บทที่ 204 ความผิดหวังของเหลียงเฟ่ยเอ๋อ

บทที่ 204 ความผิดหวังของเหลียงเฟ่ยเอ๋อ บทที่ 204 ความผิดหวังของเหลียงเฟ่ยเอ๋อ

ในที่สุดเหลียงเฟ่ยเอ๋อก็ได้เจอกับบรรดาพ่อแม่และน้อง ๆ ของนางด้วยความคุ้มครองของโม่หยูถังและเสี่ยวเยว่เฟิง

นับตั้งแต่ที่นางไปอยู่กับหลิงตู้ฉิง ซึ่งมันก็เป็นเวลานานมากแล้วที่นางไม่ได้เจอกับพวกเขา ขณะนี้นางจึงนั่งคุยกับพวกเขาอย่างสนุกสนาน

แม่ของนางนั้นดูสบายดี ส่วนพ่อของนาง เหลียงเย่ นั้นเอาแต่ถามนางเกี่ยวกับเรื่องข้อมูลของในคฤหาสน์สราญรมย์

แต่ด้วยการที่มีเสี่ยวเยว่เฟิงยืนประกบอยู่ไม่ห่าง เหลียงเย่จึงไม่กล้าเค้นถามข้อมูลอะไรไปได้มาก

เหลียงเฟ่ยเอ๋อเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเจตนาของพ่อนางนักที่พยายามถามข้อมูลของคฤหาสน์สราญรมย์ เนื่องจากนางได้รับการเตือนมาจากหลิงตู้ฉิงแล้วว่านางจะต้องเจอกับการปฏิบัติเช่นนี้

แต่ว่าหลังจากนางคุยกับพ่อแม่นางไปได้สักพัก ขันทีผู้หนึ่งได้เดินเข้ามาแจ้งกับนางว่าเหลียงซานมีราชโองการมาถึงนางให้นางไปเข้าเฝ้าเขาโดยด่วน

เมื่อได้รับราชโองการเช่นนี้ สีหน้าของเหลียงเฟ่ยเอ๋อเปลี่ยนทันที

นางเองไม่ได้ต้องการที่จะเจอกับปู่นางแม้แต่น้อย แต่ด้วยการถูกคะยั้นคะยอของพ่อและแม่ของนาง นางจึงไม่อาจจะปฏิเสธราชโองการนี้ได้ นางจึงจำใจเดินไปยังตำหนักหทัยไร้พันธะ และยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่นางยอมตกลงเข้าพบกับปู่นางก็คือนางกลัวว่าหากวันนี้นางปฏิเสธที่จะเขาพบเขา นางกลัวว่าการกระทำของนางอาจจะกลายเป็นต้นเหตุให้ความขัดแย้งของหลิงตู้ฉิงกับปู่ของนางเกิดขึ้นเร็วกว่าเดิม

เมื่อเหลียงเฟ่ยเอ๋อตัดสินใจได้เช่นนี้ โม่หยูถังและเสี่ยวเยว่เฟิงที่ได้รับคำสั่งมาจากหลิงตู้ฉิงว่าต้องปกป้องนางจึงเดินตามประกบนางไม่ห่าง

แต่เมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าตำหนัก เสี่ยวเยว่เฟิงและโม่หยูถังกลับถูกหยุดโดยชายชราชุดคลุมเทา

“องค์จักรพรรดิมีราชโอการเรียกองค์หญิงเข้าเฝ้าแค่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ผู้อื่นที่ไม่ได้รับอนุญาตต้องรออยู่ข้างนอก!” ชายชราชุดเทาผู้ที่ตอนนี้ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูตำหนักตะโกนขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสี่ยวเยว่เฟิงตอบด้วยน้ำเสียงห้วนทันที “ข้าได้รับคำสั่งมาจากนายท่านให้ปกป้องภรรยาของเขาอย่างใกล้ชิด ไม่ว่านางจะไปที่ไหนข้าจะต้องไปที่นั่นด้วยทุกที่”

ส่วนโม่หยูถังที่ยืนอยู่อีกข้างเขาทำเพียงแต่ชำเลืองตามองไปยังชายชราชุดเทาโดยไม่ได้พูดอะไร

ถึงจะได้รับคำตอบอย่างโอหังจากเสี่ยวเยว่เฟิง ชายชราชุดเทาก็ยังตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความกลัวใด ๆ “พวกเจ้าจะต้องกังวลอะไรให้มันมากมาย องค์จักรพรรดิไม่มีวันที่จะทำร้ายองค์หญิงอยู่แล้ว พระองค์ทรงห่วงใยนางมากกว่าใคร ๆ เสียอีก ข้ารู้ว่าพวกเจ้าได้รับคำสั่งมาเพื่อปกป้องนาง แต่ที่นี่มันคือในวังหลวง ไม่มีใครที่หาญกล้าจะมาทำร้ายองค์หญิงที่นี่หรอก”

เนื่องจากชายชราชุดเทาได้รู้ประวัติของโม่หยูถังที่เป็นคนพิการแล้ว และบวกกับตอนนี้จางหมิงเองก็ได้เตรียมพร้อมอยู่ด้านในตำหนัก เขาจึงมีความมั่นใจและไม่มีความเกรงกลัวโม่หยูถังแม้แต่น้อย

เสี่ยวเยว่เฟิงและโม่หยูถังไม่ใส่ใจคำกล่าวอ้างใด ๆ ของชายชราชุดเทา พวกเขาพูดกับเหลียงเฟ่ยเอ๋อทันที “ท่านหญิง ท่านควรจะเข้าใจดีว่าทำไมนายท่านถึงส่งพวกเรามาติดตามท่าน ฉะนั้นพวกเราควรกลับกันได้แล้ว”

เหลียงเฟ่ยเอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางตะโกนขึ้นเสียงดัง “องค์เสด็จปู่ สามีของหม่อมฉัน ได้รับสั่งให้หม่อมฉันรีบกลับคฤหาสน์ตอนนี้แล้ว ฉะนั้นหม่อมฉันขอถวายบังคมลา ขอให้เสด็จปู่มีพระชนมายุยิ่งยืนนาน”

นางที่ได้รู้สึกไม่ไว้ใจกับราชวงศ์ของนางอยู่บ้างแล้ว และเมื่อบวกกับที่หลิงตู้ฉิงได้เตือนนางไว้ก่อนหน้าที่นางจะมา นางจึงรู้สึกว่ามันจะเป็นการดีสุดที่นางจะรีบกลับไปให้ได้เร็วที่สุด

ชายชราชุดคลุมเทาขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นว่าเหลียงเฟ่ยเอ๋อกำลังจะจากไปโดยที่ไม่ทันได้ก้าวขาเข้าไปเหยียบในตำหนักด้วยซ้ำ

เขารู้สึกไม่ชอบใจอย่างมาก เขาไม่ชอบใจที่เหลียงเฟ่ยเอ๋อกล้าทำตัวไร้มารยาทแบบนี้ได้ยังไง?

“จางหง ทำไมเจ้าถึงได้ขัดใจหลานสาวข้าและคนของนางแบบนั้นกันล่ะ?” เสียงของเหลียงซานลอยออกมาจากด้านในตำหนัก “ในเมื่อหลานเขยของข้าส่งพวกเขามาคุ้มกันหลานขอข้า เช่นนั้นก็ปล่อยให้พวกเขาทุกคนเข้ามาด้วยกันนั่นล่ะข้าอนุญาต”

เหลียงซานถึงแม้จะใช้คำพูดอย่างใจเย็น แต่ในใจของเขานั้นอยากจะกูร้องออกมาดัง ๆ ด้วยความโกรธ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้หลานสาวของเขาจึงได้ทำตัวราวกับว่านางไม่ใช่คนในตระกูลเขาได้ขนาดนี้

แต่ไม่ว่าเขาจะโกรธนางในใจถึงขนาดไหน การแสดงออกทางสีหน้าของเขาก็ยังคงดูอบอุ่นเมื่อเหลียงเฟ่ยเอ๋อเดินเข้ามาในตำหนัก

แต่แล้วเมื่อนางเดินเข้ามา ดวงตาของเหลียงซานกลับกลายเป็นเบิกโพลงทันทีด้วยความตกตะลึง เขาสามารถมองเห็นและสัมผัสได้ทันทีว่าร่างกายนางในตอนนี้มันเกิดการเปลี่ยนแปลงไป

จางหมิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเหลียงซานในเวลานี้เขาเองก็ตกตะลึงจนตาค้าง

“ฝะ ฝ่าบาทร่างกายของนาง! นางมีร่างกายแก่นแท้ปฐพี!” จางหมิงส่งข้อความทางโทรจิตไปหาเหลียงซานทันที “ฝ่าบาท นี่ท่านทำไมถึงทำแบบนี้! ทำไมท่านถึงยอมยกผู้ถือครองกายาแก่นแท้ปฐพีไปให้กับหลิงตู้ฉิง!? ผู้ที่เป็นจักรพรรดิทั้งหลายต่างก็ต้องการเก็บนางไว้อยู่ข้างกายของตัวเองทั้งนั้น หรือต่อให้จะไม่เก็บนางไว้ แต่ด้วยความสำคัญของผู้ถือครองร่างกายนี้ เราก็สามารถนำนางไปแลกเป็นผลประโยชน์มหาศาลได้จากจักรพรรดิคนอื่น ๆ”