักมือเรียกนางให้เข้าไปหา นางรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก นางขยำชายกระโปรงของนาง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนที่ไปข้างหน้าหลิงตู้ฉิงและนั่งลง นางไม่รู้ว่าหลิงตู้ฉิงจะทำอะไร นางเริ่มคิดหวาดกลัวไปว่าเขาต้องการจะลวนลามนาง

หลิงตู้ฉิงมองไปที่ใบหน้าที่เป็นกังวลของเหลียงเฟ่ยเอ๋อ และค่อย ๆ พูดกับนางว่า “ถ้าเจ้ายินยอมสาบานและทำสัญญากับข้าว่าจะเก็บเรื่องที่เราคุยกันในวันนี้เป็นความลับ ข้าจะยอมอธิบายกับเจ้าว่าทำไมราชวงศ์ของเจ้ากับข้า เราถึงไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อน หลังจากทำสัญญาแล้ว ถ้าเจ้ากล้าเปิดเผยคำพูดแม้แต่คำเดียวในสิ่งที่เราพูดกันวันนี้ เจ้าจะตายทันที จงคิดให้รอบคอบ เมื่อคิดได้แล้วค่อยให้คำตอบกับข้า”

เหลียงเฟ่ยเอ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าและพูดว่า “ข้าตกลง!”

หลังจากนางพูดจบ นางก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหลิงตู้ฉิงเขียนสัญญาบนอากาศอย่างน่าอัศจรรย์

ความคิดเห็น