บทที่ 192 การมาเยือนของอสูรทมิฬ

ผู้คนต่างสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณที่เกิดขึ้นมาจากที่ตั้งของคฤหาสน์สราญรมย์

แต่ไม่มีใครทราบว่ามีอะไรเกิดขึ้นด้านในคฤหาสน์ต้องห้ามนั่น เนื่องจากขณะนี้บริเวณโดยรอบทั้งหมดของคฤหาสน์สราญรมย์หรือแม้กระทั่งบนน่านฟ้า ก็มีหมอกที่สร้างจากพลังวิญญาณปกปิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในอย่างมิดชิด

สถานการณ์ผันผวนของพลังวิญญาณที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์สราญรมย์ดำเนินติดต่อกันถึง 8 วัน ก่อนที่จะจบลง

บรรดาผู้คนที่ติดตามสถานการณ์นี้ ต่างรู้สึกอยากรู้อยากเห็นว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ในช่วง 8 วันที่ผ่านมา พวกเขาต่างเดาไปถึงเรื่องเกี่ยวกับโจวจื่อซิน ว่าจะเป็นนางใช่หรือไม่ที่เป็นต้นเหตุของความผันผวนนี้

แล้วถ้าหากเกิดจากนาง เช่นนั้นก็ต้องเป็นไปได้ที่ร่างของนางที่เปี่ยมไปด้วยสรรพคุณทางโอสถ ระดับของมันจะต้องเพิ่มพูนขึ้นแน่นอน

แล้วว่าแต่เวลานี้มันสุกงอมแล้วหรือยัง? แล้วพวกเขาจะสามารถไปช่วงชิงมากินได้เลยไหม?

คำถามพวกนี้ต่างวนเวียนอยู่ในหัวพวกเขาทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ ซึ่งแม้แต่เหลียงซานเองก็มีคำถามเช่นนี้อยู่ในหัวเช่นกัน

“ฝ่าบาท เราควรส่งคนไปถามหลิงตู้ฉิงไหม?” ผู้อาวุโสชุดเทาถามขึ้น “ข้าเกรงว่า หากเราไม่ถามเขาตอนนี้ เราอาจจะพลาดโอกาสได้ส่วนแบ่งของร่างผู้ครองสายเลือดพฤกษาสวรรค์ไป”

เหลียงซานพยักหน้าและพูดว่า “อืม เจ้าจงส่งคนของเราไปคุยกับเขา ถามเขาว่าเขาต้องการอะไรเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับส่วนแบ่งของร่างผู้ครองสายเลือดพฤกษาสวรรค์ ยังไงซะในฐานะที่เขาเป็นหลานเขยของข้า หากคุยกับเขาดี ๆ ก็น่าจะรู้เรื่องกันอยู่”

ผู้อาวุโสชุดเทาพยักหน้าและตอบกลับ “ฝ่าบาทไม่ต้องเป็นกังวล ข้าคิดว่าหากเราขอส่วนแบ่งจากเขาไม่มากเกินไป เขาจะต้องตกลงอย่างแน่นอน”

พูดจบ ผู้อาวุโสชุดเทาจึงส่งคนไปยังคฤหาสน์สราญรมย์ทันที

ครึ่งชั่วยามผ่านไป..

ณ ด้านหน้าประตูคฤหาสน์สราญรมย์ ขณะนี้หัวหน้าขันทีวังหลวงได้ยืนมองหน้าหุ่นเชิดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ด้วยสายตาหงุดหงิด “องค์จักรพรรดิมีรับสั่งให้ข้าเป็นตัวแทนมาเจรจากับเจ้านายของเจ้า จงหลีกทางให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

หุ่นเชิดมองไปยังหัวหน้าขันทีด้วยแววตาไร้ความรู้สึกและตอบกลับว่า “วัสดุระดับสูง 1 ชิ้น เจ้าถึงเข้าไปได้…”

“แต่ข้ามาในนามขององค์จักรพรรดิ!” หัวหน้าขันทีตะโกนเถียง

หุ่นเชิดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูนั้นไม่ได้สนใจกับคำเถียงเขาเลยสักนิด มันไม่แม้แต่จะส่งข้อความเข้าไปแจ้งให้คนด้านในรับทราบถึงการมาเยือนของขันทีจากวังหลวง

เมื่อเห็นว่าหุ่นเชิดตัวนี้นั้นไม่ได้ใส่ใจเขาเลยสักนิด หัวหน้าขันทีรู้สึกโกรธจนควันออกหู แต่เมื่อเขาคิดถึงชื่อเสียงของคฤหาสน์ต้องห้ามหลังนี้และสถานะที่หลิงตู้ฉิงเป็นหลานเขยขององค์จักรพรรดิ เขาจึงเก็บคำสบถเอาไว้ในใจและยื่นวัสดุระดับสูงที่มาเผื่อไว้ออกมา

เมื่อเข้ามาด้านใน หลิงตู้ฉิงถามหัวหน้าขันทีทันที “เจ้ามีเรื่องอะไร?”

หัวหน้าขันทีเหลือบมองไปยังโจวจื่อซินที่ยืนอยู่ข้างอยู่ครู่หนึ่ง และหันมายังหลิงตู้ฉิงและตอบกลับว่า “องค์จักรพรรดิต้องการให้ท่านแบ่งเลือดและเนื้อของนางให้พระองค์ โดยถ้าหากท่านต้องการสิ่งใดที่ต้องการแลกเปลี่ยนก็ขอให้บอกมาได้เลย”

หลังจากหัวหน้าขันทีพูดจบประโยค ร่างของเขาถูกพลังวิญญาณในคฤหาสน์สราญรมย์กระแทกจนกระเด็นลอยออกไปจากคฤหาสน์ทันที

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตะโกนตามหลังร่างของขันทีที่ลอยออกไปนอกคฤหาสน์ “เมื่อครู่ข้าได้ยินเจ้าไม่ชัดเลย ไหนลองเข้ามาบอกข้าใหม่อีกทีสิว่าเมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

หัวหน้าขันทีที่ถูกส่งลอยออกไปนอกคฤหาสน์ เมื่อลุกขึ้นยืนได้ ถึงแม้ว่าเขาจะโมโหสุด ๆ แต่ด้วยความน่ากลัวของหลิงตู้ฉิงและคำสั่งของจักรพรรดิ เขาจึงจำใจต้องเดินกลับเข้าไปใหม่ด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว

แต่รอบนี้ที่เขาเดินมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ เขากลับไม่ถูกหยุดโดยหุ่นเชิดที่อยู่ด้านหน้าประตูและยังไม่ถูกร้องขอวัสดุระดับสูงใด ๆ จากมัน

หัวหน้าขันทีจึงเข้าใจว่าอาจเป็นเพราะเมื่อครู่ที่เขาได้มอบวัสดุเพื่อจ่ายเป็นค่าผ่านประตูไปเมื่อครู่แล้ว นั่นคงจะเพียงพอทำให้เขาไม่ถูกเรียกเก็บเพิ่ม

เมื่อเข้ามาด้านในและยืนอยู่ต่อหน้าหลิงตู้ฉิงอีกครั้ง หัวหน้าขันทีได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเก็บอารมณ์ “องค์จักรพรรดิต้องการสอบถามกับท่านเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนชิ้นส่วนบางส่วนของผู้ครองสายเลือดพฤกษาสวรรค์ แต่ถ้าหากท่านไม่สะดวกใจจะแบ่งให้ องค์จักรพรรดิขอเพียงแบ่งเลือดของนางมาให้พระองค์บ้างก็ไม่เป็นไร”

หลิงตู้ฉิงส่ายหัวและพูดว่า “กฎก็มีเขียนบอกอยู่ทนโท่ที่หน้าประตูว่าทุกคนต้องจ่ายค่าเข้าเป็นวัสดุระดับสูง 1 ชิ้นทุกครั้งที่เข้ามา แล้วนี่เจ้ากลับกล้าฝ่าฝืนกฎของข้าโดยไม่จ่ายค่าเข้ามาก่อน เจ้าคงจะรู้ดีใช่ไหมว่าหากใครฝ่าฝืนละเมิดกฎของข้ามันผู้นั้นจะต้องได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาหัส!”

ตะโกนขึ้น “ข้ารับบัญชาจากองค์จักรพรรดิให้มาที่นี่ ท่านกล้า…”

น่าเสัยดายที่ก่อนหัวหน้าขันทีจะได้พูดจบประโยค หลิงตู้ฉิงพุ่งเข้ามาหาตัวเขาในชั่วพริบตาและประทับฝ่ามือลงบนกลางกระหม่อมของเขาทันที ส่งผลให้ร่างของเขาถูกตรึงนิ่งอยู่กับที่และแววตาของหัวหน้าขันทีก็กลายเป็นสีขาวขุ่นจนไม่เหลือร่องรอยประกายจิตสำนึกเหลืออยู่

กระบวนการทั้งหมดที่หลิงตู้ฉิงกระทำนั้นเป็นช่วงเวลาเพียง 1 ก้านธูปเท่านั้น

ขณะนี้ที่หัวหน้าขันทีกลายเป็นเหมือนร่างไร้จิตสำนึก เขาค่อย ๆ เดินออกไปที่หน้าประตูคฤหาสน์และยืนเฝ้าอยู่เช่นนั้นข้างกับหุ่นเชิดตัวแรกที่เป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตรวมแสงดารา

ความคิดเห็น