บทที่ 181 ลบความทรงจำ

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารที่หลิงตู้ฉิงเริ่มแผ่ออกจากร่างกระจายไปรอบบริเวณลานประลอง จ้าวปาเทียนจึงกลืนคำโน้มน้าวของเขาลงคอและถอนหายใจด้วยอารมณ์หดหู่

เมื่อเห็นว่าจ้าวปาเทียนยังไม่กล้าที่จะพูดอะไร จึงไม่มีใครกล้าที่จะเปิดปากพูดอะไรต่อ

หลิงตู้ฉิงมองไปยังรอบ ๆ เมื่อเขาเห็นว่าไม่มีลุกขึ้นมาอีกเขาจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดีมาก อย่างน้อย ๆ ยังมีอยู่อีก 25 คนที่ยังฉลาดอยู่ ฉะนั้น 25 คนที่ยังพอมีสมองข้าจะยังอนุญาตให้เข้ามาฟังชั้นเรียนในศาลาศักดิ์สิทธิ์ของข้าได้ต่อ และกฎการจ่ายค่าเข้าฟังยังคงเดิม”

“ส่วนพวกเนรคุณ 57 คนนี้ พ่อบ้านโม่ เจ้าจงใช้ซุ่มเสียงแห่งเทพอสูรสะกดทุกความรู้และการรู้แจ้งของพวกเขาทั้งหมดที่ได้ไปจากข้า และทำให้พวกเขาลืมทุกคำพูด ความรู้และบทเรียนทั้งหมดที่เจ้าและเฟิงได้สอนพวกเขาไป”

“เฟิง เจ้าจงช่วยพ่อบ้านโม่ โดยการโคจรพลังวิญญาณทั้งหมดของเจ้าไปให้กับเขา วันนี้ข้าจะทำให้ทุกคนได้รู้ว่า ในเมื่อข้าสามารถสอนความรู้ให้พวกเขาได้ ข้าก็สามารถยึดมันกลับมาได้เช่นกัน!”

เมื่อหลิงตู้ฉิงพูดจบสีหน้าท่าทางของอาจารย์ทั้ง 57 คนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่หลิงตู้ฉิงพูดเป็นความจริงหรือไม่ หลิงตู้ฉิงจะสามารถทำให้พวกเขาลืมสิ่งที่เรียนไปได้จริงงั้นเหรอ?

นี่มันไม่น่าเป็นไปได้

แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จก็ตามพวกเขาไม่ต้องการสูญเสียสิ่งที่ได้เรียนรู้มา

ตอนนี้เมื่อยิ่งคิดพวกเขาก็ยิ่งกลัว พวกเขาต้องการการขอขมาให้หลิงตู้ฉิงให้โอกาสและต้องการคืนวัสดุกลับไป แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครในพวกเขาสามารถขยับตัวหรือพูดออกมาได้อีกต่อไป

หลังจากที่โม่หยูถังและเสี่ยวเยว่เฟิงได้ยินคำพูดของหลิงตู้ฉิง เสี่ยวเยว่เฟิงก็โคจรพลังวิญญาณของนาง และส่งมันเข้าไปในร่างกายของโม่หยูถังทันที

เมื่อได้รับพลังวิญญาณของเสี่ยวเยว่เฟิง โม่หยูถังก็ตระหนักได้ว่าเขาสามารถใช้พลังของตัวเองได้นานขึ้นครึ่งลมหายใจ และหากรวมเข้ากับการเปิดใช้ลูกปัดสะสมวิญญาณในร่างของเขา เขาจะสามารถใช้พลังขอบเขตครึ่งสวรรค์ได้เป็น หนึ่งลมหายใจกับอีกครึ่งหนึ่ง

โม่หยูถังเมื่อคำนวณได้เช่นนี้ เขาถึงกับขมวดคิ้ว เขาไม่แน่ใจว่าเพียงช่วงเวลาที่เขาใช้ซุ่มเสียงแห่งเทพอสูร ด้วยเวลาเพียงแค่นี้มันจะเพียงพอที่จะทำให้คนจำนวนมากขนาดนี้ลืมได้มากเท่าที่หลิงตู้ฉิงต้องการงั้นเหรอ? แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม โม่หยูถังก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรหลิงตู้ฉิงออกไป เนื่องจากเขามั่นใจว่าถ้าหากหลิงตู้ฉิงพูดว่าเขาทำได้ มันก็ต้องทำได้แน่นอน

โม่หยูถังโคจรพลังวิญญาณของตนเองจนถึงจุดขีดสุดและเริ่มสวดคาถา ‘ซุ่มเสียงแห่งเทพอสูร’

ในขณะที่โม่หยูถังใช้พลังเต็มที่และสวดคาถา ‘ซุ่มเสียงแห่งเทพอสูร’ หลิงตู้ฉิงเองในตอนนี้ก็เริ่มพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบาเป็นบทสวดเดียวกับของโม่หยูถังเช่นกัน

พวกเขาทั้งคู่ต่างพึมพำบทสวดออกมาอย่างรวดเร็วด้วยเสียงที่แผ่วเบาเป็นอย่างมาก

เสียงอันแผ่วเบาของบทสวดนี้หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เป้าหมายของมันพวกเขาแทบจะไม่ได้ยิน แต่สำหรับคน 57 คนนั้นพวกเขาได้ยินเสียงพึมพำบทสวดนี้ก้องอยู่ในหัวดังกังวานราวกับว่าเทพอสูรจากยุคโบราณกำลังพูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงกดขี่

“อาร ไมร์ โร พรูว ดอร์ นี อัคร รู…”

บทสวดนี้ดำเนินไปอยู่พักใหญ่ก่อนจะจบลง จากนั้นทั้ง 57 คนก็เริ่มขมวดคิ้ว

พวกเขาแทบจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นทุกวันได้และยังจำเหตุผลที่พวกเขามาที่ศาลาศักดิ์สิทธิ์และความขัดแย้งระหว่างพวกเขากับหลิงตู้ฉิงได้ แต่พวกเขาลืมสิ่งที่ได้เรียนรู้ในศาลาศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว

นอกจากนี้พวกเขายังลืมเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้การหลอมโอสถและสิ่งอื่น ๆ ทั้งหมดที่พวกเขาได้เรียนรู้ในขณะที่มายังศาลาศักดิ์สิทธิ์ จริง ๆ แล้วสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือพวกเขาไม่เพียงแต่ลืมทุกสิ่งที่ได้เรียนรู้ แต่พวกเขายังลืมวิถีแห่งเต๋าที่หลิงตู้ฉิงช่วยทำให้พวกเขาเข้าใจว่าต้องเดินไปในเส้นทางไหนจึงจะนำไปสู่การรู้แจ้ง

ความคิดเห็น