บทที่ 205 บุกวังหลวง

บทที่ 205 บุกวังหลวง บทที่ 205 บุกวังหลวง

เมื่อหลิงตู้ฉิงสั่งให้ซือโถวเหวินหยวนมากับเขาเพื่อไปที่พระราชวัง

ซือโถวเหวินหยวน เมื่อเข้าไปในรถม้าของหลิงตู้ฉิงเป็นครั้งแรก เขาก็ต้องตกตะลึง

“นายท่าน นี่มันคือ ‘เขตแดน’ ใช่ไหม?” ซือโถวเหวินหยวนถามอย่างไม่แน่ใจ

ซือโถวเหวินหยวนเคยเห็นเขตแดนที่แท้จริง ที่ถูกใช้โดยผู้เชี่ยวชาญขอบเขตสวรรค์มาแล้ว ซึ่งมันมีขนาดกว้างกว่านี้เท่าตัว เขาจึงมั่นใจครึ่งหนึ่งว่านี่ต้องใช่เขตแดนแน่ ๆ เนื่องจากความรู้สึกที่ได้จากมันล้วนเหมือนกัน จะแตกต่างก็เพียงแค่พลังของมันที่ด้อยกว่าเล็กน้อยและขนาดความกว้างที่ต่างกัน แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงจริง ๆ นั่นก็คือหลิงตู้ฉิงสามารถปรับแต่งให้พาหนะของเขามีเขตแดนอยู่ภายในมันได้ยังไง? เขาเป็นใครมาจากไหนกันแน่?

หลิงตู้ฉิงออกคำสั่ง “กงหนิว มุ่งตรงไปที่พระราชวัง!”

“รับทราบ นายท่าน!” กงหนิวรีบตอบ จากนั้นเขาก็ลากรถม้าไปที่พระราชวังอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหลิงตู้ฉิง ซือโถวเหวินหยวนก็อดไม่ได้ที่จะแอบตัวสั่น ถ้าเขาไม่ยอมติดตามหลิงตู้ฉิงและกลายเป็นศัตรูของหลิงตู้ฉิง ผู้ที่มีแม้กระทั่งพาหนะวิเศษที่มีเขตแดนเทียมถูกฝังไว้ด้านในรถม้า ชะตาชีวิตของเขาคงจบไม่สวนแน่นอน

เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับตัวเองอย่างขมขื่น และรู้สึกสงสารกับพวกกลุ่มคนโลภที่จ้องมองคฤหาสน์สราญรมย์

คนกลุ่มนั้นคิดไปเองว่าพวกเขารู้จักไม้เด็ดของหลิงตู้ฉิง แต่ถ้าหากเมื่อไหร่ที่พวกเขาได้เริ่มต่อสู้พวกเขาทุกคนคงได้แต่ร้องไห้ หรือบางทีอาจจะไม่มีเวลาแม้แต่จะร้อง

เมื่อกงหนิวใช้พละกำลังทั้งหมดลากรถม้า หลิงตู้ฉิงก็มาถึงพระราชวังภายในช่วงเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ

บรรดาทหารยาม เมื่อพวกเขาเห็นรถม้ามุ่งตรงเข้ามาทางตำหนัก ‘หทัยไร้พันธะ’ และพวกเขายังจำได้ว่ารถม้าคันนี้เป็นของคณบดีแห่งศาลาศักดิ์สิทธิ์ แถมคนผู้นั้นยังมีสถานะเป็นหลานเขยขององค์จักรพรรดิ และบวกไปกับพวกเขารู้แล้วว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในตำหนัก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าที่จะหยุดรถม้าของหลิงตู้ฉิง

เมื่อเหลียงซานและคนของเขาเห็นการมาถึงของหลิงตู้ฉิง พวกเขายืนมองนิ่งไม่พูดอะไร อย่างไรก็ตามมีบางอย่างอยู่ในแขนเสื้อของจางหมิง ซึ่งก็คืออาวุธระดับสวรรค์ที่พวกเขาเตรียมไว้เผื่อในกรณีที่เจรจากันไม่รู้เรื่อง

เมื่อเขาเห็นหลิงตู้ฉิงออกจากรถม้าพร้อมกับชายชราผู้หนึ่ง ท่าทีของพวกเขาก็จริงจังขึ้น

ตาแก่คนนั้นเป็นใคร?

เมื่อเหลียงเฟ่ยเอ๋อเห็นหลิงตู้ฉิงปรากฏตัวขึ้น นางก็วิ่งเข้าหาหลิงตู้ฉิงอย่างตื่นเต้นและซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

“ข้าก็เคยบอกเจ้าไปตั้งนานแล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ แต่เจ้าก็ไม่ยอมฟังและยังดึงดันจะมาให้ได้” หลิงตู้ฉิงยิ้ม

เหลียงเฟ่ยเอ๋อพูดด้วยความเศร้าเล็กน้อย “ก็ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็นกันถึงขนาดนี้!”

“มันก็อย่างที่ข้าเคยบอก ยิ่งเจ้าเห็นมากเท่าไหร่ เจ้าก็จะยิ่งผิดหวังมากขึ้นเท่านั้น ฉะนั้นจะเป็นการดีที่สุดที่เจ้าจะไม่คาดหวังอะไรจากพวกเขา” หลิงตู้ฉิงยิ้มขณะที่เขาปลอบโยนนาง

ในตอนนี้เหลียงซานมองไปที่หลิงตู้ฉิงอย่างเคร่งขรึมและพูดว่า “หลิงตู้ฉิง เหตุใดเจ้าจึงกล้าเข้ามาในตำหนักข้าโดยไม่ได้รับเชิญ เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าไม่สามารถเดินทางเข้ามาในพื้นที่สำคัญของพระราชวังได้?”

“แต่เห็นแก่เจ้าที่มีส่วนช่วยให้อาณาจักรของข้ามีชื่อเสียงมากขึ้น และเห็นแก่ตระกูลหลิงของเจ้าที่สร้างคุณงามความดีมามากมาย ข้าจะไม่ติดใจเอาความเจ้า แต่ในเมื่อเจ้ามาตอนนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะข้าเองก็มีเรื่องจะคุยกับเจ้าพอดี เจ้ารู้ไหมว่าร่างกายของ เฟ่ยเอ๋อ คือ กายาแก่นแท้ปฐพีที่หายาก เจ้าอาจจะไม่รู้ว่า กายาแก่นแท้ปฐพี หมายถึงอะไรงั้นข้าจะอธิบายให้เจ้าฟัง…”

หลิงตู้ฉิงหันหน้ามองไปที่เหลียงซานและพูดตัดบทเขาอย่างเฉยเมย “เจ้าไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่อง กายาแก่นแท้ปฐพี ให้ข้าฟังหรอก ข้ารู้เรื่องของมันดีกว่าเจ้าอีกด้วยซ้ำ”

“เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อเจ้าเข้าใจแล้วก็ดี ฉะนั้นเจ้ารู้ใช่ไหมว่าร่างกายของนางมีค่ามากแค่ไหน?” เหลียงซานพูดต่อ “ข้าเองในตอนแรกก็ไม่รู้ว่านางมีร่างกายเช่นนี้และด้วยความที่ข้าไม่รู้ข้าจึงพลาดยกนางให้เจ้าไปโดยที่ข้าไม่ได้ประโยชน์อะไรจากเจ้าเลย! ฉะนั้นในเมื่อตอนนี้เราทั้งคู่ต่างก็รู้เรื่องนี้กันดีแล้ว เจ้าก็ควรจะต้องจ่ายให้ข้าในราคาที่สมเหตุสมผล…”

ในขณะที่เหลียงซานยังพูดไม่ทันจบ หลิงตู้ฉิงก็ได้โอบไหล่เหลียงเฟ่ยเอ๋อแล้วหันหลัง เดินกลับไปขึ้นรถม้าพร้อมกับพูดว่า “พวกเรากลับกันเถอะ!”

เหลียงเฟ่ยเอ๋อพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “อื้ม สามีข้าขอบคุณนะ”